นายกับฉัน...ไม่ต้องรักกันก้ได้มั้ง?

“อย่าเอาเท้าเหยียบกระเป๋าฉัน!”

“ก็เธอมาวางขวางอยู่ตรงกลางเอง ใครจะรู้ว่านั่นของใคร”

 

นั่นคือบทสนทนาแรกที่ฉันมีกับ ‘ธีร์’ เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ในวันปฐมนิเทศ

หลังจากนั้น เราก็ไม่ค่อยคุยกันอีกเลย... นอกจากจะทะเลาะ

 

เขาชอบประชด ฉันชอบกัดกลับ

เขาชอบอยู่เงียบ ๆ ฉันชอบเปิดเพลงเสียงดัง

พวกเราอยู่กันคนละโลก แต่โลกดันบังคับให้เรามาเจอกันทุกครั้งที่มีงานกลุ่ม

 

แล้ววันหนึ่ง… มันก็เกิดขึ้น

ทริปค่ายค้างแรมของห้อง

ห้องเต็มทุกห้อง เหลืออยู่ห้องเดียวที่ว่างสองเตียง

 

และแน่นอน—ครูจัดฉันกับเขาให้นอนด้วยกัน

 

“ถ้าจะกลัวผี ก็ไปขอครูนอนกับเพื่อนใหม่เถอะ” เขาพูดเสียงเรียบ

“กลัวนายมากกว่าผีน่ะสิ” ฉันสวนทันควัน

 

คืนนั้น ห้องมืดสนิท พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ

ฉันหลับตา พลิกตัวไปมาด้วยความอึดอัด ทั้งอากาศ และ... คนข้างเตียง

 

อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนจ้อง

 

ลืมตาขึ้นช้า ๆ เจอแววตาคมกริบสะท้อนแสงโทรศัพท์จาง ๆ

 

“อะไร มองทำไม” ฉันถามเสียงแผ่ว

เขาไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองลงมาที่ฉันเหมือนกำลังลังเล

 

“เธอรู้ตัวไหมว่าเวลานิ่ง ๆ แล้วไม่ได้ด่าใคร หน้าดูซอฟต์ดี”

 

“…นี่ชมเหรอ?” ฉันขมวดคิ้ว

เขายิ้มมุมปาก “เปล่า แค่เผลอพูดความจริง”

 

ฉันลุกขึ้นนั่งบ้าง เราสบตากันในความมืด

หัวใจเต้นแปลก ๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกเวลาทะเลาะกัน

 

“…อย่าบอกนะว่าเริ่มชอบฉันแล้ว”

 

ธีร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาหยีลงอย่างขำ ๆ

“เริ่มตั้งแต่เธอเถียงครูแทนฉันวันนั้นแล้วล่ะ”

 

“ห้ะ?” ฉันหน้าเหวอ เขาจ้องมาอีกครั้ง ใกล้กว่าที่ควรจะใกล้

 

“ตอนนั้นเธอก็น่ารักดี”

“นายมันโรคจิตแน่ ๆ”

“อืม… อาจจะ เพราะตอนนี้ยังนั่งมองหน้าเธออยู่เลย”

 

ฉันจะเถียงอีก แต่คำมันติดอยู่ในคอ

 

ในตอนที่ธีร์ยกมือขึ้นมาค่อย ๆ ปัดผมที่ตกลงมาข้างแก้มเบา ๆ

เหมือนคนที่ไม่ชอบกันมาเป็นปี... ไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง

 

หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหนีออกจากอก

และในตอนที่เราเงียบลงพร้อมกัน

 

ฉันรู้เลยว่า...

 

คืนนี้คงไม่ใช่แค่ “นอนสองคนในห้องเดียว” ธรรมดาอีกต่อไป