คดีฆาตกรรมสยองที่สวนสาธารณะอิโนะคะชิระ

23 เมษายน 1994 พบชิ้นส่วนมนุษย์ในถังขยะที่สวนอิโนะคะชิระ (Inoue Onshi Park) ในเมืองมิตากะ กรุงโตเกียว ผู้ค้นพบคนแรกคือพนักงานทำความสะอาดสวนสาธารณะหญิงที่กำลังไล่เก็บถุงขยะ ในตอนแรกเธอสังเกตุเห็นเนื้อเป็นชิ้นๆ เหมือนเนื้อปลาดิบอยู่ในถุง จึงเปิดออกดู เพราะคิดว่า " ถ้าเป็นเนื้อปลาก็จะเอาให้แมวในสวนกิน " แต่พอเปิดดูดี ๆ ก็พบว่านี่ไม่ใช่เนื้อปลาดิบ แต่เป็น " ข้อเท้ามนุษย์ "

ตำรวจตรวจที่เกิดเหตุ และพบกับชิ้นส่วนอีก 27 ชิ้น ที่อยู่ในถุงขยะใสอีก 24 ใบ ปากถุงถูกมัดไว้ด้วยเงื่อนแบบพิเศษเหมือนที่ชาวประมงชอบใช้ ชิ้นส่วนที่ถูกนำมาทิ้ง มีมือสองข้าง ขาสองข้าง ไหล่ขวา ข้อเท้า ชิ้นเนื้อลำตัว กระดูก แต่ไม่พบส่วนหัว หน้าอก หรืออวัยวะเพศ หรือสิ่งที่จะระบุตัวตนได้ แม้แต่รอยนิ้วมือก็ถูกลอกออกไปจนไม่สามารถตรวจสอบได้ เรียกได้ว่าคนที่ลงมือรายนี้ มีความรู้พอสมควรเลยแหละ จึงกำจัดสิ่งที่จะสืบหาตัวเหยื่อจนหมดจดแล้วก็เอามาทิ้งในสวนสาธารณะอย่างสบายใจ และไม่กังวลใจใด ๆ ถึงจะมีผู้เห็นต่อมาในภายหลังก็ตาม

การยืนยันตัวตนดูเหมือนจะยากมาก แต่วันต่อมา มีคนมาแจ้งขอให้ตรวจสอบเพราะว่าอาจจะเป็นลูกชายที่หายไป เมื่อตำรวจทำการเปรียบเทียบ DNA จึงทำให้รู้ว่าเหยื่อคือ เซอิจิ คาวามูระ (ตอนนั้นอายุ 35 ปี) สถาปนิกที่พักอาศัยอยู่ใกล้สวนสาธารณะ ในกรณีนี้ระยะเวลาตั้งแต่การหายตัวไปของเหยื่อ จนกระทั่งพบเป็นศ/พนั้นอยู่ที่ 34 ชั่วโมง เชื่อว่าคนลงมือต้องเป็นมืออาชีพ เพราะการจัดการทุกอย่างมีความชำนาญเข้าขั้นอัจริยะ จึงไม่น่าจะเป็นมือใหม่ แต่คงลงมือทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว คดีนี้ ตำรวจสอบปากคำผู้ต้องสงสัยมากถึง 37,000 คน แต่ก็ไม่พบข้อมูลเบาะแสที่จะเชื่อมโยงไปยังคดีได้เลย

คาวามูระอาศัยอยู่กับเมียที่กำลังตั้งท้อง และลูกชาย ที่บ้านที่อยู่ทางทิศเหนือของสวนอิโนะคะชิระ เขาทำงานเป็นในสถาปนิกให้กับ บริษัท ออกแบบก่อสร้างใน Minato-ku และ Shimbashi เป็นเวลาสองปีและกำลังได้เลื่อนตำแหน่ง มีคนพบคาวามูระ ครั้งสุดท้ายหลังจากพากันไปเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่ง และไปต่อกันที่คาราโอเกะ ก่อนที่เขาจะแยกกับทุกคนตอน 5 ทุ่มของคืนวันที่ 21 เมษา

