เรือบรรทุกเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดของจีน เมืองลอยน้ำกลางทะเลที่มีคนอยู่ได้เกือบ 3,000 คน และส่งเครื่องบินรบขึ้นฟ้าได้อย่างไร?
เมื่อพูดถึงเรือรบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดของประเทศจีน หลายคนอาจนึกไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วเรือบรรทุกเครื่องบินลำหนึ่งมีขนาดใหญ่โตจนเปรียบเสมือนเมืองขนาดย่อมที่ลอยอยู่กลางทะเล ภายในเรือไม่ได้มีเพียงเครื่องบินรบและอาวุธยุทโธปกรณ์เท่านั้น แต่ยังมีห้องพัก ห้องอาหาร โรงพยาบาล ห้องควบคุม ห้องเครื่องยนต์ คลังเก็บเชื้อเพลิง และระบบสนับสนุนชีวิตที่ทำให้ลูกเรือจำนวนมากสามารถใช้ชีวิตและทำงานอยู่บนเรือได้นานหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน
เรือบรรทุกเครื่องบินจึงไม่ใช่เพียงเรือรบธรรมดา แต่เป็นฐานทัพอากาศเคลื่อนที่ขนาดมหึมาที่สามารถเดินทางไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ของมหาสมุทรได้ โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสนามบินบนแผ่นดินตลอดเวลา
เรือฟูเจี้ยน เรือบรรทุกเครื่องบินลำยักษ์ของจีน
เรือลำนี้มีชื่อว่า ฟูเจี้ยน (Fujian) หรือเรือบรรทุกเครื่องบินหมายเลข 18 เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินลำที่ 3 ของกองทัพเรือจีน และเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่จีนออกแบบและสร้างขึ้นเอง มีขนาดใหญ่กว่าเรือบรรทุกเครื่องบิน 2 ลำก่อนหน้าของจีนอย่างเหลียวหนิงและซานตง
เรือฟูเจี้ยนมีความยาวประมาณ 316 เมตร หรือยาวกว่า 3 สนามฟุตบอลต่อกันเล็กน้อย มีระวางขับน้ำเมื่อบรรทุกเต็มที่มากกว่า 80,000 ตัน ดาดฟ้าด้านบนเป็นพื้นที่กว้างใหญ่สำหรับจอดเครื่องบิน เตรียมเครื่องบิน และใช้เป็นทางวิ่งขึ้นลงของเครื่องบินรบ
สิ่งที่ทำให้เรือลำนี้มีความพิเศษคือ ระบบส่งเครื่องบินขึ้นสู่อากาศด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งเป็นเทคโนโลยีระดับสูงที่มีเรือบรรทุกเครื่องบินเพียงไม่กี่ลำในโลกใช้งาน
ในเดือนพฤศจิกายน 2025 จีนได้ประกาศนำเรือฟูเจี้ยนเข้าประจำการอย่างเป็นทางการ ทำให้จีนมีเรือบรรทุกเครื่องบินประจำการทั้งหมด
คนเกือบ 3,000 คนใช้ชีวิตอยู่บนเรือได้อย่างไร?
