เรื่องเล่าจากเพื่อนสาว EP.2

สวัสดีครับ  ก่อนอื่นต้องขอออกตัวอีกครั้งผมไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ ดังนั้น ภาษาหรือข้อความใดๆที่โพสต์ ไม่ถูกต้องหรือไม่สมควรต้องขออภัยด้วยนะครับ เพราะพยามถ่ายทอดทุกถ้อยคำจากปากของแนนครับ
ภาพที่โพสต์ เป็นภาพที่ได้จากอินเตอร์เน็ตไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆกับบทความนี้
ขอบคุณครับ

มาอ่านต่อกันเลยครับ
หลังจากที่แนนได้บังเอิญอ่านข้อความนั้นจากโทรศัพท์สามี เธอก็พยามหาโอกาสที่จะเปิดโทรศัพท์สามีเธอให้ได้
แนนเล่าต่อว่าหลังจากวันนั้น เรามีความสับสนคิดไปต่างๆนานา แต่ด้วยความที่สามีเราเค้าเป็นคนดีมากๆ ดีกับเรา กับลูก และพ่อแม่เรา ทุกคนต่างรักและชมเชยเค้า เราเลยไม่อยากจะคิดว่าเค้าจะทำอะไรที่ไม่ดีกับเรา

และวันนั้นก็มาถึง สามีเราหยุดงานเอารถไปเข้าศูนย์ สามีเราใช้โทรศัพท์สองเครื่อง รุ่นเดียวกันแต่คนละสี เค้าเอาติดตัวไปเครื่องนึง  ขณะเค้าจะออกจากบ้านยังได้หันมาถามเราว่า "เธอจะทานอะไรไหม คงเป็นบ่ายๆนะเพราะคิวซ่อมยาวมาก เช้าหาไรทานไปก่อนน่ะ"  เราตอบไป" อะไรก็ได้ ซื้อเข้ามาเถอะ"เรายอมรับว่าหัวใจเราเต้นแรงมาก พอเค้าออกไปเราขึ้นไปบนห้องทันที โทรศัพท์วางอยู่ที่โต๊ะทำงานเค้า อ้าวมันคนละเครื่องกับที่มีข้อความไลน์นี่ แต่ไม่เป็นไร เราลองหยิบขึ้นมาเปิด

เค้าใส่รหัสด้วย เราจำรหัสได้จึงเปิดเข้าไป เราเข้าไปที่ไลน์ก่อนเลย  ไม่มีแชทกับใครเลยนอกจากเราและลูก ออกๆ มุ่งไปที่ แกเลอรี่ พอเปิดเข้าไป มีหลายอัลบั้มมาก ส่วนใหญ่เป็นภาพเพื่อนร่วมงานทั้งไทยและเทศ เราพยามดูจนหมด ก็ไม่มีอะไรเลย เราเลยออกไป เลื่อนดู แอปอื่น ไปสะดุดที่แอปนึง เป็นแอปเซฟไฟล์ภาพและคลิป เราเปิดเข้าไป แต่มีรหัสผ่าน เป็นตัวเลขสี่หลัก เราพยามเดา เพียงสองครั้ง ครั้งแรกปีเกิด ครั้งที่สอง ทะเบียนรถ เข้าได้ละ ในนั้นมี13 โฟลเดอร์

โฟลเดอร์แรก ตั้งชื่อว่า "บ้าน060118" คลิ๊กเข้าไป ภาพที่เห็นคือเป็นถาพเรานอนอยู่บนเตียงในห้องที่บ้านนี้ล่อนจ้อนไม่ใส่เสื่อผ้้าเลย เลื่อนดูไปเรื่อยๆ เหมือนเค้าจัดเราอยู่ในท่าทางต่างๆ บอกเลยแต่ละท่าน่าเกลียดมาก สาบานเลยเราไม่รู้เรื่องจริงๆ เรามาสดุดที่ภาพท้ายๆ เป็นภาพเรานั่งอ้าขาอยู่บนเก้าอี้หวายหน้าบ้าน คือเรานั่งพิงคอพับ ขาแยกพาดที่วางแขน เค้าทำกับเราอย่างนี้ได้ไงอะ (แนนร้องไห้ทันที ผมก็ได้แต่ปลอบเธอ ผมถามเธอว่า กลางวันหรือกลางคืน)

เธอบอกจากภาพเป็นกลางคืน ใช้แฟลชด้วย  เค้าอุตสาหมาก อุ้มเราจากชั้นบนลงมาหน้าบ้าน  โฟลเดอร์นี้มี25ภาพ กับอีกหนึ่งคลิป ในคลิปเราอยู่บนที่นอนแล้วเค้าก็มีไรกับเราแค่นั้น ประมาณสี่นาที ใช้ตั้งกล้อง เรานึกขึ้นมาได้ เรารีบโอนเข้าไลน์เราดีกว่า ก่อนที่เค้าจะกลับมา ใช้เวลานานพอสมควร กว่าจะหมดมันไม่สามารถที่จะโอนได้ทั้งโฟลเดอร์ ต้องเปิดที่ละโฟลเดอร์ แล้วก้อปปี้ไฟล์ทั้งหมดแล้วถึงจะส่งได้  โอนเสร็จ เราลบการส่งจากในแชทของเค้าทันที

ทุกภาพทุกคลิปอยู่ในเครื่องเราหมดแล้ว เรากลัวน่ะที่จะเปิดดู กลัวที่จะเจออะไรอย่างที่คิด สับสนวุ่นวายใจไปหมด บ่ายสองกว่าๆสามีเรากลับมา พร้อมก๋วยเตี๋ยว และเครื่องดื่มเราบอกเธอตรงๆน่ะเราไม่กล้ากิน เค้าบอกให้เรากิน เราบอกยังไม่หิวเอาไว้ก่อนละกัน เค้ามองหน้าเราแล้วถามเราว่าเธอร้องไห้หรอ เราตอบ ใช่แค่คิดอะไรไปเรื่อย

เค้าบอกมีอะไรก็บอกเค้าได้น่ะ  เรารอวันพรุ่งนี้จะเปิดดูที่เหลือให้หมด ให้เค้าไปทำงานและลูกๆไปโรงเรียนก่อนละกัน

***แค่นี้ผมก็สงสารแนนเหลือเกิน ไว้ติดตามกันต่อนะครับ บอกเลยเข้มข้นและไม่คาดคิดเลยจริงๆ***