ซ้อนท้าผี บทที่ 6 เมย์ กับบ่อน้ำหลังโรงเรียน

23.10

ฉันเดินมาอยู่ตรงห้องพยาบาลใหม่ ฉันคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยนะ ในเมื่อมันสร้างใหม่

ฉันเดินเข้ามาและพบว่าประตู้ไม่ได้ล็อคไว้ ฉึนจึงตัดสินในเปิดประตูเข้าไป

ข้างในเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงลมใดๆทั้งสิ้น 

"ที่โตะของอาจาร์ยจะมีไฟฉายไหมนะ" ฉันพูดพร้อมกับเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะอาจาร์ยดู

"ว้าว โชคดีจริงที่มีไฟฉาย" ฉันหยิบมันขึ้นมา และเปิดมันส่องไปรอบๆห้อง

"อืม ไม่มีอะไรผิดปกติแฮะ คงจะไม่เจออะไรหรอกมั้ง" ฉันพูดและเดินไปยังเตียงพยาบาลฝั่งของนักเรียนหญิง

และล้มตัวลงนอน และเผลอหลับไป

 

23.23

ฉันสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงของใครบางคนร้องมาจากทางห้องน้ำ จึงวิ่งออกไปดู

ฉันเห็นเหตุการณ์ที่แบมถูกผู้หญิงคนนึงเอาเก้าอี้ตี และฉีกร่างเธออกจากกัน

และขวัญที่ยืนร้องไห้อยู่ ไม่นานนักผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายไป ฉันพอเดาออกว่าไม่ใช่คนแน่ๆ

ขวัญ เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงเดินออกไปเพื่อที่จะไปหาเธอแต่แล้วสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้น

มีผู้หญิงอีกคนนึง หน้าตาหน้าเกลียด แถมหัวของเธอยังหมุนได้รอบคอเลยทีเดียว

เธอยืนหันหลังให้ขวัญ แต่หน้าเธอกับหันมาจองมองขวัญได้ขวัญมองเห็นฉันแล้ว

ฉันยื่นนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก แม้แต่จะก้าวขาออกไปเพื่อที่จะไปช่วยขวัญ

แต่ขากลับแข็งก้าวไม่ออก ฉันมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

เธอค่อยๆเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆขวัญ แลบลิ้น และเลียหน้าขวัญจนเลือดที่เปื้อนอยู่หายไปหมด

ไม่นานนัก เธอก็บิดหัวของขวัญจนขาดสะบั้น เลือดพุ่งกระเด็นไปตามซอกต่างๆของห้องน้ำ

และเธอก็แลบลิ้น และเลียเลือดที่พุ่งออกมา ฉันไม่รู้จะทำยังได้

พอสติกลับมาก็วิ่ง วิ่งจนมาถึงศาลาริมน้ำหลังโรงเรียน นั้งร้องไห้ทำอะไรไม่ถูก

ฉันคิดได้อย่างเดียว คือตาย ต้องตายแน่ๆ

 

23.32

ฉันนั้งคิดว่าจะทำยังไงถึงจะรอดไปจากไอ้เกมส์บ้าๆนี้ได้ ฉันไม่น่าตกลงที่จะเล่นเกมส์นี้เลย

ทำไมนะ ทำไมไม่คิดให้ดีกว่านี้ ฉันนั้งคิด และสิ่งที่ไม่คาดคิด และไม่คิดว่ามันจะเกิดก็ได้เกิดขึ้น

น้ำในสระเริ่มมีการเคลื่อนไหว"นั้นมัน ศพนิ" อะไรกันมีศพลอยขึ้นมา

นี่มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ แต่แล้วไม่นานนัก ศพนั้นก็ลอยขึ้นมา เงยหน้ามาจ้องมองฉัน

ฉันรู้ทันทีว่ามันคืออะไร

"แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ไอ้ผีชั่ว แกไม่มีทางฆ่าฉันได้หรอก ฮือๆ" ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง

และมีเสียงนึง กระวิบอยู่ข้างๆหูฉันว่า

"แกท้าทายฉันหรือ ฉันก็จะไม่ยอมให้แกชนะเกมส์นี้เหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้ฉันขนลุกไปทั้งตัว

ก้าวขาไม่ออก ได้แต่ตะโกนไปว่า

"ไม่มีวัน แกจะต้องไม่ชนะแน" สิ้นเสียงคำพูด ศพนั้นก็พุ่งเข้ามาหาฉัน

กลิ่นเหม็นเน่าของศพคละคลุ้งไปหมด ทำเอาฉันแทบจะอ๊วกออกมา

ยิ่งเข้ามาใกล้ กลิ่นก็ยิ่งรุ่นแรงขึ้น

ศพนั้นเข้ามาจับหัวฉัน และดึงอย่างแรง มันเจ็บมาก เหมือนหัวจะหลุดออกจากร่าง

และด้วยความไม่ยอมแพ้ของฉัน ก็ได้ใช้มือจับแขนมัน

และบิดอย่างแรงคนแขนที่เปื่อยยุ่ยของมันหลุดออกมา

กลิ่นเหม็นและน้ำหนองไหล่ออกมาจากแขนข้างที่หลุดนั่น ฉันโยนมันทิ้ง

และอ้วกออกมา อย่างไม่หยุด แต่แล้วศพนั่นก็เข้ามา จับฉันลุกขึ้น

ฉันกลั้นหายใจแทบจะไม่แทบ มันโอบก้อนฉันและกระซิบว่า 

"ไปกับฉันนะ ไปอยู่เป็นเพื่อนกัน" และเมื่อพูดจบมันก็ดึงฉันลงไปในน้ำ

ฉันดิ้นพยามที่จะหลุดออกจากอ้อมกอดนั่น มือที่ฉันบิดมันจนขาดไปนั้น กลับมาได้ยังไงก็ไม่รู้

และยิ่งฉันดิ่นแรงเท่าไหร่มันก็ยิ่งแน่นขึ้นๆ ฉันเริ่มหายใจไม่ออก

และไม่นานนัก สติฉันเหมื่อนจะหลุดไป และฉันก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

 

ไม่่สนุกเท่าไหร่นะครับ ขอบคุรคนที่ติดตามด้วยนะครับ