ตำนาน "เณรแอ" จอมขมังเวทย์ย่างเด็ก

แสวงหาผลประโยชน์จากความหวังและความทุกข์ของใจคน เรื่องราวของ "เณรแอ" ไม่ใช่เพียงแค่ข่าวอาชญากรรมหน้าหนึ่งในอดีต แต่เป็นมหากาพย์แห่งการลวงโลกที่ใช้ไสยศาสตร์เป็นฉากหน้าในการพรากชีวิตทารกและย่ำยีศักดิ์ศรีของเพื่อนมนุษย์ ซึ่งทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้เป็นอุทาหรณ์จวบจนปัจจุบัน

จุดเริ่มต้นของความอื้อฉาวเกิดขึ้นในคืนเดือนมกราคม พ.ศ. 2537 ณ วัดหนองระกำ จังหวัดสระบุรี เมื่อกลิ่นเหม็นไหม้ที่ผิดแผกไปจากธรรมชาติโชยออกมาจากวิหารร้าง นำไปสู่การบุกจับกุม "เณรแอ" หรือ หาญ รักษาจิตร์ ในขณะที่กำลังทำพิธีย่างศพทารกเพื่อสกัดน้ำมันพราย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเจ้าหน้าที่คือความสยดสยองที่เกินกว่าจะอธิบาย แมเขาจะอ้างว่าศพเหล่านั้นมาจากคลินิกทำแท้งเพื่อใช้ประกอบพิธีตามความเชื่อ แต่กฎหมายและศีลธรรมมิอาจยอมรับได้ เขาจึงได้รับโทษจำคุกเป็นครั้งแรกเป็นเวลา 1 ปี

ทว่าหลังพ้นโทษ เส้นทางสายมืดของหาญกลับยิ่งขยายวงกว้าง เขาเปลี่ยนบ้านพักให้กลายเป็นอาณาจักรไสยศาสตร์ลวงโลก แต่งงานกับชไมพรผู้ที่ต้องทนเห็นสามีแปรสภาพจากอาจารย์ผู้ทรงศีลกลายเป็น "ปีศาจในร่างมนุษย์" ที่ใช้ความโศกเศร้าของหญิงสาวเป็นเครื่องมือล่อลวงไปข่มขืนและแบล็คเมล์ จนกระทั่งความลับถูกกระชากหน้ากากในปี 2548 เมื่อภรรยาของเขาตัดสินใจเดินเข้าพบมูลนิธิปวีณาเพื่อเปิดโปงความจริงทั้งหมด

การบุกค้นบ้านทรงไทยในครั้งนั้นทำลายความศักดิ์สิทธิ์ที่เขาสั่งสมมาจนหมดสิ้น เมื่อตำรวจพบยาไวอาก้าและยากล่อมประสาทซุกซ่อนอยู่ใต้ฐานพระบุชา ยืนยันว่า "อาคม" ที่เขาใช้สะกดเหยื่อแท้จริงคือสารเคมีและกามราคะ แม้เขาจะต่อสู้คดีด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แต่คำให้การของเหยื่อกว่า 25 ชีวิต ส่งผลให้ศาลสั่งจำคุกเขารวม 100 ปี (ตามกฎหมายจำคุกจริง 20 ปี) ปิดตำนานจอมขมังเวทย์ผู้มืดมัวลงอย่างถาวรในขณะนั้น

แม้ในวันนี้หาญจะพ้นโทษออกมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ชื่อของ "เณรแอ" ได้ถูกบันทึกไว้ในฐานะบทเรียนราคาแพงของสังคมไทยที่เตือนสติให้เราตระหนักว่า ความเชื่อที่ขาดปัญญาและความงมงายที่ไร้การตรวจสอบ คือประตูบานแรกที่เปิดโอกาสให้อาชญากรในคราบผู้ทรงศีลเข้ามาทำลายชีวิต สติและการยึดมั่นในเหตุผลจึงเป็นเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในโลกที่ความเชื่อยังคงทรงอิทธิพลเหนือจิตใจ