ถ้ารอพร้อม 100% ชาตินี้ไม่ต้องทําอะไร โดย รวิศ หาญอุตสาหะ

ในหนังเรื่อง Star Wars โยดากล่าวกับลุค สกายวอล์คเกอร์ ว่า"Do or do not, there is no try."ถ้าให้แปลแบบบ้านๆ ก็คือ ถ้าอยากจะทําอะไรก็ลงมือทําซะ อย่าหาข้ออ้าง

 

มนุษย์เรามักมีข้ออ้างให้กับตัวเองเสมอ เช่น เดี๋ยวรออากาศ หายร้อนก่อนแล้วจะเริ่มวิ่งออกกําลังกาย เดี๋ยวรองานหายยุ่งก่อน แล้วจะกลับบ้านไปหาแม่ เดี๋ยวรออารมณ์ดีๆ ก่อนแล้วจะอ่าน หนังสือ ฯลฯ

 

มหกรรมแห่งการ “รอ” วันละเล็กละน้อยนี่แหละครับ ที่ทําให้ความฝันของมนุษย์แห้งตายหมดอายุ

 

ถ้ามีความตั้งใจจะทําอะไรจงอย่ารอ

ฝันจะเป็นเพียงแค่ฝันถ้าไม่ลงมือทํา

 

Terry Stanley Fox เด็กหนุ่มอายุ 19 ปีก็เหมือนกับเพื่อนใน วัยเดียวกับเขาหลายๆ คนที่ชื่นชอบการเล่นกีฬา เขาเล่นทั้งฟุตบอล รักบี้ บาสเกตบอล และเบสบอล แต่ดูเหมือนว่าความสามารถด้านบาสเกตบอลของเขาจะโดดเด่นกว่าด้านอื่นๆ ครอบครัวของเขา สนับสนุนอย่างเต็มที่จนทําให้เขาติดทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนในที่สุด

 

เขาก็เหมือนเด็กหนุ่มคนอื่นๆ ที่กําลังมีชีวิตที่ดี อนาคต

เต็มไปด้วยความหวัง การผจญภัย และความฝัน

จนกระทั่งล่วงเข้าเดือนมีนาคมปี 1977 เขาเริ่มมีอาการ ปวดหัวเข่าด้านขวาจนต้องเข้าโรงพยาบาล และโลกของเขาแทบแตกสลายลงเมื่อหมอแจ้งว่าเขาเป็นมะเร็งที่หัวเข่าด้านขวา หมอ จะต้องตัดขาเขาทิ้งและทําเคมีบําบัดต่อด้วย

 

หมอบอกกับเขาว่า หากตัดขาและทําเคมีบําบัดแล้วเขามี โอกาสที่จะหายถึง 50% เพราะเพิ่งมีการค้นพบวิธีการรักษาใหม่ๆ สองปีก่อนหน้านั้น ถ้าหากเป็นเมื่อสองปีที่แล้วโอกาสที่จะหายจาก มะเร็งมีเพียง 15% เท่านั้น

 

Terry รู้สึกขอบคุณที่มีคนทํางานวิจัยด้านมะเร็ง ทําให้เขา มีความหวังที่จะมีชีวิตรอดมากขึ้น

 

จุดนี้เองเป็นจุดเริ่มต้นที่ทําให้ Terry สนใจเกี่ยวกับงานวิจัย ด้านการรักษามะเร็ง เขาต้องการหาทุนสนับสนุนงานวิจัยด้านนี้เพื่อ ช่วยเหลือคนอื่นๆ เขาเริ่มคิดว่าตัวเองจะทําอะไรได้บ้าง

 

หลังจากใส่ขาเทียมและทําเคมีบําบัดเป็นเวลาปีเศษ ใน

ปี 1980 เขาก็บอกกับครอบครัวว่าเขาจะวิ่งมาราธอนจากตะวันตก ไปตะวันออกของประเทศแคนาดาเพื่อหาเงินให้กับสมาคมวิจัยมะเร็ง

 

วันหนึ่งในเดือนเมษายนปี 1980 เขาก็เริ่มวิ่งโดยที่ร่างกาย ยังไม่แข็งแรงดีและวิ่งด้วยขาข้างเดียว เขาไม่มีคุณสมบัติอะไรเลย ที่จะเป็นนักวิ่งมาราธอนที่วิ่งข้ามประเทศได้จะมีก็แต่หัวใจนักสู้อย่างเดียว Marathon of Hope เริ่มขึ้นในวันนั้นเอง

 

ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก เขาจะวิ่งด้วยระยะทาง เท่ากับฟูลมาราธอน (ประมาณ 42 กิโลเมตร) ทุกวัน ในตอนแรก ไม่ค่อยมีใครสนใจเขาเท่าไหร่ แต่เมื่อเขาวิ่งได้ไกลขึ้นเรื่อยๆ ผู้คน ก็เริ่มให้ความสนใจในความพยายามของเขา เงินบริจาคก็เพิ่ม มากขึ้นทุกทีๆ สื่อต่างๆ เริ่มให้พื้นที่แก่เขา

 

ทุกคนต่างชื่นชมในหัวใจอันแข็งแกร่งของเด็กหนุ่มที่มีขาเพียงข้างเดียวคนนี้

 

