องคชาิตมนุษย์เคยมีกระดูก แล้วมันหายไปไหน

เผยแพร่: 10 ตุลาคม 2556 เวลา 18:55 น.เขียนโดย

สวัสดีครับ บทความที่แล้ว เรื่อง "ของลับ" ที่ผู้ชายไม่เคยรู้ และในอดีต "จ้าวโลกเคยมีกระดูก" https://men.postjung.com/710868.html ในช่วงหนึ่งของบทความได้กล่าวถึงว่า ในอดีตองคชาตของมนุษย์เคยมีกระดูกเป็นแกนกลาง (Baculum) ในมนุษย์ก่อนนีอันเดอร์ทัล ซึ่งก็น่าจะย้อนตั้งแต่โฮโม อิเรคตัส ลงไป แต่มนุษย์ยุคปัจจุบันไม่มีกระดูกที่ว่านั้นแล้ว แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นสุนัข แมว แรคคูน แม้กระทั่งวาฬกลับยังคงรักษากระดูกชิ้นนี้ไว้ เป็นเพราะอะไรนักวิทยาศาสตร์เองก็ยังหาคำตอบไม่ได้

กระดูกภายในองคชาตของแรคคูน

กระดูกภายในองคชาตของสุนัข

กระดูกภายในองคชาตของวอลลัส ซึ่งมีความยาวถึง 56 เซ็นติเมตร

นักวิทยาศาสตร์ไม่แน่ใจว่า กระดูกในองคชาตของมนุษย์โบราณนั้นมีหน้าที่อะไร อาจจะเป็นได้ว่าเพื่อให้เกิดมีเพศสัมพันธ์อย่างรวดเร็ว เพราะจะช่วยให้มีการสอดใส่ได้ง่ายขึ้นและเร็วกว่า เหตุผลอาจเพื่อช่วยให้มีการสืบพันธุ์ได้สะดวกขึ้นเพื่อช่วยในการขยายเผ่าพันธุ์ เพราะในอดีตประชากรโลกคงมีไม่มากนัก

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น เช่นกรณีของสิงโต ในฝูงสิงโต จะมีตัวผู้เพียงหนึ่งหรือสองตัวเท่านั้นที่มีสิทธิผสมพันธุ์กับตัวเมีย ดังนั้นถ้าฝูงมีตัวเมียหลายตัว ตัวผู้ก็จะต้องทำการผสมพันธุ์กับตัวเมียชั่วโมงละหลายครั้ง และติดต่อกันถึง 4 วัน ดังนั้นหากพึ่งแต่ความต้องการทางธรรมชาติอย่างเดียวคงไม่ไหว ดังนั้นกระดูกในแกนขององคชาตจึงมีความจำเป็น

ตัวอย่างการผสมพันธุ์ของสิงโต ที่ไม่ต้องมีการเตรียมความพร้อมทางกายภาพเลย

และการผสมพันธุ์ของวอลลัส ที่ในธรรมชาติตัวผู้จะผสมพันธุ์กับตัวเมียทั้งฝูง

แต่มนุษย์ในปัจจุบันอาศัยการแข็งตัวโดยพึ่งพาแรงดันเลือดเพื่อส่งไปที่องคชาต และปิดกั้นไว้ขณะมีอารมณ์เพศ และจะไหลย้อนกลับเมื่อปลดปล่อยอารมณ์แล้ว องคชาตจึงหดตัวลง ไม่ได้อาศัยกระดูกเพื่อเป็นตัวช่วยอีกต่อไป

จากภาพจะเห็นเส้นทางเข้าของเลือด (สีส้ม) และทำให้ภายในองคชาตขยายตัวจนกดทับหลอดเลือด (สีม่วง) ไม่ให้เลือดไหลย้อนกลับ ทำให้อวัยวะเพศแข็งตัวอยู่ได้

ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่แกนกลางขององคชาตมีกระดูกเสริมอีกหนึ่งชิ้น ซึ่งมีมาตั้งแต่บรรพบุรุษจนปัจจุบัน ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทำไมวิวัฒนาการของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆ กระดูกส่วนนี้จึงไม่หายไปเหมือนมนุษย์ เป็นไปได้หรือไม่ว่ามนุษย์มีความต่างจากสัตว์อื่นๆ ตรงที่มนุษย์มีอารมณ์และความรู้สึำกแต่สัตว์อื่นไม่มี

