บางสิ่ง...เปลี่ยน

เด็กหญิงผิวขาวซีดราวคนป่วยลืมตาขึ้นช้า ๆ จากเตียงนอนที่ปูผ้าสีขาวขุนอย่างคุ้นเคย  ดวงตากลมโตแต่ฉาบแววเศร้าหม่นค่อย ๆ คลี่เปลือกตาขึ้นช้าและเปลี่ยนเป็นกระพริบตาถี่ ๆ ปรับสายตารับแสงสลัวภายในห้อง

แต่สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาเด็กหญิงคือ หนอนตัวเล็ก ๆ ความยาวไม่เกินสามมิลฯ สีดำสนิทตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาวที่เธอทิ้งตัวลงนอนตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียน   แรกที่เห็นเธอคิดว่ามันเป็นขุยยางลบที่อาจหล่นบนที่นอนแต่เมื่อมันขยับกระดุกกระดิก  เธอถึงรู้ว่ามันไม่ใช่… เด็กหญิงลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้า ๆ เพ่งมองดูจนแน่ใจว่าตาไม่ฝาด เธอหาเศษกระดาษมาเขี่ยมันออกจากเตียงและบี้มันจนแหลกแหละด้วยปลายนิ้วก่อนทิ้งในถังขยะข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์

เด็กหญิงกลับมานั่งห้อยขาบนเตียงอีกครั้ง  เธอกลับมาถึงบ้านเกือบห้าโมงเย็นแวะดื่มน้ำเย็นจากในครัวที่มีกระดาษลายมือหวัดๆของแม่เขียนสั่งโน้นนี่เช่นทุกครั้ง  จนบางครั้งเด็กหญิงเผลอใจคิดไปว่าแม่ของเธอของกระดาษโน้ตสีเหลืองเก่า ๆ ที่ติดอยู่บนตู้เย็น   เธอเดินตรงดิ่งขึ้นมายังห้องนอนของเธอที่ชั้นบน เหวี่ยงกระเป๋านักเรียนสีดำไว้บนโซฟาตัวเล็กน่ารักที่พ่อเลือกให้เข้าชุดกับเตียงนอนขนาดสามฟุตน่ารักและมุมหนังสือที่ถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสม  แต่พ่อไม่เคยก้าวเข้ามาเห็น และรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของมันนานหลายเดือนจนเด็กหญิงเลิกนับเวลาที่ผ่านไปจำได้เพียงแค่ว่าตั้งแต่พ่อได้ตำแหน่งอะไรสักอย่างที่เพิ่มสูงขึ้น แม่บอกว่ามันจะนำพามาซึ่งความสุขสบายของเรา แต่เด็กหญิงกลับพบว่าบ้านร้างไร้เงาของพ่อและแม่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา…และเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าชีวิตของเธอนั้นคุ้นชินกับความมืดตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอไม่ชอบเปิดไฟในห้องนอน เช่นเดียวกับในขณะนี้   เสื้อผ้าชุดนักเรียนมัธยมต้นของโรงเรียนสตรีชื่อดังยังสวมยับยู่อยู่บนตัวเธอ   เด็กหญิงไม่ใส่ใจที่จะถอดมันออกแต่กลับล้มตัวลงนอนราวกับเหนื่อยล้าเหมือนเธอแบกโลกทั้งโลกไว้บนบ่าเล็ก ๆ ของเธอ   เธอจะนอนนิ่งอย่างไม่รู้กาลเวลาจนได้ยินเสียงของความหิวเพรียกหา   นั่นละเด็กหญิงผอมบางผิวขาวซีดจะลุกขึ้นทำอะไรเพื่อกำจัดความหิวนั่นและใช้ชีวิตอย่างที่ทุกคนคาดหวัง นั่นคือการตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้าน ทำรายงาน อ่านหนังสือและสอบให้คะแนนยอดเยี่ยมซึ่งเธอก็ทำได้ดีมาตลอด  เพียงแต่ เธอไม่เคยทำอะไรตามความคาดหวังของตนเอง หรือเธอเองก็ละเลยที่จะมีความ(คาด)หวังเป็นของตัวเอง

