อาการป่วยที่คนอื่นสร้างให้

เราเป็นคนนึงที่มีสุขภาพแข็งแรงมากๆ   ไม่เคยเจ็บป่วยอะไรร้ายแรงสุขภาพปกติทุกอย่าง

จนวันหนึ่งกลับต้องรับภาระ  ปัญหาของคนข้างบ้านเพียงเพราะเป็นญาติแม่  ไม่ใช้หน้าที่ที่เราจะต้องทำแต่กลับถูกคนพวกนั้นปั่นหัวแบบวุ่นวายสุดๆทั้งบ้านเลย    ด้วยความที่เราเองก็เคารพนับถือเป็นญาติพี่น้องที่ดีต่อกันมาในตอนที่คุณตายังอยู่    ดีต่อกันแบบมีการหวังผล   ดีต่อกันแบบแปลกๆและรู้สึกได้  ก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะก็ไม่ใช่ใคร    แต่พวกเขากลับทำให้ตัวเราเองไม่ไว้ใจและไม่เคารพนับถือในตัวพวกเขาอีกต่อไปก็เพราะการกระทำที่พวกเขาทำ  เพราะเพียงแค่ในเวลาที่มีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นการพาคนแปลกหน้าเข้าบ้าน     เข้ามาจัดงานส่งที่ไม่ใช่แต่งตัวเองที่บ้านเพราะหลังจากปลูกบ้านเสร็จใหม่พวกเขาก็เริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองคิดไว้เลย    แบบเหยียบย่ำหัวใจกันสุดๆ  เงินที่นำมาสร้างบ้านก็ของพ่อแม่ ซึ่งไม่ใช่ของพวกเขา   แต่พ่อแม่กลับยอมให้เขาทำงานเพราะเห็นว่าเขาเป็นพี่

ความไม่สบายใจตอนนั่นคงพูดอะไรไม่ได้  คนส่วนใหญ่ก็คงเป็นประเภทเดียวกันทั้งหมด   สมรู้ร่วมคิดทำจิตใจตัวเราเองย่ำแย่มากๆ   เราเป็นเด็กก็จริงแต่การเกิดมาเราไม่ได้อยากที่จะมายุ่งรับรู้เรื่องวุ่นวายของพวกญาติพี่น้องพ่อแม่   ไม่ได้อยากรู้จักด้วยซ้ำ  ออกจะรังเกลียดมากๆกับคำพูดหรือพฤติกรรมของญาติบางคน   การที่เขียนขึ้นมาแบบนี้ได้นั้นเป็นเพราะตอนนั้นเราไม่เคยคิดร้ายและเคารพพวกเขาอีกด้วย  แต่พวกเขากับใช้เราเหมือนคนใช้ของเขา    สิ่งที่ทำตอนนั้นก็เห็นว่าแบ่งเบาหรือมีน้ำใจเป็นสิ่งที่ดี     แต่คำพูดจากป่กพวกเขาและการกระทำต่างๆที่ผ่านมาทำให้รู้ว่าพวกเขาเก่งแต่ปาก    เพราะการลงมือทำเองของพวกเขานั้นมันแย่มากจริงๆ     คนที่เอาแต่พูดไม่ทำไม่ใช่ว่าเขามีความคิดนะ       คนที่มีความคิดนะมันต้องไม่สร้างปัญหามากมายขนาดนั้น      เรื่องเยอะจนปะติปะต่อไม่ถูกเพราะไม่ได้วางแผนเรื่องชั่วร้ายพวกนั้นมาตั้งแต่ต้น   แค่รู้สึกว่าสิ่งต่างๆเกี่ยวกับพวกเขามันมีแต่เรื่องแย่ๆให้เราได้พบเจอทุกๆครั้ง     มันมีจริงๆนะการอยู่ใกล้กับอะไรที่ไม่ดีจะทำให้เราพบเจอแต่สิ่งไม่ดี     เนื่องจากการติดต่อสื่อสารสมัยนี้ไวอย่างกับจรวด    ใครพวกใครก็ส่งต่อกันแบบตั้งแต่ต้นจนปลาย   คนแรกนิสัยยังไงคนต่อไปไม่ต่างกัน ถึงคบกันและสนิทสนมกันได้   รู้เลวรู้ชั่ว   ทำลายคนแบบฝูงหมาที่ไร้ความคิดไร้การฝึกสอน      คนหลายคนทำคนหนึ่งคนให้กลัวถือเป็นสิ่งที่ง่ายมากในปัจจุบัน    ความเห็นแปลกหรือต่างนั้นก็ถือว่าอยู่กันคนละขั้ว          คนดีจะไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญหน้ากับความเลวร้ายข้างนอก  เพราะมันรู้สึกขยะแขยงเวลาเห็นความเลวเกาะกันเป็นก้อน   ความคิดซึ่งไร้จรรยาบรรณ  ไร้สัจธรรม  ไร้แม้แต่จะแยกเยะดีชั่ว    อะไรควรทำไม่ควรทำ   การให้อภัยแบบผิดๆ   น้ำคนที่ทำความผิดมาสอนคนที่ไม่เคยทำความผิดให้รับรู้ดูตามแต่ไม่ได้ทำตาม    เหมือนกับการนำเสนอสื่อเน่าๆออกมาให้คนอ่านที่อาจจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์     ปัจจุบันยังมีการนำคนทำความผิดเข้ามาปฏิบัติหน้าที่ในหน่วยสำคัญต่างๆมากมาย    นั่นอาจเป็นเพราะการให้โอกาสคนเหล่านั้น  บางคนดีมากๆแต่ถูกมองเป็นคนผิด   บางคนทำผิดเป็นร้อยเป็นพันกลับเอาคนพวกนั้นมาเป็นแบบอย่าง   เป็นเพราะกว่าจะมาถึงจุดนี้นะจะต้องผ่านนั่นนี้นู่น     ถึงได้มีทุกวันนี้       แต่ก็ยังไม่เคยเห็นนะว่าจะเล่าว่า   กว่าจะได้ดีทุกวันนี้เหยียบหัวใครมากี่คน  ทำนาบนหลังคนมากี่ต้นแล้ว   ทำร้ายจิตใจใครบ้าง  โกงใครบาง   ทำผิดต่อใครมากี่คน

