บทที่๑๑ กำแพงประเวณี

กลอนแปด “กำแพงเมืองไทย” โดย เดชา เวชชพิพัฒน์

บทที่ ๑๑ กำแพงประเวณี

@ นาผืนน้อยของใครก็ของเขา

จะให้เช่าจำนองจำใจขาย

ด้วยจำเป็นเข็ญใจให้พลีกาย

แลกอดตายค้าโลกีย์มีมานาน

@ เกิดกำแพงประเวณีขึ้นเหยียดหยาม

คำประณามสารพัดจัดว่าขาน

เกิดปราการกั้นกักราวผีมาร

ไม่สอบผ่านบรรทัดฐานบรรทัดคน

@ ใช่วัวควายต้องตีตราบอกโน่นนี่

เป็นพันธุ์ดีพันธุ์แท้พันธุ์ฉงน

ใช่นักโทษต้องตีตรวนติดตีนตน

ต้องทุกข์ทนคำเกลียดเหยียดหยามกัน

@ ไม่ใช่ศาลพิพากษาอย่าตัดสิน

คำติฉินด่าว่าฆ่าอาสัญ

ด่วนสรุปอุปมาสารพัน

สกัดกั้นเพื่อนมนุษย์ร่วมเวรกรรม

@ เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก

เป็นขี้ปากยากฝืนยิ่งกลืนกล้ำ

เป็นขี้ข้าทาสกามไร้ปากคำ

อย่าตอกย้ำแค่อาชีพอนิยม

@ จงทำลายอคติอัตคัด

จ้องจำกัดนิยามความเหมาะสม

กุลสตรีหรืออีตัวล้วนทรามชม

ไม่ควรข่มเหยียบย่ำทำร้ายเธอ

###