ครูทั้ง 8 กับถุงห่อขี้อันโสโครก

ครูทั้ง 8 กับถุงห่อขี้อันโสโครก

มีครั้งหนึ่ง หลวงปู่แหวน สุจินโณ ได้ให้โอวาทธรรมแก่เหล่าสานุศิษย์เอาไว้ว่า มนุษย์เราเกิดมาต้องได้พบเจอกับครูผู้สอนให้รู้จักครรลองคลองธรรมของชีวิตอยู่ 8 คน  เริ่มตั้งแต่แรกเกิดตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต เราต้องได้เรียนรู้กับครูทั้ง 8 คนนี้

1. ครูคนแรกที่สอนให้เราเป็นคนดี คือ คนแรกที่เราเรียกว่า แม่
2. ครูคนที่สอง ที่สอนให้เราเป็นคนเก่ง คือ พ่อ
3. ครูคนที่สามที่สอนเราให้อ่านออกเขียนได้คือ ครูในโรงเรียน
4. ครูคนที่สี่ ที่สอนให้เราใช้ชีวิตอยู่ในสังคมคือ เพื่อน
5. ครูคนที่ห้า ที่สอนให้เราใช้ชีวิตคู่คือ คู่ครอง
6. ครูคนที่หก ที่สอนให้เรารู้จักในการให้คือ ลูก
7. ครูคนที่เจ็ด ที่สอนให้เรารู้จักคำว่าอภัยคือ ศัตรู
8. และครูคนสุดท้าย ที่สอนให้เราเรียนรู้ชีวิต คือ ตัวเราเอง

หลวงปู่แหวน สุจินโณ ยังเคยได้กล่าวอีกว่า “ร่างกายของเรามันก็แค่ถุงห่อขี้...”

ภายใต้หนังกำพร้าของคนเรานี้มีแต่ความโสโครก น่ารังเกียจ น่าสะอิดสะเอียน มีอวัยวะภายใน เช่น ตับ ไต ไส้น้อย ไส้ใหญ่ กระเพาะ น้ำเลือด น้ำเหลือง น้ำหนอง น้ำดี อุจจาระ ปัสสาวะ เหงื่อไคล ขังอยู่ภายในร่างกายโดยมีหนังกำพร้าห่อหุ้มเอาไว้

ถ้าลอกหนังกำพร้าออก เราก็จะเห็นว่าร่างนี้มีเลือดไหลโซมกาย เนื้อที่ปราศจากผิวหนังห่อหุ้มจะมองไม่เห็นความสวยสดงดงามใดเลย มองแล้วน่าสะอิดสะเอียนมากกว่าน่ารักน่าใคร่ ที่เห็นว่าสวยงามที่แท้ก็เพียงแค่ผิวหนังที่ห่อหุ้มเท่านั้น

และผิวหนังนี้ก็ใช่ว่าจะสะอาด คนเราต้องคอยอาบน้ำชำระล้างทุกวัน เพราะเหงื่อไคลสิ่งโสโครกภายในหลั่งไหลออกมาเปรอะเปื้อนความผุดผ่องของผิวกายอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่คอยชำระล้างร่างกายก็จะสกปรกเหม็นเน่าน่ารังเกียจ

ลำไส้และช่องทวารหรือ...ก็คอยขับถ่ายอุจจาระ-ปัสสาวะหลั่งไหลออกมาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเจ้าของต่างพากันรังเกียจไม่ปรารถนาจะแตะต้องสักนิด ทั้งๆ ที่มันก็เป็นของในร่างกายตนเองแท้ๆ ยิ่งพิจารณาให้ลึกซึ้งก็ยิ่งเห็นว่าร่างกายนี้เป็นแค่ ถุงห่อขี้เราดีๆ นี้เอง กระเพาะอาหารเปรียบก็เหมือนป่าช้าที่บรรจุซากศพของสัตว์ต่างๆ เอาไว้ ไม่ว่าจะเป็น หมู เห็ด เป็ด ไก่ ปู ปลา กบ เขียด หรือแม้กระทั่งวัวควาย ต่างก็ถูกฝังอยู่ในกระเพาะแห่งป่าช้านี้.

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ยอดอริยสงฆ์ของชาวไทยแห่งวัดดอยแม่ปั๋ง จังหวัดเชียงใหม่  

เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2430  ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 3 ค่ำ เดือนยี่ ปีกุน 

ณ บ้านนาโป่ง ตำบลหนองใน (ปัจจุบันเป็นตำบลนาโป่ง) อำเภอเมือง จังหวัดเลย 

หลวงปู่เกิดในตระกูลของช่างตีเหล็ก เป็นบุตรของนายใสกับนางแก้ว รามศิริ  มีน้องสาวร่วมบิดา-มารดาหนึ่งคน คือ นางเบ็ง ราชอักษร   แรกเริ่มเดิมทีบิดามารดาได้ตั้งชื่อให้ท่านว่า ญาณ (บาลี) ซึ่งแปลว่า ความรู้ คือ ปรีชาหยั่งรู้, ปรีชากำหนดรู้