ผมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

คิดอยู่นานว่าจะเขียนดีไหม 

แต่ถ้าไม่เขียนคืนนี้เราต้องเสียใจแน่ๆ

.

อยากจะฝากถึงครอบครัว คนใกล้ชิดกับผู้ที่

มีอาการป่วยด้วยโรคซึมเศร้า บางทีคุณอาจเป็น

ห่วงชูชีพอันสุดท้ายของคนที่กำลังจะจมน้ำก็ได้

.

มีหลายคนต้องเจ็บปวดกับการสูญเสีย

เพราะคนรอบตัวเป็นโรคนี้ มีอีกหลายคน

เป็นโรคนี้แล้วต้องทรมานแบบไม่มีทางออก

ไม่รู้จะปรึกษาใคร /ทักINBOXมาได้เลย

จำไว้ว่าคุณไม่ได้รู้สึกแบบนี้คนเดียวบนโลก

.

อยากเขียนบอกเล่า

ถึงอาการและการรักษา ที่เราผ่านมาด้วยตัวเอง

ตลอด3ปี ยาทุกเม็ดที่เรากิน ความทรมาน

ที่เราต้องผ่าน ความรู้สึกเจ็บปวดที่รู้สึก

ความรุนแรงของมันมากพอที่จะทำลายคนคนนึงได้

.

โรคซึมเศร้า (เคมีในสมองทำงานไม่ปกติ) 

อยากให้ทุกคนเข้าใจว่ามันคือโรค 

มันคือความเจ็บป่วยทางจิต+กายภาพ

ควรไปหาหมอ ก่อนไปเข้าวัด

.

สิ่งที่เราเจอคือ ต่อให้เรากินอาหารที่อร่อยแค่ไหน

อยู่ในปาร์ตี้ที่สนุกที่สุด มีเซ็กที่ดีมากๆ

ทุกโมเม้นท์ที่ควรมีความสุข มันไม่มีความสุขเลย

.

รู้สึกเป็นทุกข์ตลอดเวลา รู้สึกเบื่ออาหาร

รู้สึกเหมือนอกหักตลอดเวลา 

รู้สึกเครียดไม่มีสาเหตุ หลับตาแล้วนึกภาพตัวเอง

โดนมีดแทงแล้วมีความสุข บางครั้งต้องกดหน้ากับหมอนให้หายใจไม่ออก ไปจนถึงขั้นทำร้ายตัวเอง

รู้สึกว่าระบบการคิด การตัดสินใจช้าลง

จนส่งผลกระทบกับการใช้ชีวิต

. 

สภาวะพวกนี้คือสิ่งที่เราเจอมาตลอดสามปี

เราผ่านมาได้ ถึงจะยังไม่หาย แต่คิดว่าเราโชคดี

เรามีคนรอบตัวที่เข้าใจ ครอบครัวที่พยายามช่วยเหลือ ทำความเข้าใจ พี่สาวที่ช่วยเหลือ เพื่อนๆที่คอยให้ช่วยเราผ่านช่วงเวลาแย่ๆไปได้

.

การรักษาของเราเริ่มด้วยการเข้าวัดสวดมนต์

ใช่สวดมนต์ เหมือนทุกคนที่คิดว่าเครียดนิดหน่อย

เดี๋ยวก็หาย รู้สึกแย่ไปเข้าวัด ซึ่งมันไม่ช่วย

/แต่ไม่ได้หมายความว่าการเข้าวัดไม่ดีนะ

มันแค่ไม่ตรงจุด 

.

จนวันนึงที่เรารู้สึกว่าร่างกายเราไม่ปกติ

ในหัวมันปั่นป่วน เรานอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน

วันนั้นเราไปหาหมอโดยมีเพื่อนสนิทพาไป เพราะ

ตอนนั้นก็ไม่คิดจะไปหาหมอยังคิดว่าโรคซึมเศร้าไร้สาระเดี๋ยวก็หายมันอยู่ที่ใจ ซึ่งผิดมาก

.

หมอวินิจฉัยว่าเราป่วยเป็นซึมเศร้า

คำถามแรกที่เราถามหมอคือ 

#ผมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมครับ

หมอบอกว่าเหมือนเดิมได้แน่นอน

แต่จากที่เรารักษามา เรารู้สึกว่า

มันจะไม่มีทางเหมือนเดิมมันจะมีแค่

ดีขึ้น กับแย่ลง

.

หลังจากเราได้ยามาทานแล้วหลับไปตื่นนึง

ให้นึกภาพเหมือนคนเป็นไข้ กินพาราแล้วหลับ

ตื่นมาแล้วไข้หาย อาการนั้นเลย

ทุกอย่างกลับมาชัดเจน จัดการอารมณ์

ความเครียด ทุกอย่างกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุม

.

*แต่สิ่งที่อยู่เหนื่อการควบคุมจริงๆ

คือสภาวะแวดล้อมที่ทำให้เราเครียดสะสมจนป่วย และคนรอบตัวที่ควรจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ ซึ่ง

ตรงจุดนี้ต้องให้เวลาคนรอบตัวปรับตัวด้วยนะ

.

อยากให้คนรอบตัวของผู้ป่วยซึมเศร้าทุกคน ได้อ่านตรงนี้นะ ว่าไม่มีใครอยากป่วยไม่มีใครอยากทรมาน ไม่มีใครอยากตายธรรมชาติมนุษย์

ถูกออกแบบมาให้รักตัวเอง สัญชาติญาณแรกเลย

คือการเอาชีวิตรอด แต่คนที่เลือกที่จะจบชีวิต

ลองคิดดูนะว่าเค้าต้องทรมานเจ็บปวดขนาดไหน

เค้าถึงเลือกความตายเป็นทางออก 

.

มันไม่ง่ายที่จะทำความเข้าใจคนที่ป่วย 

แล้วมันก็ไม่ง่ายที่จะหายจากโรคนี้จากอาการนี้ 

แต่มันดีขึ้นได้ อยากให้คิดว่าชีวิตคือไพ่ใบสุดท้าย

อย่าทิ้งมันไปง่ายๆ ยังมีคนที่พร้อมที่

จะให้

ความช่วยเหลือ ยังมีคนที่พร้อมจะเข้าใจ

เรายังไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนะ 

.