จากคนขวัญอ่อน: ทำไมฉันถึงหยุดดู It: Welcome to Derry ไม่ได้

ขอสารภาพตรงนี้แบบไม่อ้อมค้อมเลยว่า ฉันคือหนึ่งในคนที่ "ขี้กลัว" ขึ้นสมอง กลัวชนิดที่ว่าต้องหรี่เสียงทีวีจนเกือบเงียบ และไม่กล้าเปิดดูตอนกลางคืนคนเดียวเด็ดขาด แต่เชื่อไหมว่า... ท่ามกลางความหวาดระแวงนั้น ฉันกลับละสายตาจาก It: Welcome to Derry ไม่ได้เลย

ใครที่ดูซีซั่นแรกครบทั้ง 8 ตอนแล้ว น่าจะเข้าใจความรู้สึก "ย้อนแย้ง" นี้ดี ความรู้สึกที่อยากจะปิดตาให้สนิทแต่หัวใจกลับเรียกร้องอยากรู้ความจริงต่อ อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลจากหน้าจอ แต่เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างจากเมืองเดอร์รีที่คอยกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า "ดูต่ออีกนิดสิ..."

มากกว่าแค่ตัวตลก แต่มันคือวัฏจักรแห่งความตาย

ซีรีส์เรื่องนี้ไม่ได้แค่หยิบเอา 'เพนนีไวซ์' กลับมาหลอกหลอนแบบตุ้งแช่ไปวันๆ แต่มันฉลาดพอที่จะค่อยๆ ลากเราจมลงไปในวัฏจักรแห่งความตายอย่างช้าๆ เยือกเย็น และโหดร้าย สิ่งที่น่าขนหัวลุกที่สุดคือ "โครงสร้างเรื่อง" ที่ทีมผู้สร้างวางหมากไว้ถึง 3 ซีซั่น โดยพาเราย้อนเวลากลับไปสำรวจความเน่าเฟะของเมืองผ่าน 3 ยุคสมัย:

1962: จุดเริ่มต้นที่เราได้เห็นในซีซั่นแรก

1935: หมุดหมายต่อไปที่กำลังจะมาถึง

1908: จุดกำเนิดที่อาจเป็นบทสรุปของทุกอย่าง

ทั้งหมดนี้คือการร้อยเรียง “วัฏจักร 27 ปี” อันโด่งดัง ทุกครั้งที่ "มัน" ตื่นขึ้น เมืองเดอร์รีจะต้องสังเวยด้วยหยดน้ำตาและรอยเลือดเสมอ เด็กๆ มากมายหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม

ความสยองที่เสพความหวาดกลัวเป็นอาหาร

สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนและกลัวไปพร้อมกัน คือการที่เหยื่อของมันไม่ได้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ภาพสุดท้ายที่พวกเขาเห็นคือรอยยิ้มฉีกปากของตัวตลกที่ชวนขนลุก มันไม่ได้ "กิน" แค่ร่างกายเพื่อประทังความหิว แต่มันเลือกที่จะ "เสพความหวาดผวา" เป็นอาหารอันโอชะ ยิ่งดูไปเรื่อยๆ ฉันยิ่งรู้สึกว่าเดอร์รีไม่ใช่แค่เมืองเล็กๆ ในรัฐเมน แต่มันคือ "สุสานที่หายใจได้" ดีๆ นี่เอง

บทเรียนแรกที่เพิ่งจะเริ่มต้น

สำหรับซีซั่นแรกที่เพิ่งจบไป ฉันมองว่ามันเป็นแค่การ "อุ่นเครื่อง" เท่านั้น เพราะสิ่งที่กำลังจะถูกเล่าในปี 1935 (ในซีซั่นถัดไป) น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสวยงาม น่าหลงใหล แต่ก็ซ่อนความเน่าเฟะไว้ข้างในได้อย่างเจ็บแสบที่สุด

ถามว่ากลัวไหม? ตอบเลยว่ามาก! แต่ถามว่ารอไหม? ก็ต้องยอมรับว่าตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ ฉันรู้ดีว่าเมื่อซีซั่นต่อไปมาถึง ฉันก็คงจะกดดูทั้งที่มือสั่นและใจสั่นเหมือนเดิม เพราะความสยองบางประเภทก็เหมือนหลุมพรางที่เรารู้ว่าอันตราย... แต่เราก็ยังอยากจะจ้องมองมันตรงๆ ด้วยตาตัวเองสักครั้งอยู่ดี

แล้วคุณล่ะ... พร้อมจะลงไปลอยด้วยกันในเดอร์รีหรือยัง?

#ITWelcomeToDerry #HBOMax #รีวิวซีรีส์ #สยองขวัญ