ผมอยากไลน์ไปบอกว่า “ผมหลงรักอาจารย์นะครับ”.....

ผมอยากไลน์ไปบอกว่า  “ผมหลงรักอาจารย์นะครับ”.....

                สวัสดีครับ เพื่อนชาวโพสต์จัง ผมเป็นคนหนึ่งที่เข้ามาอ่านกระทู้ในพันทิปและโพสต์จังอยู่เรื่อย   เลยมีความรู้สึกว่า ผมมีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง มันเป็นประสบการณ์ของผมเอง เกี่ยวกับหัวข้อกระทู้ที่ผมโพสต์ไป ผมอ่านกระทู้มาหลายๆกระทู้เกี่ยวกับเรื่องความรัก มุมมองของแต่ละเรื่องมีความรักที่สมหวัง ผิดหวัง และซับซ้อนแตกต่างกันออกไป เรื่องที่ผมจะเล่า ประสบการณ์ที่ผมได้พบเจอ อาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับใครหลาย ๆ คน แต่สำหรับผม ผมสุขใจทุกครั้งที่นึกถึง เป็นเรื่องมหัศจรรย์และยิ่งใหญ่สำหรับผมอ่ะนะ (โอเวอร์ไปบ้างก็กราบขออภัยนะครับ)

ย้อนไปเมื่อตอนผมเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง(ตอนนี้ผมเรียนจบ ทำงานแล้ว) ผมเป็นนักศึกษารุ่นใหญ่สุดในมหาลัย คือเรียนปีสุดท้ายนั่นเอง (ฮ่าๆๆๆๆ) ในเทอมสุดท้าย ผมและเพื่อนๆ  ตื่นเต้นมากเพราะเมื่อเรียนเทอมนี้จบ พวกเราก็จะได้ใส่ชุดครุย ชุดในฝันที่พวกผมรู้สึกว่าเป็นเกียรติและดูเท่มากๆ  เอาล่ะ มาเข้าเรื่องต่อดีกว่า

                ก่อนวันเปิดเรียน พวกเพื่อนๆ ผมจะรีบไปดูลงทะเบียนและดูว่าเราเรียนวิชาอะไรบ้าง เราตื่นเต้นกันมากครับ พอตอนรู้ตารางเท่านั่นแหละ น้ำตาซึมเลย  ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งนะครับ เศร้ากันเป็นแถบ เพราะมีแต่วิชามหาโหด ทิ้งท้ายได้เจ็บปวดจริงเชียว แต่ไม่เป็นไร  เพื่อดาวดวงนั้น  เนอะ  หลังจากทำใจกับวิชาที่เรียนแล้ว ก็วนมาที่ชื่ออาจารย์ที่สอน ว่าเป็นใครบ้าง รูปร่างหน้าเป็นอย่างไรเราจะศึกษาข้อมูลอย่างละเอียด เผื่อว่าเจออาจารย์โหด ๆ จะได้ตั้งรับมือไว้  ฮ่าๆๆๆ

ขนาดนั้นเลย ครับ  พอดูๆ ไปแล้ว  เอออออ  มีแต่อาจารย์ที่เราคุ้นหน้า ใจดี คุยกันง่าย ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จักแต่มาสอน ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก จนมีเพื่อนคนนึงเขาเรียนเพื่อนคนอื่นๆ  มาดู

                “เฮ้ย เทอมนี้เราเรียนกับอาจารย์คนนี้ล่ะ  ดูดิ  หล่อเนาะ  ^^ ”