เขียนไปเรื่อยนะบางที   จริงบ้างไม่จริงบ้างก็เปลี่ยนไปตามเรื่อง    ความคิดในหัวไม่สามารถหยุดได้อาจเป็นเพราะหลายสิ่งอย่างรอบๆ  จิตใจที่ยังคงอ่อนแอ   หรือความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน   มีผลทุกอย่าง เหตุณ์ในแต่ละวันที่ต้องพบเจอ   ความอดทนที่มีในทุกๆวัน   เรื่องที่ไม่เคยจะซ้ำกัน  อยู่ๆวนเวียนไปมาอยู่ในสมอง      คิดดีคิดร้ายมีหมดในทุกๆวินาที      ความคิดรุนแรงถึงขั้นต้องไปหาหมอ  เพราะเหมือนดูเป็นเด็กขี้อิจฉา  อารมณ์ร้าย   ดูเหมือนคนโรคจิต    แต่คนที่เป็นก็ยังใช้วิชาโรคจิตนั้นทำร้ายคนอยู่       เดินเข้าออกบ้านคนอื่นแบบไม่มีความเกรงใจ   ไร้ซึ่งมารยาท  เขารับรู้ทุกสิ่งอย่างที่เราเขียนอยู่เราก็รู้    เพราะทุกครั้งคนพวกนี้จะมีพฤติกรรมแปลกๆ    และรับรู้ได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราก่อนหน้านี้เป็นการถูกพวกเขาจัดฉากขึ้น   ให้ทุกคนมองว่าเราไม่ดีก็ทำได้ง่ายๆ   ก็ที่ทำอยู่ตอนนี้เราเองก็คงเขียนสิ่งไม่ดีลงไปเยอะเลย

เพื่อให้รู้สึกว่าได้ระบายความรู้สึกไม่ดีลงไปเป็นตัวอักษร   ในทุกครั้งที่มีคนนอกเข้ามาพูดคุยกันกับพ่อแม่ที่บ้าน       ทำให้รู้สึกว่าอยู่ในโลกนี้เพียงคนเดียว และความคิดที่ออกมาเพียงเราและคนอ่านเท่านั้นที่รู้       ไม่ได้อยากให้คนไม่ดีเหล่านั้นเข้ามายุ่งกับครอบครัวเลย      ความรู้สึกคนที่อยู่คนเดียวไม่น่ากลัวเท่ากับคนที่รู้ว่าการเข้ามาที่บ้าน  จะทำให้คนคนหนึ่งคิดสั้นแล้วยังเข้ามา   คงต้องการที่จะให้คนเขียนฆ่าตัวตาย      การกระทำของพวกเขามีผลทำให้คน"่าตัวตาย"

(ไม่ต้องอ่านถ้ารู้สึกไม่ดี)  เพราะตอนนี้เราก็รู้สึกไม่ดีเราจึงต้องเขียนมันออกมา     

อาจไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า  หรือโรคจิตใดๆ  แต่มัน

คือสิ่งที่สร้างขึ้นเพียงเพื่อผลประโยชน์บางอย่างของคนรอบข้าง