สาววัย 17 ปี ไม่เคยมีประจำเดือน และ ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ชาย

     "เสี่ยว หลิน" สาววัย 17 ปี เธอเป็นเจ้าหญิงน้อย ที่ได้รับการเลี้ยงดูโดยพ่อแม่ของเธอมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอชอบไว้ผมยาวและทำเล็บ เมื่อมองจากภายนอก เธอก็ไม่ต่างจากสาววัยรุ่นคนอื่นๆ ที่มีผมยาวสยาย หน้าตาขาว และ หน้าอกที่เจริญเติบโตตามวัย อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าสู่วัยแรกรุ่น ประจำเดือนของเธอก็ยังคงไม่มา ดังนั้นเธอจึงต้องไปโรงพยาบาลหลายแห่ง เพื่อเข้ารับการรักษา แต่หลังจากปีผ่านไปแล้ว แต่ก็ยังไม่พบทางออกเลย...

     จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ รายงานอัลตราซาวนด์ของเธอแสดงให้ว่า "ไม่มีมดลูกและรังไข่ ในช่องอุ้งเชิงกรานของเธอ" และ "จากการทดสอบโครโมโซม พบว่า "46, XY" ที่แปลว่า "แคริโอไทป์โครโมโซมของผู้ชาย" หรือ หมายความสั้นๆว่า "เธอคือผู้ชายนั่นเอง"

     เพื่อแสวงหาความช่วยเหลือ เธอและครอบครัว จึงได้เข้าพบกับแผนกวิทยาต่อมไร้ท่อและการแพทย์ทางเพศ ของโรงพยาบาลแห่งแรกในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์ฝูเจี้ยน และ หลังจากการตรวจอย่างละเอียดเพิ่มเติมแล้ว เธอก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น "โรคทางพัฒนาการทางเพศ" และ "ภาวะกระเทยเทียมในผู้ชาย" หรือ ที่เรียกในทางการแพทย์ว่า "46, XY DSD" นั่นเอง...

ความผิดปกติทางพัฒนาการทางเพศมีอะไรบ้าง?
     ความผิดปกติของการพัฒนาทางเพศ หมายถึงกลุ่มโรคแต่กำเนิด ที่มีการพัฒนาทางเพศที่ผิดปกติทางโครโมโซม ต่อมเพศ และกายวิภาค โดยแบ่งออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ "DSD โครโมโซมเพศ" "DSD 46,XY" และ "DSD 46,XX" ถึงแม้ว่าเพศทางพันธุกรรมของตัวอ่อน จะถูกกำหนดในเวลาของการปฏิสนธิ แต่ไม่สามารถกำหนดเพศของต่อมเพศได้ จนกว่าจะถึงสัปดาห์ที่ 7 ของการพัฒนาตัวอ่อน และ ไม่สามารถกำหนดเพศของอวัยวะเพศภายนอกได้ จนกว่าจะถึงสัปดาห์ที่ 12 โดยกุญแจสำคัญในการกำหนดเพศ คือ ยีนที่กำหนดเพศบนแขนสั้นของโครโมโซม Y เมื่อมีโน้ตผิดในซิมโฟนีแห่งชีวิตนี้ DSD จึงถือกำเนิดขึ้น...

ตัดสินใจที่จะยังคงเป็นผู้หญิง
     แพทย์ได้อธิบายให้ "เสี่ยว หลิน" และ ครอบครัวของเธฮ ทราบเกี่ยวกับสาเหตุ และ ความเสี่ยงในระยะยาว พร้อมแนวทางการรักษาโรค โดยเน้นย้ำเป็นพิเศษถึงตำแหน่งแกนหลัก ของความเป็นหนึ่งเดียวของเพศทางชีวภาพ และ เพศทางสังคมในการวินิจฉัยและรักษาโรค DSD ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะเป็นผู้หญิงต่อไป...

     สำหรับคนไข้ที่เลือกเป็นเพศหญิง โดยทั่วไปอัณฑะมักจะยังคงอยู่ ก่อนสิ้นสุดวัยแรกรุ่น เนื่องจากในช่วงวัยแรกรุ่น อัณฑะจะหลั่งฮอร์โมนแอนโดรเจนออกมาเป็นจำนวนมาก ซึ่งจะช่วยให้กระดูกของคนไข้เจริญเติบโต และ เนื่องจากร่างกายไม่ไวต่อแอนโดรเจนเลย แอนโดรเจนจึงสามารถเปลี่ยนเป็นเอสโตรเจนในร่างกายได้ เพื่อส่งเสริมการพัฒนาตามธรรมชาติของเต้านมและรูปร่างของผู้หญิง ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการเพิ่มความนับถือตัวเอง ในฐานะผู้หญิง และ หลังจากผ่านวัยแรกรุ่นแล้ว คนไข้เช่น "เสี่ยว หลิน" จะพิจารณาตัดอัณฑะออก  เนื่องจากอัณฑะได้ทำหน้าที่หลักแล้ว และ มีความเสี่ยงที่จะเกิดเนื้องอกตามมา

     ปัจจุบัน "เสี่ยว หลิน" อายุ 17 ปี และ การพัฒนาเต้านมและกระดูกของเธอ ก็เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นการผ่าตัดเอาถุงอัณฑะ ที่ไม่ลงถุงทั้ง 2 ข้างออก จึงกลายมาเป็นทางเลือกที่จำเป็น ท้ายที่สุด ทีมงานได้ทำการผ่าตัดรักษา "เสี่ยว หลิน" ตามแผนการเลี้ยงดูลูกในครรภ์ และ ทำการเอาอัณฑะออกทั้ง 2 ข้าง

     ตั้งแต่ที่ "เสี่ยว หลิน" เข้ารับการรักษาในแผนกโรคทางเพศชายและเพศสัมพันธ์ ทีมแพทย์ก็เริ่มการดูแลแบบหลายมิติทันที โดยใช้แผนกอิสระเพื่อสร้างกำแพงความเป็นส่วนตัว ใช้ยาแบบบรรยายเรื่องราว เพื่อบรรเทาความวิตกกังวล และ เปลี่ยนคำศัพท์เฉพาะทางเป็นบทสนทนาที่อบอุ่น ระหว่างสนทนาก่อนผ่าตัด เพื่อบรรเทาความกังวลและความวิตกกังวลของเธอ

     เมื่อเธอออกจากโรงพยาบาล เธอก็หายจากความวิตกกังวลที่เธอเคยมี เมื่อเข้ารับการรักษา และมีดวงตาที่มุ่งมั่นมากขึ้น โดยกล่าวว่า "ขอบคุณที่ไม่มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ช่วยเหลือฉัน และ ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว" เธอมีความมั่นใจว่าเธอจะยังคงเป็นเด็กผู้หญิง ที่รักความงาม รักเสียงหัวเราะ และ เต็มไปด้วยความหวังสำหรับอนาคตต่อไปได้...