ตอนที่ผมได้ยิน  ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเพื่อนผมเห็นผู้ชายคนไหนก็หล่อหมดนั่นแหละ(เพื่อนผมออกสาวเยอะนิดๆ)  แต่ก็แอบเหลือบไปดูนิดนึง ในใจก็คิดว่า “อืมมม  งั้นๆ แถมยังดูแก่อีกต่างหาก มองตรงไหนว่าหล่อวะ เรายังหล่อกว่าอีก” (คิดในใจนะครับบ  ><)  วันที่เรียนกับอาจารย์คนนี้เป็นวันพุธ ผมก็เตรียมเจอเลยครับ  ไม่ใช่ว่าอยากเจอนะ อยากรู้ว่าอาจารย์ที่เราไม่คุ้นหน้า จะโหดมั้ย  ใจดีแค่ไหน  วันนั้นผมนั่งติดประตูเลยครับ  รอดูตั้งแต่หน้าประตู (บอกก่อนนะครับ ว่าแค่รอดู เพราะแค่อยากรู้เฉย ๆ ยังไม่ได้รู้สึกอะไรเลยทั้งนั้น) วิชานี้เริ่มเรียนตอนเก้าโมง ผมนั่งดูนาฬิกา  เอ้า  เก้าโมงสิบห้าแล้วทำไมยังไม่มา ตอนแรกคิดว่า  อืมม  เปิดเทอมใหม่ เขาคงไม่ซีเรียสหรอกมั้ง คงไม่สอนแหละ แต่ผมก็ไม่ได้โดดเรียนนะ  เลยถือโอกาสมาเดินเล่นนอกห้อง เดินไปเดินมาเพื่อตาก ลม ออกมาที่ระเบียง  เพราะผมเรียนชั้นที่ 13 ของตึก  ลมนอกห้องจะแรงและเย็นสบายมากครับ เมื่อผมเดินเล่นไปสักพักนึง  ได้ยินเสียงลิฟต์ดัง  อุ้ยยย  อาจารย์มารึเปล่าหว่า  รีบเข้าห้องเรียนก่อน  เดี๋ยวโดนดุว่ามาวิ่งเล่นนอกห้อง 

                พอผมกลับมานั่งในห้องเรียน มีอาจารย์เดินผ่านมา เราก็มองคิดว่า  เฮ้ย คนนี้เหรอ ไม่เห็นเหมือนในรูปเลย ตัวจริงแก่มากเลยอ่ะ  คนละคนกันรึเปล่า สรุปคือ อาจารย์มาผิดห้อง  ฮ่าๆๆๆๆ  เขามาสอนอีกห้องนึงฝั่งตรงข้าม ผมก็นั่งรอต่อไป  ประมาณสามนาทีต่อมา ผมก็ออกมาเดินเล่นอีก (ก็ในห้องคนมันเยอะอ่า  เสียงดัง  ร้อนด้วย)

คราวนี้ชัดเจนครับ ผมเห็นมาแต่ไกล เค้าโครงน่าจะใช่ ถึงจะไม่ชัด  ผมก็เลยวิ่งกลับไปห้อง แล้วบอกเพื่อนๆ ว่า “เฮ้ย อาจารย์มาแล้วๆๆ  นั่งๆๆๆ” ผมนั่งเกร็งอยู่สักแปบนึง อาจารย์เดินผ่านเข้ามา แวบผ่านหน้าผมที่นั่งอยู่ติดประตู พออาจารย์ไปหน้าห้อง ผมก้มองแบบชัดๆ ซะที     โอ้ เอ้อ  อ้า  คือแบบว่า  ทำไมเขาต่างจากในรูปจัง  ในรูปดูตัวเล็ก  แก่ๆ แต่ทำไมคนนี้ ยังดูหนุ่มๆ  กล้ามใหญ่ ยิ้มง่าย สมาร์ท ดูอบอุ่น (แต่หน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้ครับ ไม่ได้หล่ออะไรมาก)

รูปประกอบไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหา

                ชั่วโมงนั้นก็เรียนๆกันไปครับ  ผมก็เป็นเด็กตั้งใจเรียนนะ ฟังทุกอย่างที่อาจารย์สอน  จดบันทึกความรู้ที่ได้  แต่ก็มองอาจารย์ทั้งชั่วโมง  ผมสังเกตเห็นว่า เพื่อนๆ ในห้องทั้งผู้หญิงและเหล่าเพื่อนสาวของผม นั่งจ้องกันตาเป็นมันเลย บางคนยิ้มมมมมซะจน  แหม่  นะ (อารมณ์ประมาณว่า เจอชายในฝัน  อะไรประมาณนี้เลย) ผมก็เลยนั่งยิ้ม ขำเพื่อนแบบเบาๆ  ฮ่าๆๆๆ ก้เรียนจนหมดชั่วโมงครับ เสร็จตอนเที่ยง ก็มีการเรียกชื่อกันพอเป็นพิธี ในตอนท้ายก่อนจะแยกกัน อาจารย์ก็เรียกหัวหน้าห้องไป เพื่อบอกเบอร์โทรศัพท์ไว้ติดต่อ เวลามีงานหรือจะเลื่อนสอน อะไรงี้ ผมก็แอบๆไปยืนข้างๆ แล้วก็บันทึกเบอร์ไว้ด้วย  ตอนนั้นก็เริ่มคิดนิดๆละครับ เฮ้ย น่ารักดีอ่ะ  อยากคุยด้วย  แต่!!  เขาเป็นอาจารย์นี่หว่า เราเป็นลูกศิษย์  เขาคงคิดว่าไม่เหมาะแน่นอนเลย แต่เอาวะ คุยกันแบบอาจารย์กับลูกศิษย์ก็ยังดี

รูปประกอบไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหา

                พอกลับไปบ้าน ไลน์ผมเด้งขึ้นมา บอกว่า ผมมีอาจารย์เป็นเพื่อนในไลน์ (เพราะว่าผมบันทึกเบอร์แล้ว เครื่องจะเข้าไลน์ให้เลยว่าเป็นเพื่อนกัน  ของคนอื่นๆ ก็คงเหมือนกัน) เอาล่ะสิ  มีไลน์ด้วย คุยทางไลน์ก้ได้วะ

นี่เป็นตอนเริ่มต้นของผมที่เจอกับอาจารย์คนนี้ครั้งแรกอ่ะครับ  มันก็ธรรมดาๆ ทั่วไป แต่เรื่องมันมีต่อ เพราะตั้งแต่แรกเห็น ผมรู้สึกชอบอาจารย์ขึ้นมาเฉยเลย จากคิดนิดๆว่าน่ารักอ่ะ  กลายเป็น เฮ้ย อยากคุยด้วยอยากเจอหน้าบ่อยๆอ่ะ  มันก็แปลกๆดีครับ  ยิ้มไปเองโดยไม่รู้ตัว

ตั้งแต่ผมได้ไลน์มา ผมก็ไม่กล้าทักไป จนในที่สุด ผมรวบรวมความกล้า กดทักไป

“สวัสดีครับ” คำแรกที่ผมพิมพ์ อาจารย์ก็กดอ่านแล้วพิมพ์ตอบว่า “สวัสดีครับ” ”เฮ้ยดีใจอ่ะ อาจารย์ตอบไลน์เราด้วย แล้วอาจารย์ก็ถามว่า  ใครครับ นักศึกษารึเปล่า      ไอ้เราก็คิดว่า  เฮ้ย  ถ้าบอกไปว่าเป็นนักศึกษา อาจารย์คงจะไม่คุยด้วยแน่เลยอ่ะ  ผมเลยแกล้งบอกไปว่า เป็นคนปกติทั่วไป ทำงานแล้ว เห็นชื่อในไลน์ก็เลยลองทักดู  อาจารย์ผมก้ดูเหมือนจะไม่เชื่อ   ผมเลยรีบเข้าไปในทามม์ไลน์ของผม  ลบทุกรูปทุกโพสต์ที่มีหน้าผมออก เดี๋ยวจะถูกจำได้ (แต่ไม่ทันครับ อาจารย์เมมรูปไว้รูปนึง  หน้าชัดเจนแต่เป็นรูปเล็กๆ ) คืนนั้นอาจารย์กับผมก็คุยกันไปเรื่อย เขาก้พยามถามว่าผมคือใคร  ผมก็อ้อมไปอ้อมมา จนในที่สุด  ผมก้หนีออกมา ปิดการสนทนาไว้แค่นั้น จนมาถึงวันพุธอีกครั้ง  คราวนี้ผมก็กลัวว่า อาจารย์จะจำเราได้รึเปล่า  ผมล่ะกลัวจริงๆ

ปล. รูปขออนุญาต ยืมมานิดนึงนะครับ ^^

เรื่องมันยังมีต่อครับ  ไว้ตอนหน้าผมจะมาเล่าต่อ ตอนนี้ดึกแล้ว  ง่วงแย้วววว  พักผ่อนๆๆนะครับ เดี๋ยวมาต่อตอนต่อไปที่แสนจะธรรมดานี้  ^^