โตมาพึ่งเข้าใจ…

    โตมาพึ่งเข้าใจ...ว่าคนที่ดูแลแม่ทำอาหาร  ซักผ้า   ทำงานตามที่แม่สั่งมาตั้งแต่เด็ก  ต้องมารับบทเป็นพี่ทั้งที่ไม่ได้อยากเป็น   อดทนรับความรู้สึกต่างๆที่ทั้งแม่และพ่อต้องพบเจอมา   โดยที่ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย  ย้ำคือพูดอะไรไม่ได้  พูดคือเถียง  พูดคือผิด  พูดคือไม่ฟัง พูดคือต่อต้าน  พูดไม่ได้เพราะเป็นเด็ก     การที่เคยเป็นลูกคนเดียวใช้ชีวิตที่ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ดีกว่าเยอะ   เริ่มนิสัยไม่ดีหลายๆอย่างก็เมื่อตอนโตจนเห็นได้ว่า   การทำนิสัยไม่ดีเพียงหนึ่งครั้ง  เราเท่ากับ คนเลว    

คนที่ดีของแม่และพ่อเขาจะส่งให้เรียนสูงๆ  มีเงิน มีรถ  มีค่ากินขนมให้ด้วย   อยากได้อะไรก็ได้  แต่งานไม่เคยทำ   เรียนเก่ง   กับบ้านแค่อาบน้ำกินข้าวเข้าห้อง   ได้การงานที่ดี  จัดงานแต่งให้ใหญ่โต

โดยที่รู้กันอยู่แค่พวกเขามานานแล้วแล้วพอใกล้จะจัดงานก็พึ่งมาบอกคนเป็นพี่ที่หลัง    เพื่อนพักพวกคนที่พวกเขานับถือคนที่พวกเขารู้จักมากมาย   คนที่ไม่ดีต่อลูกก็เชิญมา   สร้างความระแวงตั้งแต่ตอนนั้นมา   ความสุขของลูกเขาเขายอมทำให้หมดโดยที่ไม่เคยถามความรู้สึกของลูกอีกคนหนึ่งเลย

ต้องให้มันมายอมรับการตัดสินใจของคนทั้งสี่คน  ซึ่งสี่คนที่หมายถึงก็คือคนที่จะต้องมาอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวไง  และก็อยู่กันเป็นครอบครัวจริงๆนะ  เขาอยู่กันแค่พวกเขาสี่คนนั่นละ     ถีบเราทิ้งเลยคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยรอฟังคำสั่งของคนเป็นน้องเพื่อมาสั่งคนเป็นพี่ทำ     ชีวิตดูเหมือนขี้ข้าพวกเขาที่พวกเขาใช้คำว่าขี้ข้าด่าเรา    เราที่ทำให้เขากิน   เราที่ทำสิ่งดีๆให้พวกเขาโดยที่ไม่คิดร้าย    แล้วก็ไม่คิดด้วยว่าจะตอนมาเจอพวกเขาทำแบบนี้          คนเราเป็นไปได้ขนาดนี้เพราะอะไรรู้มั้ย        เราไม่รู้  รู้แต่ว่าในวันงานจะมียายหนังเหยี่ยวๆคนหนึ่งที่ดึงพ่อแม่และอีกสองคนไปแล้วผลักแขนเราที่จับแม่อยู่ปัดมือทิ้งแล้วก็ไปแอบคุยกัน         อารมณ์สีหน้าที่มองเราไม่ใช่สีหน้าที่ดี

