Chapter 2.2 : KILL เมื่อฉันต้องฆ่าสามีจอมอำมหิต

10 ตุลาคม 2566 (14:05) โพสท์โดย neptheduck

KILL เมื่อฉันต้องฆ่าสามีจอมอำมหิต

นามปากกา : Neptheduck

Chapter 2.2

สัญญา

ณ สำนักงานใหญ่ของนากามูระกรุป

ตึกสูงใจกลางมหานครโตเกียว คือสถานที่นัดพบเพื่อเซ็นสัญญาระหว่างฟูตะและนายูกิ ภายในห้องรับรองชั้นที่ 72 อันเงียบสงบ มีเพียงเสียงพูดคุยถึงเนื้อหาในสัญญาดังขึ้นเป็นระลอก ขณะที่สายตาคู่โตกำลังกวาดมองเงื่อนไขแต่ละข้ออย่างละเอียด

"นับจากนี้ไปคุณนายูกิจะต้องเข้ารับการเก็บตัวเพื่อฝึกซ้อม ซึ่งเราได้มีการจัดสรรที่พักฟรีเพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักแข่ง และถ้าหากต้องการความเป็นส่วนตัวทางเราจะมอบเงินจำนวนหนึ่ง เพื่ออุดหนุนค่าที่พัก การเดินทาง และอาหารการกินของนักแข่งตลอดอายุสัญญา ซึ่งสัญญาฉบับนี้มีอายุ 5 ปีนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ"

"ว้าว"

นางิสะที่นั่งเงียบอยู่นานก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น และอยากให้แฟนหนุ่มของตนมีโอกาสเข้าร่วมสังกัดนี้บ้าง

~♩♭ ~♩♭

จู่ๆ สายเรียกเข้าก็ดังขึ้น ทำให้ทุกสายตาพยายามกวาดมองหาต้นตอของเสียง

"หว๋า พ่อโทรมา!"

"อย่าบอกท่านว่าอยู่กับฉันนะ โกหกอะไรไปก็ได้"

นายูกิกำชับเพื่อนด้วยใบหน้าเจื่อน ก่อนที่นางิสะจะขอตัวไปคุยโทรศัพท์ที่มุมห้อง ก่อนจะเดินคอตกกลับมาหลังจากที่วางสายไปแล้ว

"ทุกคนเป็นห่วงกันใหญ่...โดยเฉพาะพ่อของเธอ"

"งั้นเหรอ"

นายูกิเผลอวางมือบนโทรศัพท์ของตนอย่างลืมตัว ทั้งที่เธอเป็นคนปิดเครื่องมันเองกับมือตั้งแต่เมื่อเย็นวาน

"ฉันบอกพวกเขาว่ามาติวหนังสือสอบเข้ามหาลัยที่บ้านเพื่อน ฉันคงต้องกลับบ้านแล้วล่ะ...ขอโทษด้วยนะนายูกิ"

"อย่าคิดมากเลย เธอมาส่งฉันถึงที่นี่ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ"

"ดูแลตัวเองด้วย ไว้ถึงบ้านแล้วฉันจะโทรหานะ"

"ขับรถดีๆ แต่อย่าให้ใครแซงล่ะ"

สองสาวกอดร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งห้องนั้นจะเหลือเพียงแค่เธอ คุณฟูตะ และเลขาสาวของเขาเพียงเท่านั้น

"มาคุยเรื่องของเรากันต่อนะครับ"

ชายหนุ่มมาดธุรกิจตรงหน้าเอ่ยขึ้นอย่างฉะฉาน ราวกับว่าไม่อยากให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์แม้แต่วินาทีเดียว

"วันนี้คุณสะดวกไปดูสถานที่เก็บตัวของนักแข่งหรือเปล่าครับ?"

"สะดวกค่ะ เพราะฉันไม่ได้มีธุระที่ไหนอยู่แล้ว"

"กรุณาตามเลขาของผมลงไปรอรถที่หน้าบริษัทด้วยนะครับ อีกสักครู่จะมีคนพาคุณไปยังที่เก็บตัวของนักกีฬาครับ"

เมื่อสิ้นเสียงเข้มของฟูตะ เลขาของเขาก็เรียกให้ชายร่างใหญ่มาช่วยขนกระเป๋าเดินทางของนายูกิ และทั้งสามคนยกเว้นฟูตะก็ลงลิฟต์ไปยังล็อบบี้

และยืนรอรถคันที่ว่าเป็นเพื่อนเธออยู่สองนาน ท่ามกลางแสงแดดตอน 10 โมงที่แผดเผาลงมา

จนกระทั่งรถสีดำคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดหน้าข้างหน้าตึก ชายร่างใหญ่ก็เปิดประตูหลังและนำสัมภาระของนายูกิไปไว้ด้านใน ก่อนที่นายูกิจะยืนนิ่งอย่างชั่งใจและหันไปสบตากับเลขาสาวที่มาส่งเธอได้เพียงเท่านี้

"หากถึงที่หมายแล้วคนรถจะรายงานเราทันที ตอนเย็นหลังเลิกงานจากที่นี่ ดิฉันและคุณฟูตะจะตามไปที่นั่นด้วย"

คำพูดของเลขาที่แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ทราบชื่อ ทำให้นายูกิคลายความกังวลขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งภายในห้องโดยสารแต่โดยดี

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะคุณนายูกิ"

"ฉะ...ฉันยังไม่ทราบชื่อของคุณเลย"

"กรุณาเรียกดิฉันว่าอาซาเนะ"

ปึง!

