ภาพยนตร์ที่ดูแล้วทำให้เราลุ้นไปกับการหนีหรือเอาตัวรอดจากศพเดินได้ ตลอดเรื่อง

Dawn of the Dead : รุ่งอรุณแห่งความตาย (ฉบับรีเมค 2004) หนังซอมบี้ในความทรงจำ

::: ก่อนหน้านั้นก็ดูหนังแนวซอมบี้มาหลายเรื่องก็รู้สึกธรรมดาไม่ได้รู้สึกอินกับมันเท่าไร บางเรื่องดูแล้วรู้สึกขยะแขยงเหละเทอะมากกว่าน่ากลัว แต่สำหรับ Dawn of the Dead : รุ่งอรุณแห่งความตาย (ฉบับรีเมค 2004) เรื่องนี้เป็นหนังซอมบี้เรื่องแรกเลย ที่ดูแล้วรู้สึกประทับใจมากๆ หนังสร้างออกมาได้ดี ตื่นเต้น ชวนติดตามตลอดเรื่องเลย ระหว่างที่ดูเราจะมีคำถามอยู่ในใจตลอดเวลา ทำไมมันเกิดขึ้น จะหนีหรือจะเอาตัวรอดได้ยังไง ในกลุ่มที่เหลือใครจะเป็นคนติดเชื้อรายต่อไป จะกำจัดพวกมันทั้งหมดได้ยังไง ตอนจบจะเหลือสักกี่คนและจะติดเชื้อซอมบี้มั้ย

::: Dawn of the Dead รุ่งอรุณแห่งความตาย คำถาม ทำไมมันถึงได้เริ่มต้นขึ้น… มันเริ่มต้นขึ้นที่ไหน… คำตอบ ไม่มีใครรู้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่ามันเริ่มต้นขึ้นอย่างไร แต่เพียงชั่วข้ามคืน โลกกลับกลายเป็นฝันร้าย ที่ไม่น่าเชื่อว่าเป็นความจริง เมื่อประชากรทั่วทั้งโลก ถูกจู่โจมโดยโรคระบาดร้ายแรง ที่หาสาเหตุและอธิบายไม่ได้ และคนตายไม่อยู่ในสภาพคนตายอีกต่อไป ศพที่หิวกระหายในเนื้อสดๆ ของคนเป็น ลุกออกมาเดินตามล่าผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิด หลังจากหลบหนีออกมาจากบ้านในย่านชานเมืองวิสคอนซินได้ ในเช้าวันต่อมา เอน่า คล๊าร์ก (ซาร่าห์ พอลลีย์) ได้พบคนที่ยังมีชีวิตอยู่กลุ่มหนึ่ง ได้แก่ เคนเนธ (วิง เรมส์) เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้อดทน, ไมเคิล (เจก เวเบอร์) เซลส์แมนขายเครื่องไฟฟ้า, อังเดร (เมคไค ไฟเฟอร์) หนุ่มเสเพลข้างถนน และภรรยาที่กำลังตั้งท้องของเขา ผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ พากันไปหลบซ่อนตัว อยู่ในป้อมปราการแห่งปลายศตวรรษที่ 20 นั่นก็คือห้างสรรพสินค้าย่านชานเมือง ที่ถูกทิ้งรกร้างเอาไว้ เมื่อโลกภายนอกกลายสภาพเป็นนรก ในขณะที่กองทัพซอมบี้ที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ พยายามบุกเข้ามาในห้างสรรพสินค้า ผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ต้องต่อสู้ทั้งกับศพเดินได้ ต้องต่อสู้กับคนในกลุ่มเดียวกัน ต้องต่อสู้กับความหวาดกลัว และความสงสัยของพวกเขาเอง เมื่อถูกปิดกั้นจากสิ่งที่เคยเป็นโลกมนุษย์ภายนอก ผู้รอดชีวิตที่ยึดห้างสรรพสินค้า ที่กลายเป็นปราการด่านสุดท้ายของมนุษยชาติ ต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน และใช้แหล่งทรัพยากรทุกอย่างเท่าที่จะหาได้ ในการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และที่สำคัญกว่านั้น… ก็คือเพื่อให้ตัวเองยังเป็นมนุษย์ต่อไป :