เด็กหญิงดึงผ้าห่มออกสะบัด  หมอนและตุ๊กตาถูกเปลี่ยนตำแหน่งชั่วคราวเพื่อค้นหาที่มาของหนอนตัวน้อยสีดำสนิท  ห้องของเธอไม่ได้เรียบร้อยมากนักแต่ก็ไม่ถึงขั้นสกปรกจนเป็นกองขยะ   อาจจะมีถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินแล้ววางซ้อนกันอยู่สอง-สามถ้วยที่มุมห้องพร้อมขวดน้ำดื่มอาจเคยมีมดไต่กล่องขนมหวานบ้าง  แต่ห้องเธอไม่เคยมีหนอนขึ้น  เธอไม่ได้รู้สึกขยะแขยงอย่างเด็กสาววัยเดี๋ยวกันกรี๊ดกร๊าดเมื่อเจอหนอน  เพียงแต่เธอสงสัยว่ามันเข้ามาอยู่ในห้องเธอได้อย่างไร  โดยเฉพาะบนที่นอน เธอนึกขยาดก็เมื่อลองจิตนาการถึงมันชอนไชเข้าไปในใบหูหรือรูจมูกหรือช่องทางอื่น ๆ ที่มันจะสามารถเข้าไปได้   นั้นเป็นเพียงสิ่งที่เธอคาดคิดล่วงหน้าหากแต่มันเกิดขึ้นจริงเล่าจะเป็นเช่นไรเธออาจจะได้ออกโทรทัศน์เช่นเดียวกับผู้ที่เคยมีสัตว์อื่นแปลกปลอมเข้าสู่ร่างกายแล้วต้องกลายเป็นบทวิจัยของแพทย์เพื่อทำการรักษา เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าไร้เลือดฝาดของเด็กสาวทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องส่งเสียงทำงานของมันอยู่ตลอดเวลา เด็กหญิงมองไปที่นาฬิกาบอกเวลากว่าสามทุ่มเศษ  เพียงหลับตาไปหนึ่งอึดใจเพียงสดับเสียงภายในบ้านเธอก็รู้ดีว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์เพียงคนเดียวในบ้านหลังนี้   

คืนวันศุกร์ทั้งพ่อ และแม่มักติดนัดทานข้าวกับลูกค้าเสมอแต่มักลืมทานข้าวกับลูกในไส้เป็นประจำ สิ่งที่ท่านทั้งสองไม่เคยลืมคือเงินที่จะเข้าบัญชีธนาคารของให้ได้กด A T M อย่างสบายใจ และถามเรื่องผลการเรียน   คืนวันศุกร์ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการเข้าห้อง chat ในโลกเสมือนจริงโลกที่เธอสามารถค้นหาสิ่งใดก็ได้ในนั้น 

๒.

 เด็กหญิงลุกขึ้นจากเตียงด้วยอาการปวดหนึบที่ท้องน้อยและความรู้สึกเหนอะหนะที่หว่างขา   เธอใช้เวลาไม่กี่วินาทีเพื่อปรับสายตาในห้องนอนสลัว ๆ ของเธอ   ทุกอย่างยังเป็นเช่นที่เคยผ่านมา  เธอล้มตัวลงนอนทั้งชุดนักเรียนและตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดจากภายใน   เธอลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าดึงผ้าปูที่นอนที่มีคราบเลือดประจำเดือนออกจากเตียง ขยุ้มไว้ที่ปลายเตียงใกล้ประตูห้องก่อนที่จะเดินไปหยิบผ้าอนามัยในลิ้นชักแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ชำระล้างคราบเลือดเพียงครึ่งท่อนล่างแล้วหยิบผ้าอนามัยติดที่กางเกงชั้นในก่อนสวมใส่  แต่ยังไม่ทันดึงกางเกงชั้นในตัวจิ๋วขึ้นสวมให้ถึงสะโพก  สายตาของเธอก็เห็นอะไรบางสิ่งอยู่ในผ้าอนามัยของเธอ    

