"วรรคทอง" จาก ทมยันตี

 "ทมยันตี"

เป็นนามปากกาของ คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์

เป็นนักประพันธ์นวนิยายจำนวน 100 เรื่อง

หลายเรื่องได้รับความนิยมในประเทศไทย

อาทิ คู่กรรม ทวิภพ ซึ่งมีผู้นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ในหลายยุคหลายสมัย

 

วันนี้ขอยก วรรคทอง ที่กินใจจากบทประพันธ์ของท่านมาให้อ่านบางส่วนนะคับ

(รวบรวมจากเวป PANTIP กระทู้ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/2007/07/K5595521/K5595521.html)

 

" เธอ..มิใช่สายน้ำ

แต่เธอเย็นฉ่ำชื่นหวาน

เธอ..มิใช่ลำธาร

แต่เธอไหลผ่านเนื้อหัวใจ

ความรัก.. เสลาสลัก สวยใส

งามใดเล่างามใด

เทียบได้งดงาม.. ความรัก

จรดลึกในความทรงจำ

ลึกล้ำย้ำรอยสลัก

นิรันดรนั้น นานนัก.. แต่รักนี้นานกว่านั้น "   

... จาก ดั่งดวงหฤทัย
 

 

อย่าขยักหัวใจเอาไว้ครึ่ง
อย่าซ่อนซึ้งรอยใคร ให้หวนหา
อย่าอ้างรักเพียงเพื่อเผื่อเมตตา
รักมิหมดก็จงอย่าเอ่ยคำลวง

...จาก เถ้ากุหลาบ

 

 

ผู้ใด..กดความรู้สึกแห่งรักไว้
ผู้นั้น..ย่อมทุรนทุรายใจตลอดเวลา

...จาก อุบัติเหตุ

 

ของบางอย่างแค่ได้กลิ่น ก็ยาใจ   ...จาก ทวิภพ

โซ่ตรวนผูกมัดสักร้อยหุน ใจมั่นมุ่งหักทลายได้ แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์ ...จาก ทวิภพ

เจ้าร่างน้อยเอย
อย่าอาวรณ์เทวษ
พี่ไม่ละเลยดวงเนตร
ยังอยู่กับเจ้ามิไปไหน
ยามตื่นจะแลหาเจ้า
ยามหลับจะฝันถึงสายใจ
เจ้ามิเคยลี้หาย ห่างไกลหัวใจพี่เอย

...จาก อตีตา

 

 

 

ถ้าอยู่  ต้องอยู่  อย่างรู้รัก
ถ้าตาย ต้องประจักษ์  รักคงอยู่
อยู่ไปไย  ไร้รัก  ชื่นชมชู
ตายปราศจากรัก  ยิ่งหดหู่  วิญญาณเอย......

... จาก เจ้าแห่งรัตติกาล

 

 

โปรดไปรอ ที่ตรงโน้นบนท้องฟ้า ท่ามกลางดวงดาราในสวรรค์ ข้ามขอบฟ้าดาวระยับนับอนันต์ จะไปหาคุณบนนั้น ฉันสัญญา...

...จาก คู่กรรม

 

ตราบใดที่ตีนยังเหยียบแผ่นดินของเรา  เราไม่พูดถึงคำว่าแพ้ ...จาก โสมส่องแสง

 

กุหลาบ พิสุทธิ์ แย้มละมุน
กลิ่นจรุง รื่นรส สิเน่หา
กลับราญ แหลกสลาย ในพริบตา
ทิ้งเถ้า ในหัตถา อันเปล่าดาย ...จาก เถ้ากุหลาบ

 

 

เจ้าหลวง มิใช่ผู้มีอำนาจใหญ่หลวงหากเป็นผู้รับภาระใหญ่หลวง การเป็นเจ้ามหาชีวิต ขอให้จำไว้…มิได้แปลว่าชีวิตคนอื่นทั้งแผ่นดิน ความสุขใดที่เป็นของปวงชน ต้องมาก่อนตัวเองแผ่นดินทุกตารางนิ้ว กรวดทรายทุกก้อน ต้นไม้ทุกต้นเจ้าต้องรักษาให้กับคนในแผ่นดิน ...จาก รอยอินทร์

 

 

