ปลาร้าเดือด! เจ้าของโรงงานร่ำไห้ "ขอความยุติธรรม" โวย "พิมรี่พาย" เบี้ยวค่าผลิตสิบกว่าล้าน

        ทางผู้จัดการถามในวันที่มาพูดคุย ถามว่า คุณพร้อมที่เติบโตไปกว่านี้ไหม พร้อมที่จะเติบโตไปพร้อมกับเราไหม ถามเราว่า คุณกล้าที่จะลงทุน เพื่อโตไปกับเราไหม โน้มน้าวให้เราลงทุน สร้างโรงงานใหม่ ให้เพิ่มกำลังผลิตคุณต่ายไปกู้หนี้มา 20 กว่าล้าน มาสร้างโรงงาน เพิ่มกำลังผลิตให้โรงงานตัวเอง เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนดัง เป็นเจ้าใหญ่ นี่เป็นโอกาสครั้งยิ่งใหญ่ ตั้งใจเพิ่มกำลังผลิตให้รับดีลนี้ได้ตกลงกันรอบแรก ให้ส่งลอตแรก 1 เมษายน 64 ลอตแรก 60,000 ขวดต่อวัน ทุกครั้งก่อนบรรจุขวด เราจะส่งให้เขาชิม ให้เขา QC จนผ่าน ค่อยบรรจุลงขวด ก็ทำได้ตามกำหนด ได้เงินมาตามตกลง จนมาถึงลอตที่ 2 เราก็ผลิตส่งเขา QC จนผ่าน บรรจุขวดอะไรเรียบร้อย พอจะเอาสินค้าขึ้นรถ เขาสั่งเบรก ไม่ให้ส่งสินค้าลอตนี้ เขาเอาไปตำส้มตำในไลฟ์ บอกว่าเอาไปตำส้มตำแล้วมันเค็มตนไปย้อนดูในไลฟ์เขา ปกติ เขาใส่น้ำปลาร้า 2 ทัพพี แต่ในไลฟ์ เขาเทไป 4 ทัพพี ต่อให้สินค้ามันไม่เค็ม ใส่ไปขนาดนั้นยังไงมันก็ต้องเค็ม ทางโรงงานมีเครื่องมือวัดความหวาน ความเค็ม เป็นมาตรฐาน แต่ทางพิมรี่พายบอกว่า “หนูไม่รู้ว่าพวกพี่ใช้อะไรวัด แต่หนูใช้ปากหนูวัด ชิมแล้วมันเค็ม”

        หลังจากวันนั้น เขาขับรถจากร้อยเอ็ด ขับมาหาเขาที่กรุงเทพ ให้เขาชิมต่อหน้า แล้วบอกมาเลยว่าจะให้ปรับตรงไหน เอารสชาติแบบไหน ขับไปกลับกันหลายรอบ จนได้ข้อสรุปว่า จะเอาสูตรนี้ขณะที่คุณกบ เจ้าของโรงงานน้ำปลาร้าแม่ประกาศ บอกว่า ตอนที่คุณต่ายแนะนำให้พิมรี่พายมาดูโรงงานของตน พิมรี่พายบินมาดูโรงงานด้วยตัวเอง เขาบอกว่าโรงงานที่เขาเคยไปดูมา โรงงานของตนใหญ่ที่สุดแล้ว วันละ 5 แสนขวด ถ้าทำให้พิมรี่พายเจ้าเดียวยังไงก็ทัน แต่ตนบอกว่าตนทำไม่ได้ เรามีวันนี้ได้เพราะเจ้าเล็กๆ เขาอยู่กับเรามาตั้งแต่วันแรก เราทิ้งรายเล็กไม่ได้ แต่เรามีที่ดินเปล่าอยู่ เราจะไปกู้เงินมาสร้างโรงงานใหม่ เซ็ตทีมขึ้นมาดูแลให้เขาคนเดียว หลังจากนั้นเขาเอาสัญญามาให้เราเซ็น แต่เราอ่านแล้วไม่กล้าเซ็น เพราะข้อตกลงไม่ต่างจากสัญญาทาส ถ้าทำไม่ทัน ถ้ามีปัญหา เขาจะไล่ปรับเราอย่างเดียว เรามองว่า ถ้าปรับหนักขนาดนี้ มาเอาโรงงานเราไปเลยซะดีกว่าท้ายที่สุดตกลงกันเรื่องสัญญา PO มีการตกลงกันที่ โรงงานคุณกบ 1 ล้านขวด โรงงานคุณต่าย 7 แสนขวด ผลิตขั้นต่ำให้ได้วันละ 5 หมื่นขวด แต่ถ้าวันไหนผลิตได้เกินจากนั้น เขารับหมดแต่สุดท้าย พอกลับมาผลิต เขากลับไม่รับสินค้าเรา ของยังอยู่ที่โรงงาน มีค่าใช้จ่าย มีค่าวัตถุดิบ ค่าสร้างโรงงาน ที่พวกตนต้องแบกรับ ยิ่งกว่านั้น คือโรงงานเล็กๆ ที่รับงี้เหมือนกันกลับได้ส่งของ แถมยังมาใช้ฉลากที่ตีตราโรงงานของคุณกบ ซึ่งมีใบอนุญาต มี อย. มีมาตรฐานทุกอย่าง ตรงนี้คุณกบมองว่าไม่เป็นธรรม เขาแอบเอาฉลากที่ระบุโรงงานตนไปใช้ติดสินค้าที่ตนไม่ได้ผลิต ถ้ามีคนกินแล้วมีปัญหา กินแล้วตาย โรงงานของตนก็ต้องรับกรรม