หนอนตัวเล็กสีดำคล้ายขุยยางลบกระดุกกระดิกหยุกหยิกอยู่บนผ้าอนามัยของเธอ

ทีแรกเด็กหญิงคิดว่ามันอาจเป็นก้อนเลือดแห้งกรัง ที่หล่นลงใส่ผ้าอนามัยจนมันขยับตัวขยุกขยิกเธอจึงนึกได้ว่าเคยพบมันมาแล้วครั้งหนึ่งบนเตียงนอนของเธอ เด็กหญิงเขี่ยหนอนน่าเกลียดใส่กระดาษไว้แล้วจัดการกับภาระของตัวเอง เธอห่อหนอนด้วยกระดาษสีขาวเสียงรถเคลื่อนตัวเข้ามาในบ้านทำให้เด็กหญิงรู้ถึงการกลับมาของผู้เป็นแม่   เธอเก็บเอาผ้าปูที่นอนเปื้อน  เลือดหอบไว้ด้วยอ้อมแขนข้างหนึ่งอีกมือที่ว่างประคองกระดาษที่มีหนอนปริศนาลงมาด้วย

“ลูกโตเป็นสาวแล้วนะทำไมยังทำเลอะเทอะแบบนี้อยู่อีก”

เด็กหญิงรู้สึกปวดหนึบที่ท้องน้อยหนักขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบ่นว่าของผู้เป็นแม่  ผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดถูกแช่ในเครื่องซักผ้า   แม่รู้ไหมว่าลูกสาวแม่เพิ่งเคยมีประจำเดือนมาแค่สี่ครั้งเท่านั้น  เธอรู้ว่านั่นคือกระบวนการทางร่างกายที่บ่งบอกว่าพร้อมที่จะสืบพันธ์ตามในตำราเรียนแต่เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างงไรไม่ให้มันเลอะที่นอนทั้งๆที่ใช้ผ้าอนามัยชนิดพิเศษแล้วก็ตาม   แถมยังอาการปวดท้องน้อยอีกแหละ ไม่เห็นแม่เคยถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง  ทำไมถึงห่วงว่าผ้าปูที่นอนหรือเสื้อผ้าที่เธอสวมมันจะเลอะเทอะเท่านั้น

“เออ แล้วนี่…ค่าโทรศัพท์ทำไมมันเยอะอย่างนี้ละ คุยอะไรกันนักหนามันได้เป็นเงินเป็นทองขึ้นมาไหม?!”

แม่โยนซองค่าโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทานข้าวที่เธอนั่งอยู่ ไม่ได้สนใจเจ้าหนอนสีดำที่คลานกระดิบ ๆ อยู่บนกระดาษ หนอนที่เธอตั้งใจจะถามว่าแม่รู้จักมันไหม เด็กหญิงลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไม่สนใจคำพูดของผู้เป็นแม่หรือคำถามที่ตั้งใจจะเอ่ย เธอรู้แค่ว่าเธอขยี้หนอนตัวนั้นด้วยบิลค่าโทรศัพท์

๓.

เป็นอีกคืนเช่นที่เคยผ่านพ้นมา เด็กหญิงยังคงขังตัวเองอยู่ในแสงสลัวภายในห้องนอนและโลกเสมือนจริงในจอคอมพิวเตอร์ขนาด ๑๗ นิ้ว  ใบเสร็จชำระค่าเรียนพิเศษและภาษาเยอรมันวางอยู่ใกล้ ๆ กัน    เด็กหญิงผิวขาวซีดราวป่วยไข้กำลังสนทนาไร้เสียงผ่านแป้นคีย์บอร์ด   เธอเซิร์สหาข้อมูลหนอนปริศนาที่นำพาความขยะแขยงมาให้แต่ไม่พบ    หลังจากหมดประจำเดือนเมื่ออาทิตย์ก่อนเธอก็ลงมือทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่แต่ไม่เป็นผล  และเวลาผ่านมาเพียงไม่กี่วันสภาพภายในห้องของเธอก็กลับเข้าสู่ความสลัวเช่นเคย    ผู้คนที่เธอสนทนาด้วยตัวอักษรนั้นไม่มีใครรู้จักสิ่งที่เธอตั้งคำถาม  แต่ทุกคนล้วนรู้ถึงวิธีออรัลเซ็กส์   ยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉินและเรื่องวิธีไม่ทำให้ผ้าปูที่นอนเลอะเลือดประจำเดือน   ในกล่องสนทนาโต้ตอบบอกเธอว่าเธออาจอุปทานและคิดมากไปเอง ใช่…เด็กหญิงอยากให้เป็นเช่นนั้น บางประโยคว่า…มันออกมาจากตัวเธอที่เน่าจากข้างใน

หรืออาจจะเป็นเช่นนั้น!!!   

