"ขนมจู๋" ไต้หวัน ทำโซเชียลญี่ปุ่นแตก! ยอดวิวทะลุ 3 ล้าน ดันกระแสถกเถียง "ของฝากยอดฮิต" หรือ "ความน่าอาย"?

กลายเป็นไวรัลข้ามประเทศที่เรียกเสียงฮือฮาไปทั่วโลกออนไลน์ เมื่อ "ต้าเตียวเซา" (Big Dick Cake) หรือขนมเค้กรูปอวัยวะเพศชาย ซึ่งเป็นสตรีทฟู้ดชื่อดัง (และอื้อฉาว) ของไต้หวัน ได้ไปปรากฏบนหน้าฟีดของชาวญี่ปุ่น จนกลายเป็นประเด็นร้อนที่มียอดผู้เข้าชมกว่า 3.4 ล้านครั้ง

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อผู้ใช้ X (อดีต Twitter) ชาวญี่ปุ่นชื่อ "Benima" ได้โพสต์ภาพป้ายโฆษณาหน้าร้านของฝากแห่งหนึ่งในไต้หวัน ซึ่งมีรูปขนมเค้กทรงเจ้าโลกขนาดใหญ่ พร้อมคำโฆษณาชวนตะลึงอย่าง "Taiwan No.1 Souvenir" (ของฝากอันดับ 1 ของไต้หวัน) และสโลแกนที่ส่อไปในทางสองแง่สองง่าม ทำเอาเจ้าของโพสต์ถึงกับรีวิวสั้นๆ ว่า "ไม่ไหวจะเคลียร์"

แทนที่จะดราม่า ชาวเน็ตญี่ปุ่นกลับมองเป็นเรื่องตลกและเข้ามาร่วมวงสนทนาอย่างออกรส หลายคนแซวว่ารูปร่างเหมือน "ปืนใหญ่อาร์มสตรอง" (มุกจากการ์ตูน Gintama) นอกจากนี้ ชาวญี่ปุ่นยังพากันแชร์ว่าที่ญี่ปุ่นเองก็มีขนมหรือสินค้าทำนองนี้เช่นกัน อาทิ "จินจินยากิ" (ขนมรูปอวัยวะเพศ) หรือแท่งไฟรูปขิงที่มีรูทรงชวนคิดลึก

มากกว่านั้น ชาวเน็ตยังให้ความรู้ว่า ญี่ปุ่นเองก็มี "เทศกาลแห่ลึงค์" หรือเทศกาลบูชาอวัยวะเพศชาย (เช่น เทศกาลคานามาระ) ซึ่งจัดขึ้นเพื่อขอลูกหรือขอพรความรัก ทำให้พวกเขารู้สึกว่าวัฒนธรรม "ตลกร้าย" แบบนี้ เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงไต้หวันและญี่ปุ่นเข้าด้วยกันได้อย่างน่าประหลาด

กระแสดังกล่าวทำให้ชาวต่างชาติ ทั้งเกาหลีและอเมริกา ต่างพากันปักหมุดอยากมาลองของแปลกนี้ที่ไต้หวัน โดยมีชาวญี่ปุ่นที่เคยมาทัศนศึกษาชี้เป้าว่า ร้านเหล่านี้มักตั้งอยู่ในย่านวัยรุ่นอย่าง "ซีเหมินติง" (Ximending) ในไทเป

อย่างไรก็ตาม แม้ร้านค้าจะโปรโมตว่าเป็น "ของฝากที่ต้องซื้อ" แต่ในมุมมองของคนไต้หวันกลับเสียงแตก ชาวไต้หวันจำนวนมากมองว่าขนมนี้ "น่าอับอาย" และไม่มีความเชื่อมโยงใดๆ กับประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรมอันดีงามของไต้หวัน พ่อแม่ผู้ปกครองหลายคนถึงกับร้องเรียนหน่วยงานรัฐ เพราะกังวลเรื่องความเหมาะสมต่อเด็กและเยาวชน รวมถึงมองว่าเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีให้กับนักท่องเที่ยวต่างชาติอีกด้วย

ในขณะที่ "ขนมจู๋" กลายเป็นเรื่องสนุกสนานและดึงดูดความสนใจจากนักท่องเที่ยวต่างชาติได้ถล่มทลาย แต่กลับกลายเป็น "ของแสลง" ที่คนท้องถิ่นไต้หวันหลายคนส่ายหน้า ก่อให้เกิดคำถามว่า เส้นแบ่งระหว่าง "จุดขายที่สร้างสรรค์" กับ "ความอนาจาร" อยู่ตรงไหนกันแน่