จากแฟนเก่า กลายเป็นแฟนเก็บ

ตามหัวข้อเลยค่ะ ที่ตั้งกระทู้นี้ตั้งใจออกมาระบายและถ้าใครมีความสามารถด้านจิตวิทยาคน หรือมีประสบการณ์ ก็อยากให้ช่วยแนะนำด้วยนะคะ

เรากับแฟนอยู่ด้วยกันมา 3ปีกว่าแล้วค่ะ ตั้งแต่เรียน จนทำงาน อาจเพราะอยู่ใกล้กันมากเกินไป ทำให้เราสองคนมีปัญหากันบ่อยๆ แต่ตัวเราเองไม่เคยคิดอยากจะแยกทางจริงจังนะคะ ส่วนตัวเค้า...

เมื่อต้นปี 2563 เค้าทิ้งเราไปคบกับพี่ผญ.ที่เคยทำงานด้วยกัน วันนั้นเค้าบอกว่าเค้าไม่รักเราแล้ว อยู่กับเราไม่ได้ แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่สามารถให้ได้ เราร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เราอ้อนวอนขอร้อง ผญ.คนนั้นให้เลิกยุ่งกับแฟนเรา เค้ารับปาก แต่ 2 อาทิตย์ถัดมา เดือนมีนาคมในวันเกิดเรา เค้าก็ขึ้นสถานะคบกันให้เราคนที่ได้เห็นแทบช้ำใจตาย

เรายอมรับว่าเรารักแฟนเรามาก รักจากใจจริงๆ ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เราดูแลทุ่มเท รักทั้งตัวเค้าและครอบครัวเค้า มันยากมากจริงๆ ที่จะคิดร้าย หรือสาปแช่งคนรักของตัวเอง ทุกวัน ทุกคืนได้แต่อธิษฐานให้เค้าปลอดภัย แข็งแรง และคิดได้เร็ว ๆ และแน่นอนรักมากเจ็บมาก เราก็ยังนอนเสียน้ำตาให้กับการสูญเสียทุกคืน

กลางเดือน พฤษภาคม 2563 เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธ์เห็นใจ หรือไม่ท่านก็สมเพชมั้งคะ เลยดลใจให้แฟนเก่าเราทั้งโทร ทั้งทักไลน์มาหาเรากระหน่ำ (เค้าบล็อคเฟส บล็อคไอจีเราหมดแล้ว) มาบอกความต้องการว่าเราคือคนที่เค้าไว้ใจที่สุด ที่เค้ากล้าเปิดเผยด้านที่มืดที่สุด เค้ายังอยากให้เราเป็นคนที่สนองความต้องการของเค้า (ไม่ได้มีอะไรกันนะคะ เค้ากลับไปอยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่ประกาศ พรก.) “เค้าต้องการคบเราซ้อน” นี่คือจุดเริ่มต้นของแฟนเก่าที่กลายเป็นแฟนเก็บค่ะ ถ้าเค้าทักเรามาช้ากว่านี้สักปี หรือ2ปี เราคงปฏิเสธ แต่เวลาแค่ 5เดือน ตั้งแต่มีปัญหาและแยกทางกันไป สำหรับเรา มันเร็วเกินกว่าที่เราจะใจแข็งปฏิเสธจริง ๆค่ะ เราจึงตอบตกลงไป ความสัมพันธ์รอบนี้เงียบๆค่ะ เค้าขออะไร เราก็สนอง เหมือนที่เราเคยทำให้ แต่ไม่ได้คุยกัน กินระยะเวลาประมาณ 3วันเท่านั้น ก่อนที่เค้าจะหายไปอีกครั้ง

เราก็ยังเหมือนเดิมค่ะ ไม่มีใคร ไม่สนใจใคร อยู่กับเพื่อนบ้าง ไปทำงาน กลับบ้าน ทำกับข้าว กินข้าวคนเดียว ก่อนนอนก็พยายามสวดมนต์ นั่งสมาธิ อธิษฐานขอให้ปฏิหารย์มีจริง หวังว่าท่านจะช่วยให้ทุกข์คลายบ้าง ก็ดีขึ้นนะคะ รู้สึกปล่อยวาง ไม่ครอบครองได้บ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังรัก ยังมีความหวังอยู่เล็กน้อยเหมือนกัน

กลางเดือนมิถุนายน 2563 ที่ผ่านมา สงสัยเราทำบุญหนักใช้ได้อยู่ รอบนี้เค้าก็ทั้งโทร ทั้งไลน์มาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้เราใจเย็นกว่าเดิมมาก และเค้าก็คุยในลักษณะที่ต่างออกไปจากเดิม บอกคิดถึงมาก ขอโทษที่ทำเราเสียใจขนาดนี้ ยังรู้สึกกับเราเหมือนเดิม ยังหวง ยังห่วง กลัวเราจะหายไปจากชีวิต อยากให้เราเป็นคนที่เข้าใจเค้า และยอมรับเค้าได้ อยากกลับมาป็นเหมือนเดิม แต่เค้าทำไม่ได้แล้ว แต่ขอให้เรายังอยู่กับเค้าได้มั้ย

มันก็เหมือนรอบที่แล้วเลยค่ะ เพราะยังรักเลยยอม แต่ครั้งนี้คือเรา2คนคุยเล่นกันมากขึ้น แหย่กันมากขึ้น จนทำให้เราอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า คงเป็นเพราะความห่าง มันทำให้ทั้งเราทั้งเค้าเข้าใจความรู้สึกลึกๆของตัวเอง จากที่เคยปั้นปึง บึ้งตึงใส่กันทุกวัน กลับสามารถสร้างรอยยิ้มให้กันได้ขึ้นมาบ้าง

แต่ก็อย่างว่าล่ะค่ะ จากแฟนเก่า เรากลายเป็นแฟนเก็บ เราได้แต่อยู่เงียบๆ ในที่ของตัวเอง มันก็มีอารมณ์น้อยใจนะคะ แต่ก็พยายามเข้าใจ บางทีก็อยากหาวิธีหลุดพ้นแหละค่ะ แต่ก็กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก ก็หวังว่าสักวันถ้าเค้าเห็นแล้วว่าเรารัก เข้าใจ ยอมรับตัวตนของเค้าได้ และใจกว้างขนาดนี้ และเราพร้อมสนับสนุนงานเค้าจริงๆ หากปฏิหารย์มีจริง เรายังอยากกลับไปมาอยู่ข้างๆ เป็นตัวจริงของกันและกันอีกครั้ง

ปล เรายังไม่ได้เจอกันเลยนะคะ มีแก้ไขข้อความใหม่ เพราะบางคนเข้าใจอารมณ์เราผิดเล็กน้อย ที่เราให้ ก็ให้เหมือนๆที่เคยให้ตอนคบกัน รวมทุกอย่าง ทั้งการช่วยเหลือจิปาถะธุรกิจ หมุนเงิน และยอมรับว่ามีช่วยเค้าทางกามารมณ์บ้างค่ะ

ถ้าใครมีคำแนะนำก็แนะนำได้นะคะ รับฟังค่ะ