แม้ “อำนาจ” กับ “ราชศักดิ์” จะเป็นของคู่กัน แต่ประชาชนเช่นเราก็ควรมีแต่ “อำนาจ” เท่านั้นอย่าไปก้าวก่าย “ราชศักดิ์” แห่งราชบัลลังก์ เป็นอันขาด ...จาก เลือดขัตติยา

 

 

ไม่ว่าความสมหวังหรือความผิดหวังต่างก็เป็นกำไรของชีวิต เว้นแต่ว่า ความสมหวังเป็นกำไรทางวัตถุในขณะที่ความผิดหวังเป็นกำไรทางจิตใจ ซึ่งจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้นในกาลต่อไป ...จาก เพลงชีวิต

ดาวนภา ประดับเด่น บนฟ้า กระจ่างใส
ยามเหงา เดียวดาย คลายใจ
ดาวเป็น เพื่อนใจ และนำทาง
วันนี้ ดาวหนึ่ง พลันร่วง
โชติช่วง วุูบวับ ลับห่าง
เหลือเพียงดาวนภาไว้ ให้นำทาง
ดาวอื่น อธิษฐาน อำลา

....จาก ดาวนภา

 

ใบไม้ บอกว่า อย่าเศร้า
ยิ้มเขา แฝงใน กลีบสยาย
สายลม รำเพย โชยชาย
พาลมหายใจสุดท้าย มาโลมเตือน
หญ้าระบัด ใบพลิ้ว ปลิวไสว
รากหญ้า ชอนไช เป็นเพื่อน
ทอดร่าง ฝังดิน ลับคนเยือน
เรไร กล่อมเสมือน ทิทย์ดนตรี

.....จาก รอยอินทร์

อย่าถามว่า ฉันจะจากไปที่ไหน
อย่าห่วงใยว่า..ฉันจะทิ้งขว้าง
ใยสเน่หา มันผูก ไว้เนิ่นนาน
ล่ามใจสอง คล้องประสาน เป็นหนึ่งเดียว

...จาก ใยเสน่หา

 

เจ้าตัวร้าย เจ้าก่อเรื่อง แต่ร้ายๆ
เจ้าเหมือนไฟ คอยไหม้ แต่อบอุ่น
เจ้าเหมือนลม พัดพินาศ แต่เย็นละมุน
เจ้าเหมือนน้ำ เชี่ยวหมุน แต่ชื่นใจ....

...จาก ใยเสน่หา

สุดหัวใจของคนๆหนึ่ง ย่อมมีไว้เพื่อคนหนึ่งเสมอ  ...จาก สุดหัวใจ

จงรัก...ต้องรักด้วย  ใจทั้งหมด
จงรัก...กำหนดด้วยหัวใจ  มิใช่สั่ง
ภักดี...ยอมมอบกาย  และชีวัน
ภักดี...ทำทุกอย่างให้  ไม่เกี่ยงงอน....

...จาก ราชินีชีบา

 

 

ความสวยของคนที่เรารักไม่ได้อยู่ที่ดวงตาหรอก มันอยู่ที่หัวใจต่างหาก นับจากหัวใจผมมีคุณ ผมไม่เคยเห็นใครสวยอีกเลย

...จาก สายสัมพันธ์

 

 

อย่าลืมฉัน...
อย่าลืมวัน...เชยชิด..พิศมัย
อย่าลืมวัน...อำลา..ด้วยอาลัย
อย่าลืมใจ...ที่สั่งว่า...อย่าลืมกัน
...จาก อย่าลืมฉัน

กรีดรอยช้ำย้ำแผลเก่าจนร้าวรวด
ถึงเจ็บปวดอย่างไรไม่เอ่ยถึง
จะจำรสช้ำไว้ให้ตราตึง
จนกว่าถึงวันของเรา.....จะเอาคืน

...จาก อย่าลืมฉัน

 

ไม่รัก ไม่เจ็บ ไม่ห่วง
ไม่รัก ไร้บ่วง ไร้ปัญหา
ไม่รัก หมดทุกข์ หมดน้ำตา
ไม่รัก อย่าหา อย่าต้องการ

...จาก ใยเสน่หา

 

หากจะรัก รักนั้น ต้องทั้งหมด
เกียรติยศ ฤ ชีวิต ปลิดให้ได้
โลกจัก มหาศาล ค่าปานใด
จักวางไว้ ในอุ้งหัตถ์ รักนิรันดร์

...จาก รอยอินทร์

ขอบคุณครับ...