หลังจากผ่านงานนั้นไม่นานแม่ทั้งสองก็นั่งคุยกัน แม่คนหนึ่งก็บอกว่าบ้านหลังนี้เดี๋ยวก็ยกให้ลูกคนเล็ก     รู้เพียงคราวๆเท่านี้ไม่กี่วันเขาก็ไปจดทะเบียนกันละ     ที่นี้การใช้ชีวิตในบ้านที่ว่าแปลกอยู่แล้วก็แปลกไปมากกว่าเดิมอีก    ไอ้เราก็ไม่ได้สันทัดเรื่องกฏอะไรต่างๆ เพราะไม่คิดว่าจะต่อมาเจออะไรแบบนี้  รู้สึกเป็นคนนอกอย่างเต็มตัวแล้วนะตอนนี้  ไร้ซึ่งพ่อแม่ที่แสนดีที่เคยมีในครั้งก่อนในตอนที่ยังคงมีตาและยาย   และก็ไร้ซึ่งการทำความดีที่เคยได้ทำเพราะที่พบส่วนมากมีแต่กรรมที่คนอื่นสร้างให้ต้องมาพบและเผชิญหวังให้ชีวิตได้รอดไปในแต่ละวัน   ยิ่งวันที่พวกเขานั่งคุยด้วยกันวันนั้นแทบจะขาดใจ          ทุกวันนี้เหมือนรอเวลา ต    อย่างว่าแหละลูกที่อยู่ด้วยทุกวันมันน่ารำคาญ   ไม่เหมือนลูกที่นานๆจะเจอกันที         ทำงานหนักกันสองคนเงินเก็บไว้ให้ลูกคนเล็กได้ใช้     ลูกคนโตคือจะคลอดมาทำไมให้มาใช้ชีวิตที่ดูพ่อแม่ลำบากจนทุกวันนี้เข้าใจทุกอย่างได้ดี     ยิ่งไม่พูดก็ยิ่งเข้าใจเลย      แล้วสิ่งต่างๆที่พวกเขาทำจะถูกโยนมาใส่ให้ตัวเราเป็นคนไม่ดี   ในตอนจบอาจจะเป็นคนบ้าที่ทำร้ายคนในครอบครัวก็ได้    เรื่องที่พวกเขาเขียนไว้ให้เราที่ให้เราได้รับบทเป็นคนโรคจิตเข้าก็ทำสำเร็จแล้ว    โดยที่มีเขาเรับบทเป็นคนดีพาเราไปหมอ      ขอออกจากบ้านไม่ให้ออกกลัวโดนเขาหาว่าทำอะไรถึงลูกไม่อยากอยู่บ้าน    หลายๆสิ่งอย่างมันน่ากลัวกว่าที่จะอยู่   อยู่แบบเหมือนเป็นอากาศ   เหมือนเป็นคนที่ตายไปแล้วด้วยซ้ำกับกิริยาที่พวกเขาทำ    เขาต่างรับรู้ในมุมของพวกเขา

ด้วยความคิดที่เห็นแก่ตัว   เอาเปรียบ ตอนต่อไปคงจะฉากที่มีพวกเขาหลายๆคนมายืนรวมกัน  แล้วชี้มือมาที่เราคนเดียวก็คงจะเป็นไปได้นะ   เรื่องที่เขาแต่งกว่าจะจบ    คงมีอีกหลายบทเลวๆเลยที่เราต้องแสดง     หวังว่าถ้าผ่านมาอ่านสิ่งๆนี้  ก็อาจจะไม่ได้เจ็บปวดเท่ากับความรู้สึกของผู้เขียนในตอนนี้

ที่ไม่สามารถไว้ใจหรือเชื่อใจใครได้อีกเลย  ไม่รู้ว่าใครมาดีหรือมาร้าย    จะจ้องทำร้ายเราตอนไหน  

หรืออาจจะปล่อยให้ทรมารจนอกแตกตายแบบนางยักษ์ไปเลย   ทำอะไรดีขึ้นมาไม่นานสิ่งต่างๆนั้นจะกลายเป็นสิ่งไม่ดีไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ   

การสร้างความดีในที่ที่ผิดเราอาจจะไม่ได้ดี  อาจจะไม่มีใครเห็นค่า   บางครั้งก็คงต้องปล่อยไป

แล้วเลือกที่จะไปทำดีในที่ที่เรารู้สึกดี