        สิ่งที่ทำให้ตนสองคนไม่พอใจที่สุด คือการที่เขาไปพูดในไลฟ์ว่า สินค้าของตนไม่มีคุณภาพ ไม่ผ่าน QCของเขา อันนี้เป็นประเด็นที่อยากจะมาทวงความเป็นธรรมขณะที่ ทนายแก้ว ชี้แจงในมุมกฎหมาย มองว่าเรื่องนี้ต้องแยกกัน เรื่องของการที่พิมรี่พายจ้างผลิต เขามีสิทธิ์จะบอกเลิก บอกไม่รับ โดยอ้างว่า สินค้าไม่ผ่าน QC ของเขา พิมรี่พายย่อมทำได้ตามกฎหมาย แต่ถ้าทางคุณต่าย คุณกบ จะแย้งว่าเขาให้ผ่านแล้ว ชิมแล้ว รสชาติตรงตามต้องการแล้ว แล้วก็ต้องมาดูว่า สินค้าที่ผลิตมาลอตใหญ่นั้น มันตรงตามที่ผ่าน QC จริงหรือไม่ส่วนเรื่องการไปลงทุนสร้างโรงงาน ตรงนี้ต้องแยก ว่าเป็นการก่อสร้างเองเกินจากสัญญาที่เขาว่าจ้างหรือไม่ การที่ไปก่อสร้างเพื่อรองรับออเดอร์ 10 ล้านขวด แต่สัญญาจริงมันมีแค่ 1 ล้านขวด ตรงนี้พิมรี่พายก็อาจไม่ต้องรับผิดชอบในส่วนนี้ เพราะทางเราเป็นคนไปลงทุนสร้างเอง แต่ถ้าจะต่อสู้ ก็ลองไปดูว่าในสัญญาต่างๆ มันมีส่วนใดที่ทำให้เราหลงเชื่อหรือไม่ ว่าจะต้องสร้างโรงงานที่ใหญ่ขึ้นส่วนเรื่องการสวมสลาก เอาสลากโรงงานของคุณกบ ไปสวมในสินค้าของโรงงานอื่น ตรงนี้ถ้ามีหลักฐาน มีข้อมูลต่างๆ สามารถไปยื่นแจ้งความได้นอกจากนี้ยังมีอีกกรณี คือ คุณอาณัต เป็นเจ้าของโรงงานผลิตกล่องพลาสติก กล่องข้าว ทำส่งให้พิมรี่พาย ก่อนหน้านี้ตนเคยได้ทำธุรกิจ ส่งแอลกอฮอล์ให้เขามาแล้ว ก็ลุล่วงด้วยดี แต่พอมาทำกล่องข้าวอันนี้ ยอดเงิน 1.6 ล้านบาท เขากลับไม่จ่ายเงิน ไม่ทราบเหตุผลจริงๆ ว่า เป็นเพราะอะไร ติดต่อผ่านทีมงานของพิมรี่พาย เขาก็บอกแต่ว่ากำลังคุยกับเจ้านาย(พิมรี่พาย)อยู่ ผัดผ่อนไปเรื่อย สุดท้ายได้เงินมาแค่ 2 แสนบาท ซึ่งเรื่องนี้ทางทนายแก้วบอกว่า สามารถรวบรวมหลักฐานไปแจ้งความเอาผิดได้