ประวัติของกางเกงใน(ย่อ)

ประวัติของกางเกงใน (ตั้งแต่สมัยอียิปต์เป็นต้นมา)

กางเกงในนั้นอยู่คู่กับมนุษยชาติมายาวนานแล้ว ย้อนไปถึงสมัยอิยิปต์โบราณ

1323 ปีก่อนคริสตกาล (1323 BCE) พระศพของคิง ทุต (King Tut หรือ Tutankhamen) กษัตริย์แห่งอียิปต์ถูกฝังพร้อมด้วยเพชรนิลจินดา เฟอร์นิเจอร์ ตะเกียง แจกัน และผ้าเตี่ยว (loincloth) จำนวน 145 ผืน นี่เป็นครั้งแรกที่กางเกงในถูกบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นคนใช้จำนวนถึง 400 ตัว ฝังลงไปในหลุมพระศพด้วย คาดว่าคงจะฝังลงไปเพื่อให้ช่วยซักผ้าเตี่ยวให้นั่นเอง

Egypt's loincloth

ปี ค.ศ.100 (100 CE) ชาวโรมันทั้งหญิงและชายสวมผ้าเตี่ยวที่เรียกว่า Subligaculum

ปี ค.ศ.634 (634 CE) ในยุโรป ผ้าเตียว Subligaculum เริ่มล้าสมัย จึงถูกแทนที่ด้วย กางเกงชั้นในยาวประมาณเข่า (braies) ซึ่งกางเกงชั้นในแบบนี้เอื้อประโยชน์ต่อคุณผู้ชายเป็นอันมาก เพราะมีช่องเปิดตรงเป้าไว้ให้ปัสสาวะได้สะดวกนั่นเอง

braies

ปี ค.ศ. 1390 กางเกงชั้นในเริ่มสั้นลง โดย Geoffrey Chaucer นักแต่งกลอนชื่อดังของอังกฤษในช่วงยุคกลาง บ่นเรื่องความยาวของกางเกงชั้นในที่สั้นลงถึงต้นขาว่ามันดูเปิดเผยเกินไป ในหนังสือ ชื่อ The Canterbury Tales

ปี ค.ศ. 1482 กษัตริย์เอ็ดวาร์ดที่ 4 ห้ามบุคคลที่มียศต่ำกว่า ลอร์ด ใส่เสื้อคลุมแบบสั้น ส่งผลให้หนุ่มอังกฤษผู้รักแฟชั่นทั้งหลายต่างบ่นกันเซ็งแซ่ พวกเขาเลยตอบโต้ด้วยการประดิษฐ์ ปลอกสวมสำหรับปิดบังอวัยวะเพศ (codpiece) ขึ้นมาแทน

ปี ค.ศ. 1525 กษัตริย์เฮนรี่ที่ 8 ทรงดัดแปลง codpiece ให้มีลักษณะป่องขึ้นจากเดิม

codpiece

ปี ค.ศ. 1793 เครื่องปั่นฝ้ายถูกประดิษฐ์ขึ้น ในขณะเดียวกันความต้องการชุดชั้นในผ้าฝ้ายก็เพิ่มขึ้น ชุดชั้นในแบบชุดยาวติดกันทั้งตัว (union suit) ก็กลายเป็นชุดชั้นในมาตรฐานในศตวรรษที่ 19
 

union suit

ศตวรรษที่ 19 ผู้หญิงยุควิคตอเรียนเริ่มใส่ชุดชั้นในแบบคอร์เซ็ต (corset) ที่รัดแนบกับลำตัวมากๆ นักวิชาการคาดว่า การที่ผู้หญิงในยุควิคตอเรียนมักเป็นลม เนื่องมาจากใช้ชุดชั้นในรัดแน่นจนเกินไป

corset

ปี ค.ศ. 1909 ฮอเรส กรีลีย์ จอห์นสัน (Horace Greeley Johnson) ประดิษฐ์ชุดชั้นในที่เรียกว่า Kenosha Klosed-Krotch ซึ่งในปัจจุบันมันก็คือชุดลอง จอห์น (long johns) นั่นเอง จากผลงานการทุ่มทุนของเขา ฮอเรส เลยได้ฉายาว่า "เอดิสันแห่งชุดชั้นใน"

Kenosha Klosed-Krotch

ปี ค.ศ. 1919 กางเกงชั้นในที่มีลักษณะคล้ายกางเกง เรียกว่า bloomers เป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ เนื่องจากพวกเธอเริ่มกระตือรือร้นในกิจกรรมโลดโผน เช่น การขี่จักรยาน และเล่นเทนนิส มากขึ้น

bloomers

ปี ค.ศ. 1922 ถือได้ว่าเป็นปีสำคัญในประวัติศาสตร์ชุดชั้นในสตรีก็ว่าได้ เพราะพวกมันเริ่มประดับด้วยผ้าชีฟอง ซาติน และลูกไม้ ชุดชั้นในถูกเรียกด้วยศัพท์ใหม่เก๋ๆว่า ลองเจอเร (lingerie) ซึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ชุดชั้นใน

ปี ค.ศ. 1970 เป็นช่วงที่กางเกงชั้นในพัฒนาการมาถึงขีดสุด เริ่มมีคนใส่กางเกงชั้นในแบบ จี-สตริง (Thong) บนชายหาดในประเทศบราซิล จริงๆแล้วคำว่า thong เป็นภาษาโบราณ โดยมาจากคำว่า thwong ที่แปลว่า เส้นหนัง