สรรพลี้หวน... วรรณคดีที่โลกลืม 18++

"สรรพลี้หวน" เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นทางภาคใต้ (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ประพันธ์ สันนิษฐานกันว่าคงจะเป็นปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ลักษณะการประพันธ์ เป็นแบบ นิทานคำกลอน หรือ กลอนสุภาพหรือ กลอนแปดตามขนบนิยม เนื้อหาเป็นคำผวนเกี่ยวกับเรื่องเพศและอวัยวะเพศ มีเนื้อหาชวนให้ขบขันมากกว่าก่อให้เกิดอารมณ์ทางเพศ มีความยาว 197 บท เนื้อหายังไม่จบสมบูรณ์

           สรรพลี้หวนสำนวนเก่าพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 โดยขุนพรหมโลก (นามแฝง) ซึ่งผู้พิมพ์ให้ความเห็นไว้ว่า ผู้แต่งอาจเป็นชาวนครศรีธรรมราช แต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2425 - 2439 ต่อมามีผู้แต่งเลียนแบบขึ้นอีกหลายสำนวน ในหอพระสมุดเองมีหนังสือเรื่องหนึ่งชื่อ "ศัพท์ลี้หวน" ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกัน

           โบยบินเห็นว่าในเมื่อห้องกลอนของเรามีห้อง "กลอนทะลึ่ง กลอนทะลึ่งๆ" จึงมีบ้างที่บางทีเพื่อนนักกลอนอาจจะเขียนกลอนที่เป็นกลอนสองแง่สองง่าม  อย่างกลอน"ดำ...เต็มกอ" ของโบยบิน หรือ "สีทองกับสีแทน" ของท่านธารอักษรา  โดยมีจุดประสงค์ที่ให้ผู้อ่านขบขัน  มิได้มีเจตนาที่จะหยาบโลน และให้ทุกท่านโปรดได้อ่านในแง่ของศิลปะวรรณศิลป์  ซึ่งได้บ่งบอกถึงอารมณ์ขันของผู้แต่ง และผู้ที่แต่งกลอนประเภทนี้จะต้องเป็นผู้ที่มีไหวพริบปฏิภาณ  มีอารมณ์ศิลปิน หากท่านใดจะมีความคิดเห็นประการใดจะตำหนิหรือติชมความคิดเห็น โบยบินก็ขอน้อมรับฟังไว้ด้วยความยินดี
           และต่อไปนี้เป็นตัวอย่างบทกลอนเรื่อง "สรรพลี้หวน" ที่โบยบินอยากจะให้ท่านนักกลอนได้ศึกษา หากท่านใดประสงค์ที่จะอ่านทั้งหมด ขอให้เข้าไปหาอ่านได้ใน "กูเกิ้ล"

.....................................................................................

นครังยังมีเท่าผี่แหน   กว้างยาวแสนหนึ่งคืบสืบยศถา 
เมืองห้างกวีรีหับระยับตา    พันหญ้าคาปูรากเป็นฉากบัง 
สูงพอดีหยีหิบพอหยิบติด    ทองอังกฤษสลับสีด้วยหนีหัง 
กำแพงมีรีหายไว้ขอดัง    เจ้าจอมวังพระราโชท้าวโคตวย 
มีเมียรักพักตร์ฉวีดีทุกแหง     นั่งแถลงชมเชยเคยฉีหวย 
เจ้าคีแหมรูปโอเมียโคตวย    ท้าวหวังรวยกอดินอยู่กินกัน 
มีลูกชายไว้ใยชื่อใด่หยอ    เด็กไม่ลอเกิดไว้ให้คีหัน 
นอนเป็นทุกข์ดุกลอยิ่งคอดัน    ให้ลูกนั้นหาคู่เป็นหูรี 
ต้องไปขอลูกสาวท้าวโบตัก     มันตั้งหลักอยู่ไกลชื่อไห่หยี 
เป็นลูกเชื้อเนื้อนิลนางหิ้นปลี    เมืองห้างชีปกครองทั้งสองคน ฯ

แฮะๆๆ อ่านเพื่อความสำราญใจนะคะ