ประตูรถถูกปิดลงด้วยฝีมือของชายร่างใหญ่ ก่อนที่รถคันนี้จะเคลื่อนตัวออกจากหน้าบริษัทไปยังถนนใหญ่ และมุ่งหน้าไปยังถนนนอกเมืองที่เต็มไปด้วยท่าเรือตลอดแนว และสุสานตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ ที่เธอไม่รู้สึกคุ้นตาเลยสักนิด

"เอ่อ ขอโทษนะคะ พอจะบอกฉันได้หรือเปล่าว่าสถานที่เก็บตัวนี้ มันตั้งอยู่ตรงส่วนไหนของโตเกียวเหรอคะ?"

แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาก็มีแค่เพียงแววตาคู่เรียว ที่มองกลับมาผ่านกระจกมองหลังเท่านั้น ทำให้ความกังวลและระแวงใจของเธอมีมากขึ้น จนแทบจะเปิดประตูลงจากรถเสียเดี๋ยวนี้

เอี๊ยดดด!!

แรงเบรกที่ทำให้คนนั่งข้างหลังเกือบหัวทิ่มหัวตำ แต่มันกลับสร้างเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ จากคนขับรถเสียอย่างนั้น ทำให้นายูกิถึงกับส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ และแกล้งกระทุ้งเข่าใส่เบาะคนขับไปแรงๆ หนึ่งที จนดวงตาเรียวดุรีบตวัดมองเธอผ่านกระจกมองหลัง

"ถึงที่หมายแล้ว"

"ขอบคุณ!"

ทั้งที่ความจริงเธออยากจะยกนิ้วกลาง และด่าให้หูชาชุดใหญ่สักหนึ่งกระบุง โทษฐานที่กวนประสาทและเกือบทำให้เธอบาดเจ็บ แต่ก็ทำได้เพียงแค่เปิดประตู และลากกระเป๋าของตนลงมาจากรถด้วยความเซ็ง

ปึงงง!!!

และปิดประตูอย่างแรงโดยไม่สนใจยี่ห้อดังระดับโลก ของรถราคาเหยียบ 30 ล้านเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่รถคันนั้นจะแล่นฉิวจากไป ปล่อยให้เธอยืนงงในดงคนแปลกหน้าทั้งชายและหญิงกว่าครึ่งร้อย

"เด็กใหม่มาแล้วเว้ยพวกเรา!!"

"ยินดีต้อนรับนะจ๊ะคนสวย"

คำทักทายที่น่าสะอิดสะเอียนดังเซ็งแซ่ จนนายูกิถึงกับสืบเท้าถอยหลัง และคิดอยากจะวิ่งหนีไปจากโกดังแห่งนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

หมับ!!

"!!?"

แรงจับที่บ่าทำให้เธอตื่นตระหนก จนรีบหันไปปัดมันออกและตั้งการ์ดตามสัญชาตญาณ

"โว้วๆ ใจเย็น"

แต่เมื่อหันไปเห็นว่าเจ้าของมือนั้นคือผู้หญิงที่อายุราวๆ 40 ปี ในชุดหมีที่มอมแมมไปด้วยคราบเขม่าควันและน้ำมัน นายูกิก็รีบลดการ์ดลงอย่างช้าๆ

"ฉันชื่อมิอุระ เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลฝ่ายซ่อมบำรุงจ่ะ"

"ฉัน...นายูกิค่ะ"

"พวกเรารู้จักเธอจากฟูตะซังแล้วจ่ะ ตอนนี้เธอน่ะดังมากเลยนะรู้ไหม"

นายูกิทำได้เพียงเกาท้ายทอยของตน และออกเดินฝ่าฝูงชนตามมิอุระเข้าไปภายในโกดัง

"มาเถอะ ฉันจะพาทัวร์ที่นี่เอง แล้วก็ไปทักทายท่านหัวหน้ากัน"

หญิงวัยกลางคนเอ่ยแนะนำห้องสำหรับใช้สอยต่างๆ เมื่อเดินผ่าน รวมไปถึงบุคคลสำคัญที่เธอควรรู้จัก

ซึ่งภายในโกดังแห่งนี้เต็มไปด้วยรถหลากหลายยี่ห้อ และอุปกรณ์ดัดแปลงอัปเกรดเครื่องยนต์ที่ทันสมัย ยิ่งกว่าที่อู่ของพ่อหลายร้อยเท่าก็ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น จนแทบเก็บอาการเอาไว้ไม่มิด

ก่อนที่เธอจะถูกพาขึ้นมายังชั้นสองของโกดัง ซึ่งเป็นบานประตูไม้ขัดมันสีดำสนิท แตกต่างจากประตูสังกะสีโครงเหล็กกล้าแบบห้องอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

ตึกตึก ตึกตึก

แต่ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นเคาะประตู เสียงฝีเท้าที่ดังจากบันไดด้านหลัง ก็ดึงความสนใจของหญิงสาวทั้งสองคนเสียก่อน

"อ้าว คุณคนขับรถเมื่อกี้นี้!?"

"คนขับรถอะไรนะนายูกิจัง?"

"ก็เขาเป็นคนขับรถมาส่ง...ฉัน"

เสียงหวานขาดห้วงเมื่อได้มีโอกาสพินิจพิเคราะห์ ไปบนใบหน้าคมคายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ และเปิดประตูสีดำบานใหญ่เข้าไปในห้องของท่านหัวหน้าอย่างเงียบๆ

'ขะ…เขาเป็น…หัวหน้าของที่นี่?'

'กรี๊ดดดดด นี่ฉันทำอะไรลงไป!!'

ทั้งกระแทกเข่าใส่เบาะเขา ปิดประตูรถเสียงดัง แถมยังเกือบยกนิ้วกลางและด่าเขาอีกต่างหาก!!!

'ซวยแล้วไงยัยนายูกิเอ๊ยยย!!

โปรดติดตามตอนต่อไป...