"คาริน่า หลิว" เคยถูกลักพาตัวไปถ่ายรูปอนาจาร

     วานนี้ [ตามเวลาท้องถิ่น] คนใหญ่คนโต ในวงการภาพยนตร์ฮ่องกง ได้ออกมาเปิดเผยเรื่องราวอันน่าตกตะลึง โดยผู้กำกับดังอย่าง "หว่อง จิง" ได้เพิ่งพูดถึงเหตุการณ์ลักพาตัว "หลิว เจีย หลิง" หรือ "คาริน่า หลิว" ในปี 1990 ในรายการทีวีรายการหนึ่งของช่องยูทูป โดยเขากล่าวว่า "เป้าหมายที่แท้จริงของคนร้าย ไม่ใช่หลิวเจียหลิง แต่เป็น "หลี่ เหมย เฟิง" รองชนะเลิศมิสฮ่องกงปี 1987 ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องดวงตาที่โดดเด่น" และ "หลิวเจียหลิงกำลังขับรถไปบ้านเพื่อน และ หยุดรอประตูทางเข้าอาคาร เธอจึงถูกลักพาตัวไป โดยเธอถูกลักพาตัวเข้าไปในรถ เดิมทีเธอตั้งใจจะไปเล่นไพ่ หรือ พูดคุยที่บ้านของ "ไมเคิล มิว" แต่กลับถูกดึงตัวขึ้นรถไป" และ "ในตอนแรกคนร้ายตั้งใจจะจับ "หลี่ เหมย เฟิง" แต่หลังจากตามหาตัวเธอไม่พบ พวกเขาจึงหันไปหา "หลิว เจีย หลิง" แทน โดยพวกเขาได้กักขังเธอ ไว้นานหลายชั่วโมง พร้อมกับถ่ายภาพอนาจารในช่วงเวลานั้น" และ "เธอช่างโชคร้ายจริงๆ..."

     ในเดือนตุลาคม 2002 นิตยสาร "อีสต์วีค" ได้ตีพิมพ์ชุดภาพถ่ายกึ่งเปลือย ที่ถ่ายไว้หลายปีก่อน หลังจาก "หลิว เจีย หลิง" ถูกลักพาตัว และ ถูกทรมานบนหน้าปกนิตยสาร ใบหน้าของหญิงสาวดูคล้ายกับ "หลิว เจีย หลิง" ซึ่งก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก โดยในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2002 ศิลปินชาวฮ่องกง 500 คน รวมถึง เฉินหลง, มิเชลล์ โหย่ว, อนิตา เหม่ย, หลิว เจียหลิว และ เหลียง ต่างออกมาประท้วงตามท้องถนน และ ประณามพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของ นิตยสารอีสต์วีค 
โดย "หลิว เจีย หลิง" ยอมรับในทันทีว่าบุคคลในภาพคือเธอ พร้อมกล่าวว่า "ฉันแข็งแกร่งกว่าที่คิด" ซึ่งทำให้ได้รับความเคารพจากสังคมเป็นจำนวนไม่น้อย!!

     คนดังมากมายสนับสนุน "หลิว เจีย หลิง" และ ในที่สุดนิตยสารก็ยุติการตีพิมพ์ เนื่องจากทนแรงกดดันจากสาธารณชนไม่ไหว

     "หว่อง จิง" กล่าวอีกว่า "ตอนนั้น "หลิว เจีย หลิง" ใช้เวลานานมากในการหลุดพ้น จากเงาของเหตุการณ์ลักพาตัว เธอยังแสดงความขอบคุณต่อ "เหลียง โทนี่" ที่ให้การสนับสนุน และ เธอยังขอบคุณการสนับสนุนจากเพื่อนๆในวงการบันเทิง"

     การเปิดเผยเรื่องดังกล่าวของ "หว่อง จิง" ที่ออกมากล่าวถึงเหตุการณ์นี้อีกครั้ง ทำให้ชาวเน็ตหลายคนยกทัวร์ไปลง หลังพวกเขาไม่เห็นด้วยกับพฤติกรรมของ "หว่อง จิง" และ วิพากษ์วิจารณ์ว่าเขาสร้างความเสียหายทางอ้อมให้กับ "หลิว เจีย หลิง" โดยการขุดคุ้ยอดีตที่ผ่านไปนานแสนนานขึ้นมาพูดอีกครั้ง...