เรื่องสยองที่ผมเล่าให้ลูกชายผมฟัง

ซ้ำขออภัย

จากคุณ: simplelife
“ลูกรัก พ่อว่าเรามาคุยเกี่ยวกับเรื่องความปลอดภัยในการใช้อินเตอร์เน็ตกันดีกว่า” ผมนั่งลงบนเบาะข้างๆลูกชายผม เขากำลังเปิดโน้ตบุคเล่น Minecraft แบบ Multiplayer อยู่ ตาของเขาจดจ้องอย่างตั้งใจ กล่องคอมเมนท์อยู่ทางด้านข้างของหน้าจอ “ลูกช่วยหยุดเล่นเกมซักแปปนึงได้มั้ย?” 

เขาออกจากเกม ปิดโน้ตบุค และมองมาที่ผม “พ่อจะเล่าเรื่องสยองน่าเบื่อๆของพ่ออีกแล้วใช่มั้ยฮะ?” 

“พ่อก็คิดว่าลูกจะชอบเสียอีก” ตั้งแต่ลูกผมยังเล็ก ผมมักจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับตำนานภูตผี ปีศาจ แม่มด หมาป่า อะไรทำนองนี้ ผมเหมือนกับพ่อแม่ในสมัยก่อน ที่จะเล่าเรื่องน่ากลัวไปพร้อมกับมีคติสอนใจไม่ให้ทำผิดตอนจบเรื่องเสมอ พ่อม่ายอย่างผมต้องปฏิบัติเหมือนกับเป็นทั้งพ่อและแม่ในคราวเดียวกัน 

เขาทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย “เรื่องผีของพ่อมันก็น่ากลัวอยู่นะฮะ ตอนที่ผมยังอายุหกขวบ แต่ว่าตอนนี้ผมโตขึ้นแล้วเลยรู้สึกว่ามันไม่น่ากลัวอะไรเลย เพราะว่ามันเป็นเรื่องหลอกเด็ก ถ้าพ่ออยากจะสอนเรื่องการใช้อินเตอร์เน็ต พ่อช่วยเล่าอะไรที่มันน่ากลัวแบบสุดๆได้มั้ยฮะ!?” 

เขากอดอก “โห่พ่อ ผมสิบขวบแล้วนะผมฟังได้อยู่แล้ว” 

“ได้เลย… ถ้าลูกอยากจะฟังขนาดนั้น”

ผมเริ่มเรื่องขึ้น “กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อว่า กร” ประโยคเริ่มเรื่องเหมือนกับพวกนิทานธรรมดาๆ ลูกชายของผมดูไม่ประทับใจนัก ดูจากสีหน้าที่เหมือนกับตอนเขาฟังเรื่องผีหลอกเด็กที่ผมเคยเล่าให้เขาฟัง แต่ผมก็ยังเล่าเรื่องต่อไป 

กรได้เข้าไปร่วมเว็บบอร์ดแห่งนึงในอินเตอร์เน็ต หลังจากนั้นเขาได้เริ่มพูดคุยกับเด็กคนอื่นๆในเกมในนั้น เขาได้รู้จักกับเพื่อนในเกมซึ่งอายุสิบขวบเหมือนกับเขาใช้ชื่อในเกมว่า Helper23 เขาทั้งคู่ชอบเกมและหนังเรื่องเดียวกัน หัวเราะกับมุกตลกที่คุยด้วยกัน และมักจะค้นหาเกมใหม่ๆมาเล่นกัน

สองเดือนต่อมาหลังจากที่ทั้งสองเป็นเพื่อนกันในเกมนั้น กรได้ให้ของในเกมที่ Helper23 อยากได้ ซึ่งแพงมาก พอถึงวันเกิดของกรนั้น Helper23 บอกว่าอยากจะส่งของขวัญบ้างแต่ไม่ใช่ของในเกม เขาอยากส่งของขวัญของจริงเลย เขาจึงอยากจะได้ที่อยู่ของบ้านกรเพื่อที่จะส่งของขวัญไปให้ โดยกรไม่ได้เอะใจอะไร โดยเขาสัญญากับกรว่าเขาจะไม่บอกที่อยู่นี้ให้กับคนแปลกหน้าหรือผู้ใหญ่คนไหนเลย รวมถึงพ่อแม่ของเขาเองด้วย

ผมหยุดเล่าเรื่องแล้วถามลูกชายผม “ลูกคิดว่าทำแบบนี้เป็นความคิดที่ดีมั้ย?” “ไม่ฮะ!” เขาส่ายหัวทันที ดูเหมือนเขาจะอินกับเรื่องที่ผมเล่าเข้าทุกทีแล้ว

แต่กรไม่คิดเหมือนกับลูก แต่เค้าก็เริ่มรู้สึกผิดหลังจากที่เค้าไปให้ที่อยู่บ้านเขาให้กับเพื่อนในเกม เขารู้สึกผิดมากขึ้น มากขึ้น จนถึงคืนหนึ่งที่เขาเตรียมตัวจะเข้านอน เขาคิด ว่าควรจะบอกความจริงนี้ให้พ่อแม่เขาฟัง โทษหนักอาจจะเบาลง เขานอนลงบนเตียงรอให้พ่อแม่เข้ามาหาเขาที่ห้องนอน

