ผมเคยสนุกกับการมี 'โลกหลายใบ' และคิดว่าตัวเองคุมเกมอยู่... แต่วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าชัยชนะของผม มันแลกมาด้วยหยดน้ำตาที่ไม่มีวันแห้งของตัวเอง

สวัสดีครับทุกคน... วันนี้ผมมาตั้งกระทู้ในวันที่ผมไม่เหลือใครเลยครับ ผมยอมรับแบบไม่อายเลยว่า ผมเคยเป็นคน 'เจ้าชู้' มาก ผมมีแฟนที่แสนดีอย่าง 'ฝ้าย' (นามสมมติ) ที่คบกันมา 7 ปี แต่ในระหว่างนั้น ผมแอบมีโลกใบที่สอง ใบที่สามมาตลอด ผมสนุกกับการสับราง สนุกกับการได้บริหารเสน่ห์ และภูมิใจทุกครั้งที่โกหกฝ้ายได้แนบเนียน

​ผมเคยมองว่าการที่ฝ้ายไม่เคยจับได้ ไม่เคยโวยวาย คือชัยชนะของผม ผมคิดว่าผม 'ฉลาด' และ 'คุมเกม' อยู่ จนผมเริ่มชะล่าใจและคิดว่า ต่อให้ผมทำผิดแค่ไหน ฝ้ายก็จะเป็นของตายที่รอผมอยู่ที่บ้านเสมอ ผมใช้ชีวิตเหมือนคนโสดในโลกข้างนอก แต่พอกลับบ้านผมก็แค่ทำตัวเป็นแฟนที่ดี

​จนกระทั่งอาทิตย์ก่อน... ผมตัดสินใจจะ 'เลิก' กับโลกใบที่เหลือ เพื่อกลับมาขอฝ้ายแต่งงานจริงๆ สักที

​ผมเตรียมเซอร์ไพรส์อย่างดี ซื้อแหวนวงที่แพงที่สุดเท่าที่ผมจะซื้อได้ ผมกะว่าจะสารภาพผิดทุกอย่างและขอเริ่มต้นใหม่ แต่พอผมกลับไปที่ห้อง สิ่งที่ผมเจอไม่ใช่ฝ้ายที่นั่งรอข้าวเย็นเหมือนทุกวัน แต่เป็นห้องที่ว่างเปล่า... และมีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

​ในจดหมายนั้น ฝ้ายเขียนไว้สั้นๆ แต่ทำผมเข่าอ่อนจนทรุดลงกับพื้น

'ริน... เรารู้เรื่องของรินกับทุกคนมาตลอดนะ เรารู้ตั้งแต่วันที่รินแอบไปเที่ยวกับคนนั้นเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เรารู้ทุกครั้งที่รินโกหกว่าติดงานแต่จริงๆ ไปอยู่กับคนอื่น... ที่เราเงียบ ไม่ใช่เพราะเราโง่ แต่นั่นคือการให้โอกาสครั้งสุดท้ายในทุกๆ วันของเรา'

​ฝ้ายเขียนต่อว่า 'เราเคยรักรินมากนะ มากจนคิดว่าความดีของเราจะชนะใจรินได้ แต่เราเพิ่งรู้ว่าเราคิดผิด ความเงียบของเรามันไม่ได้ทำให้รินหยุด แต่มันทำให้รินยิ่งได้ใจ... วันนี้ใจเราไม่เหลือความรักให้รินอีกต่อไปแล้ว แหวนที่รินตั้งใจจะให้เรา รินเอาไปให้คนอื่นเถอะนะ เพราะสำหรับเรา รินมันไม่เหลือค่าอะไรอีกแล้ว'

​ผมรีบโทรหาเธอ ส่งข้อความหาเธอเป็นพันข้อความ แต่เธอบล็อกผมทุกช่องทาง ผมไปหาที่บ้านพ่อแม่เธอ ท่านก็บอกแค่ว่า 'ฝ้ายไปเริ่มชีวิตใหม่ที่อื่นแล้ว และอย่าได้มาเจอกันอีกเลย'

​น้ำตาที่มันไม่เคยไหลมานานหลายปี วันนี้มันไหลออกมาไม่หยุดเลยครับ ผมร้องไห้เหมือนคนบ้าอยู่ในห้องที่เคยมีเราสองคน ผมเพิ่งรู้ว่าไอ้ 'ชัยชนะ' ที่ผมเคยภูมิใจนักหนา มันคือการค่อยๆ ฆ่าความรักของผู้หญิงที่แสนดีที่สุดในชีวิตไปทีละนิด

​ตอนนี้ผมมีเงิน มีอิสระ มีผู้หญิงคนอื่นที่พร้อมจะมาหาผมเพียงแค่ผมเรียก... แต่ผมกลับรู้สึกหนาวสั่นและโดดเดี่ยวที่สุดในโลก ผมเพิ่งรู้ว่าการถูก 'คนรัก' มองว่าเป็น 'ขยะ' มันเจ็บปวดกว่าการโดนบอกเลิกหลายเท่า

​ใครที่กำลังสนุกกับการมีโลกหลายใบแบบผมหยุดเถอะครับ ก่อนที่วันหนึ่งคุณจะต้องมานั่งร้องไห้หน้าห้องที่ว่างเปล่า และพบว่า 'ความรักที่แท้จริง' มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกคุณเองนั่นแหละที่โยนมันทิ้งไปกับมือ...