มิติที่ 4 ของสตีเฟ่น ฮอกกิ้น (Stephen Hawking - The Fourth Dimension)

สตีเฟ่น ฮอกกิ้น: การมีอยู่ของเนื้อที่ทำให้เก้าอี้ของผมปรากฎอยู่และจับต้องได้ในโลกสามมิติ ทุกสิ่งล้วนมีความกว้าง ความสูง และความยาว แต่มันมีความยาวแบบอื่นอีก นั่นคือความยาวของเวลา

คนเราหนึ่งคนมีอายุยืนประมาณ80ปี หินเหล่านี้มีอายุยาวนานกว่านั้นมาก เป็นพันๆปี ส่วนระบบสุริยะของเรานั้นมีอายุยืนยาวกว่าพันล้านปี ทุกอย่างล้วนมีความยาวในมิติของกาลเวลาและที่ว่าง

การเดินทางไปในห้วงเวลานั้น คือการเดินทางไปในมิติที่สี่ หากลองคิดว่ามันจะเป็นอย่างไร เรามาเริ่มด้วยการเดินทางแบบปกติในชีวิตประจำวันของเรา รถซิ่งเป็นตัวอย่างที่ดีในกรณีนี้ การขับเป็นเส้นตรง คือการเดินทางแบบมิติเดียว การเลี้ยวขวา หรือซ้าย คือการที่คุณเพิ่มมิติที่สองเข้าไปในการเดินทางนี้ การขับขึ้น-ลงเขาที่คดเคี้ยว คือการเดินทางในความสูง ซึ่งคืออีกมิติหนึ่ง ดังนั้นทั้งหมดนี้เราได้เดินทางไปครบทั้งสามมิติ

แล้วเราจะเดินทางไปในเวลาอย่างไรหละ ทางไหนคือการเดินทางไปในมิติที่สี่ เราลองมาดูการเดินทางในนวนิยายวิทยาศาสตร์กัน ในนวนิยายส่วนใหญ่นั้น การที่เราจะเดินทางไปในห้วงเวลาได้ จะต้องมีเครื่องมือที่หน้าตาแปลกประหลาดต่างกันไป และใช้พลังงานมหาศาลเพื่อสร้างทางเดินสำหรับการเดินทางในเวลา หรืออุโมงค์เวลา และเราก็จะมีนักเดินทางข้ามกาลเวลา ที่เป็นผู้กล้าหรืออาจจะเรียกว่าบ้าบิ่นที่จะก้าวเข้าไปในเครื่องที่ไปโผล่ที่ช่วงเวลาไหนก็ไม่อาจรู้ได้ แนวคิดอาจจะดูเหมือนห่างไกลและเพ้อฝันต่างจากความเป็นจริงที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ความเป็นจริงแล้วมันก็มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง 

นักฟิสิกส์ก็คิดค้นและวิจัยเกี่ยวกับอุโมงค์เวลาอยู่เหมือนกัน หากแต่มองในมุมที่ไม่เหมือนกับนวนิยายหรือหนังวิทยาศาสตร์เท่าไหร่ นักวิทยาศาสตร์คิดว่าอุโมงค์หรือประตูเวลาที่จะนำเราไปสู่อดีตหรืออนาคตนั้น ซ่อนอยู่ในธรรมชาติ อยู่ภายใต้กฎธรรมชาติ และก็คิดว่ามันมีอยู่จริง ถึงกับเรียกมันว่า รูหนอน