• หลังจากนั้นเขาก็ขาดการติดต่อไป
• ครอบครัวแจ้งความคนหายตั้งแต่วันที่ 22
• และพนักงานพบศพในวันที่ 23
• ตรวจ DNA จนระบุได้ว่าเป็นใคร วันที่ 26

มีร่องรอยเล็กน้อยของเลือดออกภายในในกล้ามเนื้อ แสดงว่าเหยื่ออาจถูกหั่นขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

ชิ้นส่วนของคาวามูระทุกชิ้น ถูกตัดให้มีความยาวประมาณ 20 ซม. โดยไม่สนใจข้อต่อต่างๆ นอกจากนี้ร่างกายทั้ง 27 ชิ้น ที่ถูกตัด มีความหนาและความยาวเท่ากัน ส่วนที่หนาของเนื้อถูกปรับให้เท่ากันโดยการขูดกล้ามเนื้อ ถังขยะในสวนอิโนะคะชิระเป็นแบบที่มีความยาว 20 ซม. และกว้าง 30 ซม. นั่นแสดงว่าคนร้ายจงใจหั่นสำหรับทิ้งลงโดยถังขยะนี้ นอกจากนี้ยังไม่พบเลือ/ดสักหยดบนร่างกาย และชิ้นส่วนทุกชิ้นที่โดนหั่นถูกนำมาค่อยๆ ชำระล้างจนสะอาดเกลี้ยงเกลาจนไม่มีเลื/อดและร่องรอยใดๆหลงเหลือเลย ซึ่งในขั้นตอนนี้ ต้องใช้ความรู้ทางการแพทย์ และใช้น้ำเป็นจำนวนมากซึ่งการประปาและการระบายน้ำในครัวเรือนทั่วไปทำไม่ได้ คนที่ลงมือก่อเหตุ เป็นเหมือนกับคนที่ตั้งใจทำงานศิลป์ที่ใส่ใจทุกขั้นตอนรายละเอียดอย่างปราณีต ว่ากันว่านอกจากฆาตกรที่ลงมืออย่างใจเย็นจะเป็นพวกชอบสร้างงานศิลปะแล้ว ยังมีแนวโน้มว่าเขาอาจทำงานในด้านการแพทย์ด้วย ชิ้นส่วนที่พบมีประมาณ 1 ใน 3 ของร่างกายทั้งหมด และยังไม่พบศีรษะและลำตัวส่วนใหญ่ของเหยื่อ

คดีนี้เป็นอีกหนึ่งคดีสะเทือนขวัญในญี่ปุ่นที่ยังคลี่คลายไม่ได้ คนต่างคาดเดากันไปต่างๆ ว่าเขาอาจถูกลงมือโดยฆาตกรโรคจิต หรือไม่ก็องค์กรหรือลัทธิมืด เพราะการสังหารเขาเป็นไปอย่างใจเย็น คาวามูระอาจถูกจับตัวไปทรมานและถูกหั่นทั้งเป็น คนก่อเหตุต้องเป็นมืออาชีพและมีความรู้ทางด้านการแพทย์พอสมควร ร่างกายเขาไม่เหลือเลือดสักหยด ชิ้นส่วนที่โดนทิ้งทุกชิ้นก็ถูกหั่นแบบเท่ากันเป๊ะ เหมือนถูกตรวจวัดมาอย่างดี

ในหัวพออ่านคดีนี้แล้ว ก็นึกภาพฮานิบาล ที่ค่อยๆ ทรมานเหยื่อ แล้วก็ค่อยๆ ตัดเป็นชิ้นๆ มาทำความสะอาดอย่างสบายใจก่อนนำไปทิ้งลอยมาในหัวเลย แต่ก็มีหลายคนให้การว่า ได้ยินเสียงรถชนคนมั่ง , เห็นเขาทะเลาะกับผู้ชายสองคนที่สถานีรถไฟมั่ง , หรือเห็นชายสองคนหิ้วถุงพลาสติกท่าทางมีพิรุธเดินอยู่ในสวนมั่ง , บางก็ว่าเป็นการฆ่าผิดตัว ฯลฯ แต่สุดท้ายตำรวจก็ยังจับใครไม่ได้อยู่ดี และคดีนี้ก็กลายเป็นอีกหนึ่งคดีสะเทือนขวัญในตำนาน ...