เด็กหญิงรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาแต่ที่ปลายตานั้นมันก็เหือดแห้งเต็มที บางที ภายในตัวเธออาจไม่เหลือชิ้นเนื้อดีๆแล้วก็เป็นได้ ตั้งแต่เธอรู้สึกถึงตำแหน่งอะไรสักอย่างที่ทำให้พ่อไม่อยู่บ้านและแม่ไม่ทำกับข้าวให้เธอกิน   คล้ายในบ้านไม่มีเสียงของดำเนินชีวิตของผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน เธอรอคอยเสียงที่บ่งบอกถึงการเดินทางกลับมาของความอบอุ่นอย่างเช่นเคย  พ่อที่หิ้วขนมมาฝากจากที่ทำงาน  แม่ที่ไปตลาดเพิ่งกลับและรีบเตรียมอาหารเย็น ส่วนเธอจะเป็นลูกมือและนักชิมที่ดีเสมอ เธอรอคอยเสียงเหล่านั้นกลับมาจึงยอมจมอยู่ภายในห้องสลัวกลัวแม้กระทั้งเสียงครางของเครื่องปรับอาการจะทำให้เธอไม่ได้ยินฝีเท้าของพ่อและแม่ ที่ท่านทั้งสองเคยย่องเข้ามาหอบแก้มเธอยามดึกก่อนนอนเสมอ ๆ  บางครั้งเราสามคนจะอ่านหนังสือร่วมกัน พ่อเป็นคนรักหนังสือมากมันถ่ายทอดส่งมาถึงตัวเธอขนาดมีมุมหนังสือในห้องนอนของเธอ พ่อจะยิ้มปลื้มเสมอ เมื่อเห็นท่าทางเธอขะมักเขม้นกับการอ่านทุกวันนี้มีแต่หนังสือมากมายที่พ่อสรรหามาให้แต่ไม่มีบรรยากาศอบอุ่น และมือของพ่อที่หยิบยื่นหนังสือส่งให้เธอเช่นเคนอีกแล้ว  เมื่อตอนเย็นแม่เอาใบเสร็จค่าเรียนพิเศษที่แม่ไปจัดการมาให้เธอ และพร่ำบอกถึงคุณค่าของการศึกษาการเรียนรู้มากกว่า ‘คนอื่น’ ที่จะทำให้ได้เปรียบกว่า ‘คนอื่น’ ในสังคมแต่เธอไม่รู้ว่า ‘คนอื่น’ เป็นใคร? ทำไมถึงมีอิทธิพลทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนแปลงต้องอยู่ในกรอบและกฏมากมายที่ต้องดิ้นร้นแข่งขันตลอดเวลา

เด็กหญิงกลั้นกลืนเสียงสะอึกสะอื้น แต่น้ำมูกก็ยังไหลด้วยอาการของคนเป็นโรคภูมิแพ้  เธอหยิบกระดาษทิชชูสั่งน้ำมูกทิ้งเสียงดังพรืด  อะไรบางอย่างทำให้เธอคลี่ก้อนกระดาษทิชชูเลอะน้ำมูกออกดู    เธอเพ่งมองให้มั่นใจกับสิ่งที่เห็นก่อนวางก้อนกระดาษเปื้อนน้ำมูกลงข้างคอมฯ ให้หนอนสีดำคล้ายขุยยางลบกระดุกกระดิกตัว   

เธอหมดความใคร่อยากรู้ ในตัวมัน แต่ในวินาทีนี้เด็กหญิงอยากรู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ในตัวเธอเอง เพราะเธอเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นเน่าที่ปะปนออกมาจากลมหายใจ

…………………..