ชื่อที่ฉันไม่ควรถาม

ชื่อที่ฉันไม่ควรถาม

ป้ายไฟเหนือประตูสะท้อนแสงอำพันลงบนพื้นไม้ WILLOW TOMBOY HOST BAR ตัวอักษรเล็กด้านล่างเขียนกำกับชัดเจน For Ladies Only เธออ่านมันทุกคืนวันศุกร์... อ่านเพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าความวุ่นวายจากห้องประชุมและเสียงโทรศัพท์ที่แผดกร้าวมาตลอดทั้งสัปดาห์จะสิ้นสุดลงที่นี่ ในพื้นที่ที่ความรู้สึกมีราคาจ่ายเป็นรายชั่วโมง เหมือนการวางภาระหนักอึ้งไว้หน้าประตู เหมือนการวางภาระหนักอึ้งไว้หน้าประตู แล้วก้าวเข้าไปในโลกที่ถูกออกแบบมาให้ใจได้พักโดยไม่ต้องอธิบายอะไรกับใคร

ด้านในร้านเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง เสื้อกั๊ก เชิ้ตขาวพับแขน แบะคอเสื้อออกกว้างพอดีๆ ผมซอยสั้นสะอาด และกลิ่นอายความอบอุ่น โต๊ะมุมซ้ายสุดยังคงว่างรอเธอเหมือนเดิม ป้ายชื่อร้านบนผนังสะท้อนเงาลงบนโต๊ะนั้นพอดี ราวกับจะบอกว่า... ที่ตรงนี้คือที่ของคุณ

เขามาถึงก่อนที่เธอจะทันได้นั่งลงเสียอีก

ป้ายชื่อโลหะเล็ก ๆ บนอกเสื้อกั๊กมีเพียงชื่อเล่นสั้น ๆ ไม่ใช่ชื่อจริง เธอรู้ดี และไม่เคยคิดจะละเมิดกติกานั้น เขานั่งลงอย่างคุมจังหวะ กลิ่นโคโลญจ์สะอาดผสมสบู่บาง ๆ ลอยมาปะทะใจให้ไหววูบ มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

“เหมือนเดิมนะครับ” เขาพูด พร้อมเลื่อนแก้วในมือเข้ามาใกล้

นิ้วเรียวยาวแตะขอบแก้วก่อนถอนกลับอย่างสุภาพ เขาไม่เร่งเร้า ไม่แตะต้องเกินจำเป็น เป็นระยะห่างที่พอเหมาะพอดีจนเธออยากเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาเสียเอง

เพลงช้าอ้อยอิ่งอยู่ใต้เสียงคุย เขาเอียงตัวเข้ามาเพื่อฟังเธอให้ชัดขึ้น ไหล่ตั้งตรงเห็นโครงสร้างที่แข็งแรงใต้เสื้อผ้าเนื้อดี เธอเผลอมองข้อมือเขาขณะขยับตัว เส้นเอ็นที่ตึงพอดีใต้ผิวหนังนั้นดูดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด เขาฟังเธอจริงๆ... ฟังทุกเรื่องสัพเพเหระที่เธอไม่สามารถพูดกับใครได้ โดยไม่แทรก ไม่ตัดสิน และทุกครั้งที่เธอหยุดพูด เขาจะสบตาเหมือนกำลังรอคอยถ้อยคำต่อไปของเธอด้วยความตั้งใจ

ร้านเริ่มหนาตาขึ้น เสียงหัวเราะจากโต๊ะข้างๆ ปะปนไปกับคำเรียก “พี่” “ที่รัก” หรือ “ตัวเอง”

เขาเอนตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมเพื่อกระซิบ ลมหายใจอุ่นเฉียดใบหูจนเธอขนลุกชัน มือเขาวางทาบลงบนหลังมือเธอ หนักแน่นกว่าครั้งก่อนเพียงนิดเดียว นิ้วโป้งไล้ช้า ๆ ตามแนวเส้นเลือดอย่างใจเย็น เหมือนเขารู้ดีว่าจุดไหนคือเส้นบาง ๆ ที่จะทำให้หัวใจของเธอสะดุด

เธอไม่ดึงมือหนี และเขาก็ไม่กุมให้แน่นขึ้น ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างนิ้วสองคู่กลายเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้า

“หนาวไหมครับ?” เขาถามเบา ๆ

เธอส่ายหน้า... ทั้งที่ความจริงเธอกำลังสั่นข้างใน

เขายิ้มมุมปาก ยิ้มที่บอกว่าเขารู้ดีว่าคำถามนั้นไม่เกี่ยวกับอุณหภูมิของแอร์ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้อีกจนต้นขาแตะกันเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า ความอุ่นซึมซาบช้า ๆ เขาไม่ขยับต่อ แค่ปล่อยให้สัมผัสนั้นค้างอยู่ตรงนั้น ย้ำเตือนถึงตัวตนของเขา

เวลาผ่านไปโดยไม่ทิ้งรอย แสงไฟในร้านเริ่มสลัวลง เงาของเขากับเธอซ้อนทับกันบนผนังจนดูเหมือนเป็นคนเดียวกัน เขาขยับมือขึ้นเล็กน้อย นิ้วสอดประสานระหว่างนิ้วของเธอ ไม่เต็มมือแต่แรงกดนั้นพอให้เธอหายใจสะดุด เขาผ่อนแรงลงเหมือนจะหยั่งเชิง... ให้เธอเป็นคนเลือกว่าจะขยับเข้าไปใกล้กว่านี้ หรือจะหยุดไว้เพียงเท่านี้

ก่อนลุกจากไป เขาช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้ตามหน้าที่ ฝ่ามือแตะแผ่นหลังเธอสั้น ๆ อุ่นและมั่นคง เป็นการสัมผัสที่เป็นทางการเกินกว่าจะเรียกว่าโอบกอด แต่ก็ใกล้ชิดพอจะทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

“เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ” น้ำเสียงเขายังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม

เธอพยักหน้า ก้าวไปได้เพียงสองก้าวแล้วหยุดลง คำถามหนึ่งที่เธอเก็บกักมาตลอดคืน หรืออาจจะตลอดหลายเดือน ลอยขึ้นมา คำถามที่คนฉลาดไม่ควรถามในสถานที่แบบนี้

เธอหันกลับไป สบตาเขาท่ามกลางแสงสีอำพัน

“ถ้าฉันไม่ใช่ลูกค้า...” เสียงเธอต่ำลงและสั่นพร่าเล็กน้อย “...เธอจะยอมให้ฉันเรียกเธอว่าอะไร?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยนิ่งสงบอ่อนแสงลงเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะขยับมากระซิบใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น

“บางชื่อ...” เขาเว้นจังหวะ “ถ้าเรียกออกมาแล้ว... เราอาจจะอยากอยู่ใกล้กันยิ่งกว่านี้ ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าคุณพร้อมจะรับผิดชอบความรู้สึกนั้นหรือเปล่า”

เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปล่อยความเงียบทำงานแทนคำตอบ

เมื่อประตูร้านเปิดออก อากาศเย็นจากภายนอกปะทะใบหน้า ป้ายไฟ WILLOW อยู่ข้างหลังเธอ คืนนี้จบลงตรงเส้นแบ่งที่ตกลงกันไว้ ชื่อจริงของเขายังคงเป็นความลับ

และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้คืนวันศุกร์... ยังคงเป็นคืนที่เธอโหยหาที่สุดเสมอ >>>