ลองจินตนาการดูว่า หากมีคนจำนวนประมาณ 3,000 คนต้องออกเดินทางไปอยู่บนเรือกลางมหาสมุทรเป็นเวลานาน พวกเขาจะกินอาหารอย่างไร นอนที่ไหน อาบน้ำจากน้ำอะไร และหากมีใครเจ็บป่วยจะทำอย่างไร
ความจริงแล้วเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ได้ถูกออกแบบให้เป็นเพียงพาหนะเดินทาง แต่ถูกสร้างให้เป็นเหมือนเมืองขนาดเล็กที่มีระบบสาธารณูปโภคครบถ้วนภายในตัวเอง
อย่างไรก็ตาม จำนวนประมาณ 3,000 คนที่มีการกล่าวถึงนั้นไม่ใช่ตัวเลขกำลังพลประจำเรือฟูเจี้ยนที่รัฐบาลจีนเปิดเผยยืนยันอย่างชัดเจน ข้อมูลจำนวนลูกเรือและเจ้าหน้าที่ประจำฝูงบินของเรือลำนี้ยังมีรายละเอียดที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ
ภายในเรือมีห้องพักสำหรับลูกเรือจำนวนมาก โดยจัดแบ่งเป็นห้องพักตามหน้าที่และตำแหน่ง บางห้องเป็นห้องพักรวมที่มีเตียงสองชั้นเรียงกัน เพื่อประหยัดพื้นที่ เนื่องจากพื้นที่ทุกตารางเมตรบนเรือมีความสำคัญอย่างมาก ลูกเรือแต่ละคนจึงมีเวลาพักผ่อนตามตารางเวรที่กำหนด เพราะเรือรบต้องปฏิบัติภารกิจตลอด 24 ชั่วโมง
เรื่องอาหารก็เป็นอีกระบบหนึ่งที่น่าสนใจ เรือมีห้องครัวขนาดใหญ่และโรงอาหารสำหรับจัดเตรียมอาหารให้กำลังพลจำนวนมาก วัตถุดิบจะถูกจัดเก็บไว้ในห้องเย็นและคลังเสบียงที่ออกแบบมาโดยเฉพาะ ทั้งเนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ ข้าว และอาหารแห้งจะต้องมีการคำนวณปริมาณให้เพียงพอกับจำนวนคนและระยะเวลาที่ออกปฏิบัติภารกิจ
ส่วนเรื่องน้ำดื่มและน้ำใช้ เรือขนาดใหญ่สามารถมีระบบผลิตน้ำจืดจากน้ำทะเลด้วยกระบวนการแยกเกลือออกจากน้ำ ทำให้สามารถนำน้ำทะเลมาใช้เป็นน้ำจืดสำหรับอาบน้ำ ทำอาหาร และกิจกรรมต่าง ๆ ได้ โดยต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบคุณภาพก่อนนำไปใช้งาน
นอกจากนี้ยังมีระบบบำบัดน้ำเสีย ระบบระบายอากาศ ระบบปรับอากาศ และระบบกำจัดขยะ เพราะการมีคนอยู่บนเรือจำนวนมากในพื้นที่ปิด หากไม่มีระบบเหล่านี้ก็อาจเกิดปัญหาด้านสุขอนามัยได้อย่างรวดเร็ว
ภายในเรือยังมีสถานพยาบาลและอุปกรณ์ทางการแพทย์สำหรับดูแลผู้ป่วยหรือผู้ได้รับบาดเจ็บเบื้องต้น มีช่างเครื่อง ช่างไฟฟ้า เจ้าหน้าที่สื่อสาร เจ้าหน้าที่ควบคุมการบิน และผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธประจำการอยู่ตลอดเวลา ทุกคนมีหน้าที่แตกต่างกัน แต่ต้องทำงานประสานกันเหมือนคนในเมืองแห่งหนึ่ง
กล่าวได้ว่าเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำไม่ได้มีเพียงนักบินที่ขับเครื่องบินรบเท่านั้น แต่ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง เพื่อให้เครื่องบินทุกลำพร้อมออกปฏิบัติภารกิจได้ทุกเมื่อ
แล้วเครื่องบินรบบนเรือบินขึ้นไปได้อย่างไร?