ย้อนกลับไปก่อนยุคนีอันเดอร์ทัล มนุษย์ยุคนั้นคงไม่มีความรู้สึกด้านอารมณ์ ความอ่อนไหวเท่ากับมนุษย์ยุคปัจจุบัน ดังนั้นการมีปฏิสัมพันธ์ทางเพศ จึงมุ่งเน้นที่การมีเพศสัมพันธ์เพียงอย่างเดียวเมื่อมีความต้องการ และธรรมชาติยังต้องการมนุษย์เพื่อสืบสายพันธุ์อีกจำนวนมาก จึงทำให้กระดูกส่วนองคชาติมีความจำเป็นต่อการมีเพศสัมพันธุ์ กระทั่งเราได้ก้าวย่างทางวิวัฒนาการผ่านพ้นจนมาสู่ยุคนีอันเดอร์ทัล การพัฒนาสมองเป็นไปในทางที่ดีขึ้น รู้จักคิดและพัฒนามากขึ้น การสื่อสารทางอารมณ์ย่อมมีมากขึ้นด้วย การมีปฏิสัมพันธ์ทางเพศจึงมิใช่ความรู้สึกแค่อยากมีเพศสัมพันธุ์เพียงอย่างเดียว แต่มีอารมณ์ความรู้สึกเข้าเป็นส่วนประกอบ เลือดที่มาหล่อเลี้ยงองคชาตเพื่อให้ขยายและแข็งตัวมีมากและนานพอที่จะทำให้การสืบพันธุ์ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ดังนั้นวิวัฒนาการจึงส่งผลให้กระดูกแกนกลางองคชาตหดหายไปในที่สุด

ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า การที่มนุษย์มีพัฒนาการทางสมองมากกว่าสัตว์ชนิดอื่นๆ จึงทำให้การมีเพศสัมพันธุ์ในมนุษย์ ประกอบไปด้วยความรัก ความผูกพัน ซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากการหลั่งฮอร์โมนอ๊อกซิโตซิน (ฮอร์โมนแห่งความผูกพัน) และการได้สัมผัส รวมทั้งองค์ประกอบอื่นๆ ส่วนประกอบเหล่านี้เองที่ผลักดันให้เกิดความรู้สึกทางเพศ โดยส่งผลให้เลือดเข้าไปหล่อเลี้ยงภายในองคชาตมากกว่าปกติ การขยายตัวอย่างมากนี้ส่งผลให้ไปกดหลอดเลือดดำ ทำให้การไหลย้อนกลับของเลือดเป็นไปได้ยาก การแข็งตัวจึงคงอยู่ได้นาน และนี่เองจึงเป็นเหตุให้วิวัฒนาการค่อยๆ เกิดขึ้น จนกระดูกที่เสริมอยู่ภายในหายไปในที่สุด

การหายไปของกระดูกส่วนอวัยวะเพศชาย ยังคงไม่อาจสรุปได้ว่าเพราะเหตุใดกันแน่ สิ่งที่ได้กล่าวมาข้างต้นเป็นเพียงการวิเคราะห์ข้อมูลจากพื้นฐานองค์ความรู้โดยรวมของผู้เขียนเท่านั้น นักบรรพชีวินอาจให้ความสนใจและศึกษาเรื่องนี้ด้วยความใคร่รู้ หรืออาจจะไม่เลยก็ได้ วิวัฒนาการเป็นเรื่องที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและใช้เวลาหลายล้านปี อนาคตอวัยวะบางส่วนของเราอาจเปลี่ยนไป นิ้วที่ใช้สัมผัสสมารทโฟน อาจยาวกว่านิ้วอื่นก็เป็นได้ แล้วพบกันใหม่ครับ...mata

อ่านเพิ่มเติมเรื่อง ฮอร์โมนอ๊อกซิโตซิน (ฮอร์โมนแห่งความผูกพัน) ได้ที่ https://board.postjung.com/624733.html

เขียนโดย พรชัย สังเวียนวงศ์ (mata)

ขอบคุณภาพจาก

ขอบคุณคลิปจาก