มีสาระดี! ควรทำตัวทำใจอย่างไร เมื่อถูกด่า

หากเราสังเกต"พฤติกรรมผู้คนเมื่อต้องทนรับคำตำหนิด่าว่า" เราอาจจะสังเกตแล้วจำแนกผู้คนออกเป็น ๔ ประเภท คือ

           พวกที่ ๑ รู้สึกแค้นเคือง ไม่พอใจกับถ้อยคำเหล่านั้นแล้วจ้องหาโอกาสเอาคืนกับคนที่ตำหนิด่าว่าตนเอง

           พวกที่ ๒ รู้สึกเสียอกเสียใจ น้อยใจในตนเอง รู้สึกเหมือนตนเองไร้ค่าขึ้นมาทันที บางก็คิดทำร้ายตนเองเพื่อหนีปัญหาเฉพาะหน้านั้นด้วย

           พวกที่ ๓ รู้สึกเฉยๆ เพราะมองเป็นเรื่องธรรมดาเพราะตนเองชาชินกับถ้อยคำเหล่านั้นแล้ว จึงทำทีไม่สนใจหรือบางครั้งก็ยิ้มรับด้วยซ้ำไป

           พวกที่ ๔ รู้สึกสำนึกผิดจึงนิ่งเฉยรับฟังอยู่ พร้อมไตร่ตรองเหตุผลต่างๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกล่าว หรือแม้ตนเองไม่ได้ผิด แต่ก็มองไม่เห็นความจำเป็นต้องโกรธอีกฝ่ายหนึ่ง

           ความรู้สึกที่แตกต่างหลากหลายของผู้คนนั้นขึ้นอยู่กับการฝึกฝนตนเอง เพื่อมิให้ตนเองต้องถูกถ้อยคำเหล่านั้นทำร้ายใจ เราก็อย่าคิดว่า ตนเองไม่ควรต้องถูกด่า

           ใครกันเล่าจะไม่ควรต้องถูกด่า เพราะคนจะประเสริฐเพียงใดก็ล้วนแต่ต้องเคยถูกด่ามาแล้วทั้งสิ้น จะมีใครเล่าที่ถือกำเนิดมาในโลกนี้แล้วจะไม่เคยถูกใครสักคนด่าว่า

           การทำตัวเป็นคนอ่อนต่อโลกด้วยการมองว่า ตนเองดีอย่างนี้แล้วต้องไม่มีใครด่าตน นั่นเป็นความคิดเห็นที่ผิด และด้วยความคิดเช่นนั้นเองที่ทำให้ต้องทุกข์ เพราะมัวแต่คิดว่า "ทำไมคนถูกด่าจึงต้องเป็นฉันด้วย"

           ไม่จำเป็นว่าทุกคนที่เรารู้จักจะต้องรักชอบเรา เขาจะโกรธเกลียดเราก็เป็นเรื่องของเขา หากเราทำดีที่สุดเท่าที่สติปัญญาตนเองจะคิดตรองได้แล้ว นั่นก็หมดหน้าที่ของตนเองแล้ว สิ่งที่เราต้องคิดก็คือ แน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่ทำนั้นดีพอแล้ว ถ้ามัวแต่สนใจแต่เรื่องความชอบไม่ชอบของผู้อื่น เราก็คงหาความผาสุกในใจตนเองได้ยาก

           ทั้งนี้ เพราะความชอบไม่ชอบเป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึก มิใช่เรื่องของเหตุผล คนจะชอบหรือเกลียดใครไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลก็ได้ เพียงแค่เห็นผู้อื่นแต่งตัวบอนๆ มีฐานะยากจน หน้าตาธรรมดาๆ หรือเรียนสถาบันไม่มีชื่อเสียง บางคนก็รังเกียจเขาได้แล้ว หากเรามัวแต่ตั้งคำถามทำนองว่า ทำไมเขาจึงไม่ชอบเรา เราทำอะไรผิด เราก็คงต้องเสียเวลา เสียอารมณ์ไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแน่แท้

           ดังนั้น หน้าที่ของเราแต่ละคนก็คือทำตัวและทำใจของตนเองให้ดีเท่านั้น แล้วปล่อยให้ความดีงามทั้งกายใจของตนเองแสดงผลของมันเอง ใครเล่าจะบังคับใจผู้อื่นให้เป็นไปได้อย่างใจตนเอง การบังคับใจตนยังยากเลย เราจึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะฝากความสุขความทุกข์ของตนไว้กับความรู้สึกของผู้อื่น