นี่คือหนึ่งในเทคโนโลยีที่น่าทึ่งที่สุดของเรือฟูเจี้ยน เพราะเครื่องบินรบไม่สามารถใช้ระยะทางวิ่งขึ้นเหมือนสนามบินบนบกได้ เนื่องจากดาดฟ้าของเรือมีความยาวจำกัด และเรือยังเคลื่อนที่อยู่กลางทะเลอีกด้วย
จีนจึงนำระบบที่เรียกว่าเครื่องส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า หรือระบบอีเอ็มเอแอลเอส (EMALS) มาใช้
หลักการทำงานอธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ คือ บนดาดฟ้าเรือจะมีรางส่งเครื่องบินที่ติดตั้งระบบแม่เหล็กไฟฟ้าเอาไว้ เมื่อเครื่องบินรบเข้าประจำตำแหน่งและเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ส่งกำลัง ระบบจะปล่อยพลังงานไฟฟ้าเข้าสู่ชุดขับเคลื่อนแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้เกิดแรงผลักดันรถลากที่เชื่อมกับเครื่องบินให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เครื่องบินจึงได้รับความเร่งอย่างมากภายในระยะทางสั้น ๆ จนมีความเร็วเพียงพอที่จะยกตัวออกจากดาดฟ้าและบินขึ้นไปในอากาศได้
หากเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ก็คล้ายกับการใช้หนังสติ๊กขนาดมหึมาช่วยส่งเครื่องบินออกไป แต่แทนที่จะใช้ยางยืดหรือแรงดันไอน้ำ ระบบนี้ใช้พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในการสร้างแรงผลัก
ข้อดีคือสามารถควบคุมแรงส่งให้เหมาะสมกับน้ำหนักของเครื่องบินแต่ละชนิดได้ ทำให้เครื่องบินที่มีน้ำหนักมาก สามารถบรรทุกเชื้อเพลิงและอาวุธได้มากขึ้นเมื่อเทียบกับการใช้ทางลาดแบบเดิม
เรือฟูเจี้ยนมีระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า 3 ชุด ซึ่งถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญของกองทัพเรือจีน
เครื่องบินกลับมาลงจอดบนเรือได้อย่างไร?
การนำเครื่องบินขึ้นจากเรือว่ายากแล้ว การนำเครื่องบินกลับมาลงจอดบนดาดฟ้าที่กำลังเคลื่อนที่อยู่กลางทะเลก็ยิ่งท้าทายกว่าเดิม
เครื่องบินรบจะต้องบินเข้าหาเรือด้วยความเร็วและระดับความสูงที่เหมาะสม จากนั้นนักบินจะนำเครื่องบินลงสู่พื้นที่ลงจอดที่กำหนดไว้บนดาดฟ้า
บริเวณท้ายเครื่องบินจะมีตะขอเกี่ยวที่เรียกว่าเทลฮุก (Tailhook) เมื่อเครื่องบินแตะพื้น ตะขอนี้จะเกี่ยวเข้ากับสายสลิงเหล็กที่ขึงขวางอยู่บนดาดฟ้า สายสลิงจะเชื่อมต่อกับระบบดูดซับแรงและชะลอความเร็ว ทำให้เครื่องบินหยุดได้ในระยะทางสั้น ๆ
ระบบนี้มีความสำคัญมาก เพราะหากไม่มีอุปกรณ์ดังกล่าว เครื่องบินรบอาจวิ่งเลยขอบดาดฟ้าและตกลงไปในทะเลได้
ในเดือนกันยายน 2025 มีรายงานยืนยันว่าเรือฟูเจี้ยนสามารถทดสอบการขึ้นและลงจอดของเครื่องบิน J-35, J-15T และเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า KJ-600 โดยใช้ระบบแม่เหล็กไฟฟ้าและระบบสายสลิงได้แล้ว
แล้วเรือฟูเจี้ยนใช้พลังงานอะไรในการขับเคลื่อน?
