เรื่องจริงของสาวแกร่ง ที่รอดตายจากความสูง 4,100 เมตร หลังร่มพังยับ แต่ 3 เดือนต่อมากลับลุกขึ้นเดินได้ใหม่ แล้วบอกว่าจะโดดอีก โคตรเท่

วันนี้ขอมาเล่าเรื่องที่อ่านแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว แบบว่า “เอ็งจะแน่ขนาดนี้เลยวะ?” ให้ฟังกันแบบยาว ๆ ไปเลย ใครชอบเรื่องเสียว ๆ ตื่นเต้น ๆ อันตราย ๆ ห้ามเลื่อนผ่านเด็ดขาด!

มีน้องสาวคนนึง ชื่อ จอร์แดน แฮตเมกเกอร์ (Jordan Hatmaker) อายุแค่ 20 ต้น ๆ แต่ความบ้าในสายเลือดนี่ระดับตำนานแล้วว่ะ แม่เจ้าโคตรรักการกระโดดร่มแบบหัวปักหัวปำ ชีวิตนี้ขาดความตื่นเต้นไม่ได้ โดดมาแล้ว 15 ครั้ง ครั้งที่ 16 คิดว่าเป็นวันธรรมดา ๆ ไปโดดเล่นให้หายคิดถึงฟ้า

วันที่ 14 พ.ย. 2021 เช้ามืด พี่ชายยังทักเลย “วันนี้รู้สึกไม่ดีว่ะ อย่าไปเลย” จอร์แดนยิ้มแป้น “ชิล ๆ พี่ ข้าโดดเป็นร้อยครั้งแล้ว” แล้วก็ขึ้นเครื่องบินไปกับโค้ชแบบไม่สนโลก

ขึ้นไปสูง 13,500 ฟุต (ประมาณ 4,100 เมตร) แล้วกระโดด! ตอนแรกก็ฟิน ๆ ลมตีหน้า หัวใจเต้นตึกตัก ความรู้สึก “กูคือเจ้าของท้องฟ้าโว้ย!” ตามสไตล์คนบ้าโดดร่ม

ถึงจุดที่ต้องแยกจากโค้ช ดึงร่มนำ… เอ้าเ...้ย! สายร่มนำมันพันขาขวาแน่นเลยว่ะ! พันแบบแน่นจนขยับไม่ได้ เหมือนโดนงูเหลือมรัด! แล้วร่มหลัก? ยังอยู่ในถุง ไม่ยอมออก!

ตอนนั้นเหลือความสูงให้เล่นแค่ไม่ถึง 1,000 เมตร ความเร็วดิ่ง 200 กม./ชม. ใครเคยดูคลิปคนตายตอนโดดร่มจะรู้เลยว่านี่คือสถานการณ์ “จบเห่” ชัวร์ ๆ

แต่จอร์แดนไม่ยอมแพ้! แทนที่จะรีบดึงร่มสำรองทันที (ซึ่งเป็นวิธีที่ถูกต้อง) นางดันเลือกจะแก้สายร่มที่พันขาเองก่อน! แบบว่า “เดี๋ยวกูแก้ได้” ดึงบ้าง กระชากบ้าง หมุนตัวบ้าง ถีบขาบ้าง ถึงขั้นถอดรองเท้าที่ผูกเชือกปมสองชั้นโยนทิ้งเลย สายร่มก็ยังพันแน่นเหมือนเดิม!

พื้นดินใกล้เข้ามาทุกวินาที นางบอกเลยว่า “ตอนนั้นรู้แล้วว่าอาจจะตาย แต่กูจะไม่ยอมตายแบบง่อย ๆ”

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิด! ร่มหลักมันหลุดออกจากถุงเองแบบไม่รู้ยังไง! กางออกสวยเลย! จอร์แดนโล่งอกสุด ๆ คิดในใจ “รอดว่ะ!”

แต่เดี๋ยวก่อน… อย่าเพิ่งดีใจ! ร่มนำที่พันขาอยู่ มันดันไปเกี่ยวร่มหลักอีกที! สองร่มขัดกันเอง! แทนที่จะชะลอ มันดึงสวนกันจนร่างนางหมุนติ้ว ๆ แล้วพุ่งลงเร็วกว่าเดิมซะอีก!

บึ้ม! กระแทกพื้นสนั่นหวั่นไหว เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกร๊บ นางนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหญ้า ความเจ็บปวดจากกระดูกสันหลังมันพุ่งขึ้นสมองเหมือนไฟลุกทั้งตัว ขยับไม่ได้เลยสักนิด ร้องออกมาได้แค่ “ช่วยด้วยยย!”

ทีมกู้ภัยมาถึงเร็วมาก หิ้วนางขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่งโรงพยาบาลด่วน ผลตรวจออกมาโหดมาก:

• กระดูกหน้าแข้งหักทั้งสองข้าง
• ข้อเท้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ
• กระดูกสันหลังหัก ของเหลวในไขสันหลังรั่ว
• อัมพาตครึ่งตัวชั่วคราว

หมอหลายคนไม่กล้าสบตา บอกตรง ๆ ว่า “โอกาสเดินได้อีกต่ำมาก” บางคนถึงขั้นบอก “เตรียมใจไว้เลยนะ”

แต่จอร์แดน? นางยิ้มแล้วบอก “โอเค ฉันจะเดินให้ได้ภายใน 6 เดือน”

แล้วสิ่งที่นางทำต่อไปนี่คือระดับตำนานจริง ๆ กายภาพบำบัดทุกวัน วันละหลายชั่วโมง เจ็บจนร้องไห้แต่ไม่เคยยอมแพ้ เพียงแค่ 3 เดือน! แป๊บ ๆ ! นางลุกขึ้นยืนได้! แล้วก็เดินได้! หมอถึงกับอึ้งกันทั้งโรงพยาบาล

ยังไม่หมด! ก่อนหน้านี้ นางเคยตั้งเป้าว่าจะไปเดินถึง Everest Base Camp (5,364 เมตร) ให้ได้ หลังหาย นางไม่รอช้า บินไปเนปาล ลากขาที่เพิ่งหายเดินขึ้นเขาไปถึงเบสแคมป์จริง ๆ! แบบว่าเพิ่งจะอัมพาตไปเมื่อ 3-4 เดือนก่อนนะ!

แล้วที่โคตรเท่สุด… นางประกาศกร้าวเลยว่า “กูจะกลับไปกระโดดร่มอีก!” ไม่กลัวแล้วนะเว้ย ชีวิตมันสั้นเกินกว่าจะหยุดทำในสิ่งที่รัก

สรุปเลยละกัน จอร์แดน แฮตเมกเกอร์ ไม่ใช่แค่รอดตายจากอุบัติเหตุที่คน 99.99% ต้องตายหรือพิการตลอดชีวิต แต่นางยังลุกขึ้นมาใช้ชีวิตให้สุดกว่าคนปกติอีก!

นี่แหละครับ คือคนที่เขาเรียกว่า “เกิดมาเพื่อลุย” จริง ๆ อ่านจบแล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ ขนลุกแทนเลยใช่ไหม