ระยะห่างของคนหมดใจ = ระยะทำใจของคนถูกทิ้ง

ระยะห่างของคนหมดใจ = ระยะทำใจของคนถูกทิ้ง

การเลิกลาของความรักที่สร้างมาด้วยความสวยงาม มันลืมยากที่สุดเพราะเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน เดินด้วยกัน ทำให้นึกไม่ถึงว่ามันจะมาถึงเวลานั้นจริงๆ คำๆเดียวที่ฝ่ายใดพูดว่า "รักคุณที่สุดนะ,รักมากๆนะ,รักคุณคนเดียวนะ,สัญญาว่าจะไม่มีใคร" คำพูดเหล่านี้มันยากมากที่จะลืมมัน และเอาออกจากความจำเพราะเวลาที่ฝ่ายตรงข้ามพูดมาเวลาพูด มันหวานซึ้ง จนฟินไปกับมันเลย สิ่งของที่เค้าให้มาทุกชิ้น ทุกอัน ทุกอย่าง แม้ว่าจะเป็นของ เล็กๆน้อยๆ ก็ยังไม่ลืม ไม่ทิ้งและเก็บไว้อย่างดี ถ้าเอาขึ้นบูชาได้ คงจะทำกันเลยที่เดียว ณ จุดๆนี้

แต่ผ่านๆไป คำพูดแบบนั้นก็ค่อยหายไปที่ล่ะน้อย จากใน 1 วัน พูดออกมา หลายๆรอบ เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน (เหมือนยาที่ต้องกินหลังอาหารเลย)  แล้วก็หายไปในที่สุด จากเค้าเคยบอกเรากลายเป็นเราต้องร้องขอ  ผ่านไป 3 วัน 7 วัน ทั้งได้ยินที และในก็จากที่อยู่ใกล้ๆเราพูดคุยกัยเรา ก็กลายเป็นไม่พูด ถ้าพูดก็คงกระโชกมาที คำที่ว่า "รักคุณที่สุดนะ,รักมากๆนะ,รักคุณคนเดียวนะ,สัญญาว่าจะไม่มีใคร" 

รักคุณที่สุดนะ,รักมากๆนะ กลายเป็น รักนะ - แบบเฉยชา

รักคุณคนเดียวนะ,สัญญาว่าจะไม่มีใคร กลายเป็น เชื่อนะว่าไม่มีใครอื่นหรอก อย่าคิกมาก น่ๅ

ฝ่ายที่พูดมาจะรู้มั้งรึว่า มันเท่ากับ ข้ออ้างเลย ไม่ใช่เหตุผล แต้เป็นข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอดไปเฉยๆ ไม่ได้ดูดีหรือจะช่วยได้เลย มันยิ่งทำให้คนฟังเจ็บและช้ำมากขึ้นไปอีก บอกกันตรงๆ ก็ได้ จากอยู่ด้วยกันทั้งวันก็กลาบเป็น เดี่ยวหายๆ จากเคยไปแปปเดี่ยว ก็นานเกินพอถามก็บอกว่า "ไปทำธุระ" ข้ออ้างอีก เคยนอนใกล้ๆก็ค่อย ห่างๆออกไปอีก แล้วสุดท้าย ก็คงเหลือแต่ความอ้างว้าง

ระยะต่อมาคือต้องเตรียมใจในสิ่งที่เกิด ตัดสินใจยอมรับโดยไม่ต้องว่าเอาัยังไง เพราะการกระทำมันพ้อง บอกออกมาหมดแล้ว เมื่อตัดสินว่าจะห่าง ก็เหลือแต่สิ่งของที่เคยให้ ความหลังที่ยังจำได้  ความหวังว่าจะกลับมา เพราะบอกว่าแค่ห่างกัน ไม่ได้บอกเลิกกัน 

ต้องทนกับวัน เวลาที่ผ่านไป โดยที่ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่ หรือจะหายไปเลยโดยที่ไม่ลา