การตกหลุมรักเป็นอาชญากรรมหรือไม่?

การตกหลุมรักเป็นอาชญากรรมหรือไม่?

     เมื่อไม่นานมานี้ บล็อกเกอร์ด้านการศึกษา "ชิง หวา เจีย หมิง" รู้สึกว่าวิชาศึกษาทั่วไปเรื่อง "การสำรวจจิตใจ" ในมหาวิทยาลัยมีเนื้อหาน่าสนใจ จึงนำบางช่วงของการเรียนไปเผยแพร่บน "โต่วอิน" โดยไม่คาดคิดว่าคลิปเหล่านั้นจะมียอดเข้าชมระดับหลักล้าน และ มียอดไลก์นับหมื่น กล่องข้อความส่วนตัวเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับรายละเอียดการเข้าเรียน

     ผู้สอนวิชานี้คือ "หลิว เจี๋ย" หัวหน้าภาควิชาจิตวิทยาและวิทยาการรับรู้ มหาวิทยาลัยชิงหวา ซึงเขาแทบจะกลายเป็น "อาจารย์จิตวิทยาออนไลน์ของชาวเน็ตไปแล้ว" ใต้คลิปมีความคิดเห็นนับร้อย บางคนบอกว่ารู้สึก "รู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่ได้ฟัง" และยังมีผู้คนพยายามหาทางให้เพื่อนที่เป็นนักศึกษาชิงหวา ช่วยพาเข้าไปนั่งเรียน

     ในห้องเรียนจริง ต้องไปจับจองที่นั่งล่วงหน้าถึง 2 ชั่วโมง บางคนถึงกับยกเก้าอี้พับหรือเสื่อไปนั่ง มีทั้งนั่งพื้น ยืนตามมุมห้องและทางเดิน แม้ถึงเวลา 4 ทุ่ม ห้องก็ยังแน่นขนัด

     ความนิยมของวิชานี้สะท้อนภาพใหญ่ของวิชาศึกษาทั่วไปในมหาวิทยาลัยจีน ที่ไม่ได้ฮิตแค่ในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ยังล้นออกสู่สังคมภายนอกด้วย เช่น วิชาจิตวิทยาเชิงบวกของชิงหวา การฝึกสติสำหรับปัญหาอารมณ์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง วิชาความคิดเรื่องความรักของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น และ ปรัชญาความรักของมหาวิทยาลัยเหรินหมิน ล้วนกลายเป็น "ที่พึ่งทางใจ" ของคนรุ่นใหม่...

     จึงเกิดภาพที่น่าสนใจ คนรุ่นใหม่ด้านหนึ่งบอกให้กันว่า "อย่าจมอยู่กับอารมณ์" หรือ "อยู่คนเดียวก็เท่ดี" แต่อีกด้านหนึ่งกลับยอมจ่าย "เพื่อคุณค่าทางอารมณ์" และ ยังคงมองหาคำตอบหรือสะพานเชื่อมต่อ ไปสู่ผู้อื่น...

     "เจีย หมิง" นักศึกษาปี 4 สาขาฟิสิกส์วิศวกรรม กล่าวว่า "ตอนแรกผมไปนั่งเรียนเพราะอยากรู้ เดี๋ยวนี้ใครไม่มีปัญหาทางจิตใจบ้าง โดยเฉพาะตอนเครียดๆ" และ "หลังจากลองเรียนครั้งแรก ผมก็แทบไม่เคยพลาดอีก แม้บางครั้งจะไปถึงสายก็ยังเข้าไปฟังช่วงท้าย"

     ห้องเรียนที่มี 220 ที่นั่ง กลับมีคนเข้าถึงเกือบ 500 คน การลงทะเบียนเรียนต้องใช้การจับสลาก และ ที่ว่างหมดเร็ว ยากกว่าซื้อบัตรคอนเสิร์ตอีก...

     "หวัง เจีย รุ่ย" นักศึกษาปริญญาโทด้านจิตวิทยา กล่าวว่า "คนจำนวนมากเข้าใจจิตวิทยาผิด บางคนคิดว่าเป็นแค่คำพูดปลอบใจ บางคนคิดว่าแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง แต่จริงๆแล้ว... จิตวิทยาคือศาสตร์ที่มีการทดลองรองรับ ที่จะช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น..."