ลูกชายของผมรู้ว่าตอนที่น่ากลัวของเรื่องใกล้เข้ามาแล้ว เขาเอนตัวมาข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเบาและเยือกเย็นขึ้น 

ทั้งบ้านเงียบไปหมด เงียบจนเขาได้ยินเสียงของเครื่องซักผ้าที่อยู่ชั้นล่าง เสียงกิ่งไม้กระทบกันนอกบ้านเขา น้องชายที่ยังเป็นทารกของเขาร้องอยู่ที่ห้องนอนเด็ก จนเขาได้ยินเสียงที่เค้าหาต้นเสียงไม่ได้ จนเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของพ่อเขาดังก้องมาจากทางขึ้นบันได “พ่อครับ” เขาตะโกนออกไปนอกห้องนอน “ผมมีบางอย่างจะบอกพ่อครับ” 

พ่อของกรได้ยื่นหัวออกมาจากทางประตูห้องนอนของกร ในลักษณะแปลกๆไป ในความมืด ปากของเขาดูเหมือนไม่ขยับ และลูกตาของเขาก็ไม่ได้มองมาทางกร “ว่าไงลูก” เสียงของพ่อเขาดูแปลกๆไป “พ่อเป็นไรรึเปล่าครับ?” กรถามพ่อ “อ่าฮะ” เสียงของพ่อเขายังแปลกอยู่เช่นเคย กรถามพ่อต่อว่า “แล้วแม่อยู่มั้ยครับ?” 

“อยู่นี่จ้ะลูก!” หัวของแม่กรได้ยื่นออกมาทางประตูห้องนอนของกร อยู่ด้านล่างของหัวพ่อ เสียงของเธอดูไม่เป็นธรรมชาติเลย “ลูกจะบอกพวกเราใช่มั้ยว่าลูกให้ที่อยู่บ้านกับคนที่ชื่อ Helper23 ลูกไม่ควรทำอย่างงี้เลยรู้มั้ย แม่บอกแล้วว่าอย่าไปให้ข้อมูลส่วนตัวบนโลกอินเตอร์เน็ตน่ะ!” 

แม่ของกรพูดต่อ “เพื่อนของลูกน่ะจริงๆแล้วไม่ใช่เด็ก เขาแค่ปลอมตัวเป็นเด็ก แล้วลูกรู้อะไรมั้ย เขามาที่บ้านเรา พังกระจกเข้ามา แล้วก็ฆ่าแม่กับพ่อ เพื่อที่จะได้ใช้เวลาสองต่อสองกับลูกไง!” 

ชายร่างท้วมในชุดแจ็คเก็ตเปียกโผล่ออกมาจากประตูห้องนอนของกร ในมือถือหัวโชกเลือดสองหัวอยู่ กรตัวสั่นทั้งเสียใจและหวาดกลัว จนชายคนนั้นวางหัวทั้งสองลงบนพื้น ดึกมีดออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของกรแล้วจากนั้นก็… 

ลูกชายของผมร้องลั่น เขาเอามือปิดหูตัวเองนัยว่าไม่อยากจะฟังอีกแล้ว แต่นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น 

สองสามชั่วโมงถัดมา กรใกล้จะตายแล้ว เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานกลายเป็นเสียงครวญคราง ฆาตกรจำได้ว่าได้ยินเสียงร้องของทารกในอีกห้องนึง เขาจึงดึงมีดออกมาจากตัวกร นี่เป็นตอนสำคัญ เขาไม่เคยฆ่าเด็กทารกมาก่อนและตื่นเต้นมากที่จะได้ลองทำครั้งแรก 

Helper23 ปล่อยให้กรเสียเลือดตายเอง และตามเสียงร้องของเด็กทั่วทั้งบ้านในห้องนอนเด็ก เขาเดินไปที่เปล หยิบเด็กคนนั้นขึ้นมาแล้วโอบไว้ในแขนของเขา ทันใดนั้นเสียงร้องของทารกก็เงียบลง แล้วก็แหงนมองขึ้นมาแล้วยิ้ม Helper23 ไม่เคยอุ้มเด็กมาก่อน แต่เขาก็ทำได้อย่างกับมืออาชีพ เขาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดไปบนผ้าห่มเพื่อที่เขาจะได้เกาคางของทารกได้ “ว่าไงเจ้าตัวน้อย” จากฆาตกรใจโฉดได้กลับกลายมาเป็นคนที่อ่อนโยนละนุ่มนวลไปในทันที 

เขาเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น นำเด็กทารกกลับมาบ้านด้วย ตั้งชื่อให้ว่าสมปอง และรับเลี้ยงมาเป็นลูกบุญธรรมของเขา 

หลังผมเล่าเรื่องจบ ลูกชายของผมตัวสั่น แล้วพูดขึ้นมาว่า 

“ตะ.. แต่ว่าผมชื่อว่าสมปองนะครับพ่อ” ผมตอบกลับไปว่า “ใช่แล้ว ลูกรัก” สมปองรีบวิ่งหนีผมขึ้นไปยัง
ห้องนอนพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

แต่ลึกๆแล้ว ผมคิดว่าเขาชอบเรื่องที่ผมแต่งขึ้นนะ

ดัดแปลงมาจาก reddit nosleep