"ถิดจ๊อ" เมนูเนื้อสุนัขเวียดนาม

 "ถิดจ๊อ" เมนูเนื้อสุนัขเวียดนาม

ที่มาและรากเหง้าความเชื่อ
การบริโภคเนื้อสุนัขในเวียดนามไม่ได้เกิดจากความอดอยาก แต่เป็นวัฒนธรรมที่มีความเชื่อฝังลึก โดยเฉพาะในพื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศ
อาหารแก้เคล็ดท้ายเดือน นิยมรับประทานในกลุ่มผู้ชายช่วงปลายเดือนตามปฏิทินจันทรคติ เพราะเชื่อว่าจะช่วยปัดเป่าความโชคร้ายและสิ่งไม่ดีของเดือนนั้นให้หมดไป ในทางกลับกัน จะห้ามรับประทานในช่วงต้นเดือนอย่างเด็ดขาดเพราะเชื่อว่าจะนำพาความโชคร้ายมาให้

สร้างความอบอุ่นในฤดูหนาว

ตามหลักสมดุลความร้อนและเย็น เนื้อสุนัขถูกจัดให้เป็นอาหารฤทธิ์ร้อน จึงเป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงฤดูหนาวทางภาคเหนือเพื่อช่วยให้ร่างกายอบอุ่น

 วัฒนธรรมในวงสังสรรค์

มักใช้เป็นอาหารจานหลักในงานเลี้ยงสังสรรค์ เมนูนี้จะรับประทานคู่กับเหล้าต้มท้องถิ่นร่วมกับกลุ่มเพื่อนสนิทหรือเครือญาติ
เมนูยอดนิยมและเอกลักษณ์รสชาติ
ชาวเวียดนามมีสุภาษิตโบราณที่กล่าวว่า หากจะเข้าถึงรสชาติที่แท้จริงต้องปรุงให้ครบ 7 เมนู โดยจานเด่นที่พบได้บ่อย มีดังนี้

เนื้อต้มสไลด์เนื้อต้มสุกหั่นเป็นชิ้นบาง ทานง่าย

 ไส้อั่วสไตล์เวียดนาม ไส้กรอกที่ยัดไส้ด้วยเลือดผสมสมุนไพรท้องถิ่น

 เนื้อเคี่ยวสมุนไพร เนื้อเคี่ยวข่า ตะไคร้ และปรุงรสด้วยกะปิเวียดนาม ซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของจานนี้

ความแตกต่างทางภูมิศาสตร์
วัฒนธรรมนี้มีความนิยมที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างสองภูมิภาค

ภาคเหนือ ถือเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมนี้ มีร้านค้าเฉพาะทางเปิดให้บริการอย่างเปิดเผยและหนาแน่นมาอย่างยาวนาน
ภาคใต้ ความนิยมน้อยกว่ามาก เนื่องจากผู้คนผูกพันกับสุนัขในฐานะสัตว์เลี้ยงมากกว่า ร้านอาหารประเภทนี้ในภาคใต้ส่วนใหญ่จึงเปิดขึ้นเพื่อรองรับชาวเหนือที่ย้ายถิ่นฐานลงมา
จุดเปลี่ยนสำคัญในสังคมปัจจุบัน
ในยุคปัจจุบัน ค่านิยมนี้กำลังลดลงอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง จากปัจจัยหลัก 3 ประการ

1.พลังของคนรุ่นใหม่ กลุ่มวัยรุ่นและคนทำงานรุ่นใหม่หันมาเลี้ยงสุนัขเพื่อเป็นสมาชิกในครอบครัวเหมือนลูก ทำให้เกิดกระแสต่อต้านการรับประทานเนื้อสุนัขอย่างจริงจัง

 2.นโยบายและการรณรงค์จากภาครัฐ รัฐบาลท้องถิ่นในเมืองใหญ่ เช่น ฮานอย และ โฮจิมินห์ ได้ออกมารณรงค์ให้ประชาชนเลิกบริโภคอย่างเข้มงวด เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ด้านการท่องเที่ยวระดับสากล และป้องกันความเสี่ยงจากโรคระบาดร้ายแรง เช่น โรคพิษสุนัขบ้า

3.การทยอยปิดตัวของร้านค้า: ย่านค้าเนื้อสุนัขที่มีชื่อเสียงในอดีตปัจจุบันแทบไม่มีร้านเปิดเหลืออยู่แล้ว เนื่องจากความต้องการของตลาดที่ลดลงอย่างมาก รวมถึงแรงกดดันทางสังคม

 สรุปภาพรวม แม้จะยังคงมีการบริโภคอยู่บ้างในกลุ่มผู้สูงอายุหรือตามพื้นที่ชนบทห่างไกล แต่เวียดนามในปัจจุบันกำลังเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคใหม่ที่เน้นการบริโภคอาหารสากลที่เป็นมิตรและเป็นที่ยอมรับของคนทั่วโลก