     "หวัง เจีย รุ่ย" ได้ยกตัวอย่างการทดลองเรื่องความจำ ที่แสดงให้เห็นว่า "ความจำของมนุษย์ไม่ได้เป็นเหมือนวิดีโอที่เล่นซ้ำได้ แต่ถูกสร้างใหม่ทุกครั้งที่เรานึกถึง จากหลักการนี้ เขาใช้วิธีจด "3 เรื่องดีๆ ในแต่ละวัน เพื่อช่วยลดความวิตกกังวล"

     งานวิจัยล่าสุดของ "เผิง ไข่ ผิง" ระบุว่า "คนรุ่น Z มีความสุขน้อยกว่าคนรุ่นก่อน โดยสาเหตุหลัก คือ ความสัมพันธ์และการเปรียบเทียบกับผู้อื่น" ในขณะเดียวกัน นักวิชาการอย่าง "โจนาธาน เฮดต์" กล่าวว่า "โซเชียลมีเดียทำให้ความวิตกกังวลของคนรุ่นใหม่ เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนตั้งแต่ประมาณปี 2010 เป็นต้นมา..." ซึ่งแนวคิดของ "จิม โรห์น" ที่ว่า "คุณคือค่าเฉลี่ยของคน 5 คนที่คุณใช้เวลาด้วยมากที่สุด" ก็ถูกท้าทาย เมื่อโซเชียลมีเดียเปิดโลกให้คนเปรียบเทียบกับคนทั้งโลก... และ สิ่งนี้นี่เอง ที่ส่งผลต่อความรัก คนรุ่นใหม่จำนวนมาก "ที่มีความรักแบบเสมือน" หรือ "รักตัวละครในโลกออนไลน์" เพราะความกลัวและความกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์จริงๆนั่นเอง...

     ในการทดลอง "ประมูลชีวิต" ที่ให้เลือกคุณค่าต่างๆ เช่น สุขภาพ ความรัก หรือ ความมั่งคั่ง แต่กลับไม่มีใครเลือกความรักเลย...

     นักคิดอย่าง "บย็อง ชุล ฮัน" ในหนังสือ "ความทุกข์ทรมานของอีรอส" ระบุว่า "ความรักกำลังเสื่อมถอยในสังคมที่เน้นประสิทธิภาพและผลลัพธ์" ส่วน "อีวา อิลลูซ" ก็กล่าวว่า "ความรักถูกกระทบจากวัฒนธรรมบริโภคและการนัดเดตออนไลน์"

     ผู้คนจึงเริ่มมองความรักเป็น "การลงทุน" หากไม่คุ้มค่า ก็เลือกที่จะถอย...

     อย่างไรก็ตาม "หลิน กวง หัว" อาจารย์ผู้สอนปรัชญาความรัก มองว่า "ปัญหาหลักของคนรุ่นใหม่ คือ "การกลัวความเจ็บปวดจนไม่กล้ารัก" ทั้งที่ความเจ็บปวดก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต...

     "หลิน กวง หัว" กล่าวว่า "การมีความรักจริงๆ ไม่ได้ทำให้คุณขาดทุน ต่อให้เลิกรา คุณก็ยังได้เติบโต" ปัจจุบัน คนหนุ่มสาวจำนวนมากเริ่มใช้ AI เป็นที่ระบายความรู้สึก เพราะมัน "รับฟังโดยไม่ตัดสิน" ในบริบทนี้ วิชาศึกษาทั่วไปในมหาวิทยาลัย จึงกลายเป็นพื้นที่สำคัญ ที่เปิดโอกาสให้ผู้คนได้พูดคุยเรื่องความสับสนในชีวิตอย่างจริงจัง แม้ภายนอกจะพูดว่า "ไม่เอาความรัก" แต่ลึกๆแล้ว... ความต้องการการเชื่อมโยงและการยอมรับ ยังคงมีอยู่... และ กำลังรอวันเติบโตอีกครั้งหนึ่ง...

อ้างอิง : https://news.ifeng.com/c/8s3WuFj8Gwh