คำถามนี้น่าสนใจมาก เพราะหลายคนอาจคิดว่าเรือที่มีขนาดใหญ่กว่า 80,000 ตัน และต้องใช้พลังงานมหาศาลในการส่งเครื่องบินรบขึ้นสู่อากาศ จะต้องใช้พลังงานนิวเคลียร์อย่างแน่นอน
แต่ความจริงคือ เรือฟูเจี้ยนไม่ได้ใช้พลังงานนิวเคลียร์ในการขับเคลื่อน แต่ใช้ระบบพลังงานแบบธรรมดาที่อาศัยเชื้อเพลิงในการผลิตไอน้ำ
ระบบขับเคลื่อนของเรือใช้หม้อต้มเชื้อเพลิงเพื่อสร้างไอน้ำแรงดันสูง จากนั้นนำไอน้ำไปหมุนกังหันไอน้ำ ซึ่งส่งกำลังผ่านเพลาไปหมุนใบจักรขนาดใหญ่ใต้ท้องเรือ ทำให้เรือสามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้
ส่วนระบบไฟฟ้าภายในเรือก็มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำหรับจ่ายพลังงานให้กับระบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นไฟส่องสว่าง ระบบเรดาร์ ระบบสื่อสาร ลิฟต์ขนเครื่องบิน ระบบควบคุม และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนมาก
สิ่งที่น่าทึ่งคือระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้าต้องใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมากในช่วงเวลาสั้น ๆ เรือจึงต้องมีระบบจัดเก็บและจ่ายพลังงานไฟฟ้าที่สามารถรองรับการทำงานดังกล่าวได้
นี่เป็นเหตุผลที่เรือฟูเจี้ยนมีความซับซ้อนทางวิศวกรรมอย่างมาก เพราะต้องออกแบบระบบผลิตพลังงาน ระบบเก็บพลังงาน และระบบจ่ายพลังงานให้ทำงานสอดคล้องกัน
ความแตกต่างที่สำคัญคือ เรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์สามารถผลิตพลังงานจากเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ได้เป็นเวลานานโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิงขับเคลื่อนแบบน้ำมัน แต่เรือฟูเจี้ยนยังต้องเติมเชื้อเพลิงตามระยะเวลาการปฏิบัติภารกิจ
บนเรือมีเครื่องบินอะไรบ้าง?
เรือฟูเจี้ยนไม่ได้บรรทุกเครื่องบินรบเพียงชนิดเดียว แต่สามารถรองรับอากาศยานหลายประเภท ซึ่งแต่ละชนิดมีหน้าที่แตกต่างกัน
เครื่องบิน J-35 เป็นเครื่องบินขับไล่แบบล่องหนที่ออกแบบมาเพื่อลดโอกาสถูกตรวจจับจากเรดาร์ มีหน้าที่สำคัญในการต่อสู้ทางอากาศและปฏิบัติภารกิจทางทหาร
เครื่องบิน J-15T เป็นเครื่องบินขับไล่ที่พัฒนามาจากตระกูล J-15 และได้รับการปรับปรุงให้เหมาะกับระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า
ส่วนเครื่องบิน KJ-600 เป็นเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ มีรูปร่างคล้ายเครื่องบินโดยสารขนาดเล็กที่ติดตั้งจานเรดาร์อยู่ด้านบน ทำหน้าที่ตรวจจับเครื่องบินหรือเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไป และส่งข้อมูลให้เรือรบกับเครื่องบินลำอื่น ๆ
นอกจากนี้ยังมีเฮลิคอปเตอร์ที่ใช้ในการค้นหา ช่วยเหลือ และสนับสนุนภารกิจทางทะเลอีกด้วย
ทำไมเรือบรรทุกเครื่องบินจึงเปรียบเสมือนเมืองลอยน้ำ?