ชื่อเสียงของ Terry โด่งดังถึงขีดสุดเมื่อเขาวิ่งมาถึง ออนแทรีโอ และได้รับเกียรติให้เตะเปิดสนาม Canadian Football League ท่ามกลางแฟนๆ แน่นขนัดหลังจากลูกฟุตบอลพ้นจากขาเขาไป ทุกคนในสนามยืนขึ้นและปรบมือให้เขา ผู้บรรยายใน สนามซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เงินบริจาคเริ่มไหลมาเทมา

 

วันหนึ่งเมื่อ Terry วิ่งมาถึงนอกเขต Thunder Bay เขามี อาการเจ็บปอดจนถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล และหมอก็แจ้งข่าวร้าย ให้เขาทราบว่ามะเร็งลามมาที่ปอดของเขาแล้ว เขาแถลงข่าว ทั้งน้ําตาในวันรุ่งขึ้นว่าเขาคงวิ่งต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

 

เขาวิ่งไปทั้งสิ้น 143 วัน รวมระยะทาง 5,373 กิโลเมตร

 

Terry ต่อสู้กับโรคร้ายในโรงพยาบาลต่ออีกหลายเดือน จนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมิถุนายนปี 1981 ท่ามกลางความ โศกเศร้าของชาวแคนาดา พิธีศพของเขามีการถ่ายทอดสดไปทั่ว ประเทศ รัฐบาลแคนาดาประกาศลดธงครึ่งเสาเพื่อเป็นการไว้อาลัย ให้กับ Terry ปกติแล้วการลดธงครึ่งเสาจะทําเมื่อผู้นําประเทศ ถึงแก่อสัญกรรมเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มีการลดธงครึ่งเสาให้คนธรรมดา

 

ชื่อของ Terry ถูกนําไปตั้งเป็นชื่อภูเขา 1 ลูก ถนน 32 สาย โรงเรียน 14 แห่ง อาคารราชการ 14 หลัง และมีอนุสาวรีย์ที่อุทิศ ให้เขาอีก 7 แห่ง

 

หลังจากที่ Terry จากไปมีการจัดรายการวิ่งชื่อ Terry Fox Run เพื่อสานต่อเจตนารมณ์ในการหาทุนวิจัยด้านมะเร็งของเขา มีคนเป็นล้านๆ คนจากทั่วโลกมาร่วมวิ่งการกุศลนี้ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจําทุกปี นับจากวันที่เขาเริ่มวิ่งจนถึงวันนี้ ชื่อของ Terry Fox ทําให้ กองทุนวิจัยโรคมะเร็งมีเงินบริจาคมากกว่า 950 ล้านดอลลาร์

 

แม้เขาจะจากไปแล้ว แต่เขายังอยู่ในใจของชาวแคนาดา ในฐานะฮีโรของประเทศเสมอ

 

ในวันแรกที่ Terry Fox ตัดสินใจออกวิ่ง นอกจากความ มุ่งมั่นแล้ว เขาไม่มีอะไรพร้อมแม้แต่อย่างเดียว ตอนที่ผมจะนําสินค้าตัวหนึ่งของบริษัทชื่อ “ผงหอมศรีจันทร์” เข้าไปขายใน 7-Eleven เราเป็นบริษัทเล็กมากๆ แบรนด์ ก็ไม่มีใครรู้จัก สถานที่ผลิตก็เล็กๆ ทํากันอยู่ไม่กี่คนเอง การตลาด ก็ไม่ได้ทําอะไร โฆษณาก็ยังมีน้อยมาก

 

ผมบอกกับทีมงานของ 7-Eleven ว่าขอโอกาสวางขาย สักหนึ่งเดือน โดยผมยินดีจ่ายค่าแรกเข้าเต็มจํานวน หากภายใน หนึ่งเดือนผมขายไม่ได้ตามที่บริษัทกําหนดตัวเลขไว้ ผมยินดีนำสินค้าออก พอทาง 7-Eleven ตกลงจะนําสินค้าไปวางขาย ตัวเลขการส่งสินค้าครั้งแรกทําให้ผมตกใจเพราะมันเยอะมากและเรามี เวลาน้อยมาก ถ้าคํานวณจากความสามารถในการผลิต ณ ตอนนั้นไม่มีทางทำทันชัวร์

 

เมื่อผมถูกถามว่าจะสามารถผลิตสินค้าส่งได้ทันไหม แม้ ตอนนั้นยังคิดทางแก้ไม่ออก แต่ผมตอบว่า

 

“ทันแน่นอนครับ”

 

และแน่นอนว่าหลังจากนั้นเราก็ทํางานกันหามรุ่งหามค่ํา จนในที่สุดก็มีของส่งจนได้ การได้วางขายใน 7-Eleven เป็น จุดเปลี่ยนที่ทําให้สินค้าตัวนี้มียอดขายเพิ่มขึ้นเกือบ 10 เท่าในเวลา

 

ไม่นาน สินค้าของเราวางขายใน 7-Eleven มาเกือบ 13 ปีแล้ว และยังมีตัวเลขที่น่าพอใจอยู่อย่างต่อเนื่อง

 

ถ้าหากวันนั้นผมรอให้พร้อมก่อนค่อยไปคุยกับ 7-Eleven ผงหอมศรีจันทร์คงไม่มีทางมาถึงวันนี้ได้

 

ความสําเร็จมาจากการลงมือทําเท่านั้นครับ และเชื่อผม เถอะว่ายังไงเราก็ไม่มีทางพร้อม เพราะฉะนั้น ลุยเลยอย่าสนใจว่าพร้อมหรือไม่พร้อม

 

ถ้ารอพร้อม 100% ชาตินี้ไม่ต้องทําอะไรแน่นอน