เมื่อพิจารณาทุกอย่างรวมกัน เราจะเห็นว่าเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ได้มีหน้าที่เพียงนำเครื่องบินไปจอดกลางทะเลเท่านั้น แต่ต้องทำหน้าที่เป็นทั้งสนามบิน โรงงานผลิตพลังงาน โรงอาหาร โรงพยาบาล ที่พัก และศูนย์บัญชาการทางทหารในเวลาเดียวกัน
ลูกเรือแต่ละคนต้องทำงานตามตารางเวลาที่เคร่งครัด บางคนมีหน้าที่ตรวจสอบเครื่องยนต์เครื่องบิน บางคนเติมเชื้อเพลิง บางคนดูแลอาวุธ บางคนควบคุมการจราจรบนดาดฟ้า และบางคนทำงานในห้องเครื่องยนต์ที่อยู่ลึกลงไปใต้ท้องเรือ
ทุกภารกิจต้องทำงานประสานกัน เพราะการส่งเครื่องบินขึ้นสู่อากาศเพียงหนึ่งลำไม่ได้เกิดจากนักบินเพียงคนเดียว แต่ต้องอาศัยคนจำนวนมากที่อยู่เบื้องหลัง
ลองคิดดูว่า หากเรือออกเดินทางไปกลางมหาสมุทรเป็นเวลาหลายสัปดาห์ คนหลายพันคนต้องกินอาหาร ใช้น้ำ อาบน้ำ พักผ่อน ทำงาน และดูแลสุขภาพอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ทุกอย่างจึงต้องได้รับการวางแผนล่วงหน้าอย่างละเอียด
นี่คือเหตุผลที่เรือบรรทุกเครื่องบินถูกเรียกว่าเมืองลอยน้ำ และเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างทางวิศวกรรมทางทหารที่ซับซ้อนที่สุดของมนุษย์
เรือฟูเจี้ยนจึงไม่ได้แสดงให้เห็นเพียงความสามารถในการสร้างเรือขนาดใหญ่ของประเทศจีนเท่านั้น แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีด้านการบิน ระบบแม่เหล็กไฟฟ้า การผลิตพลังงาน และการจัดการชีวิตของมนุษย์ในสภาพแวดล้อมกลางมหาสมุทรอีกด้วย
แหล่งข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม
[กระทรวงกลาโหมจีน – ข้อมูลการเปิดตัวเรือบรรทุกเครื่องบินฟูเจี้ยน](https://eng.mod.gov.cn/xb/News_213114/TopStories/4913347.html?utm_source=chatgpt.com)
[ศูนย์ศึกษายุทธศาสตร์และการต่างประเทศ (CSIS) – เทคโนโลยีและขีดความสามารถของเรือฟูเจี้ยน](https://chinapower.csis.org/china-type-003-fujian-aircraft-carrier/?utm_source=chatgpt.com)
[รัฐบาลมณฑลฝูเจี้ยน – การทดสอบระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า](https://www.fujian.gov.cn/english/news/202509/t20250923_7013669.htm?utm_source=chatgpt.com)
[Congressional Research Service – รายงานข้อมูลเรือบรรทุกเครื่องบินจีน](https://www.congress.gov/crs_external_products/RL/PDF/RL33153/RL33153.270.pdf?utm_source=chatgpt.com)
[U.S. Naval Institute – ข้อมูลเรือบรรทุกเครื่องบินฟูเจี้ยน ปี 2026](https://www.usni.org/magazines/proceedings/2026/march/chinas-first-supercarrier?utm_source=chatgpt.com)
เขียนโดย สร้อยนกเขา
รวมเลขสัตว์นำโชค วันที่ 1 ธันวาคม 2569
ต้นไม้กลายเป็นหิน (Petrified Wood) ขนาดมหึมา อยู่ที่ไหนเรามีคำตอบมาให้คุณแล้ว
"ชาร์ลี แชปลิน" กวีแห่งเสียงหัวเราะและคราบน้ำตา
3 สถานที่เก็บทองคำมากที่สุดในโลก
สูตรคำนวณหาแนวทาง งวด 1/12/69
สร้างทางรถไฟกรุงเทพฯ–โคราช ฝ่าดงพญาเย็นและไข้ป่าในสมัยรัชกาลที่ 5
เลข"ม้าวิ่ง" 1 ธันวาคม 2569
ทำไมวันอาทิตย์ตอนเย็นถึงรู้สึกเหนื่อยทั้งที่ได้หยุดงาน
วิธีทำความสะอาดหน้าจอมือถือและแว่นตาอย่างถนอมผิวเคลือบ
ทำไมคนที่บ่นว่าเหนื่อยจึงรู้สึกว่าชีวิตมีแต่เรื่องวุ่นวาย
ต้มพาสต้าและขนมจีนอย่างไรไม่ให้เละหรือติดกัน
ประเทศที่ไม่มีสนามบินอยู่เลยแม้แต่แห่งเดียว







