(ตอนที่ 3)ผมอยากจะไลน์ไปบอกอาจารย์ว่า"ผมหลงรักอาจารย์นะครับ"

 สวัสดีครับ  เพื่อนๆโพสต์จัง คงยังจำผมกันได้นะครับ  ก่อนอื่นผมต้องขอโทษ หากว่าผมทำให้หลายๆคนอารมณ์ค้าง หรือไม่ชอบเรื่องที่ผมเล่า  ผมเข้าใจครับ ว่าเราไม่สามรถทำให้ใครถูกใจไปทุกอย่าง  แต่ก็อยากให้เปิดใจ  รับฟังนะครับ ผมเป็นแค่ส่วนเล็กๆในสังคมที่อยากแสดงความรู้สึกบ้าง  คงไม่ว่ากันเนอะ

            มาต่อกันเลยดีกว่า สำหรับใครหลายๆคนที่รออยู่  ผมขอบคุณนะครับที่ชื่นชอบและติดตามอ่านมาจนถึงครั้งที่สามแล้ว (ใครยังไม่อ่านตอนหนึ่งกับสองก็ย้อนกลับไปอ่านได้นะครับ)  เรื่องที่ผมเล่ามันไม่ใช่นิยายที่น่าตื่นเต้น หนังสือความรักที่อ่านแล้วฟินกับพระเอกนางเอก  หรือเรื่องดราม่าที่อ่านแล้วน่าเบื่อ  แต่เชื่อเถอะครับ ในตอนที่ผมพิมพ์อยู่นี้ ผมก็ยังนึกถึงทุกเหตุการณ์แล้วก็นั่งฟินคนเดียว  อย่างที่บอกครับ คนอื่นอาจจะเห็นเรื่องนี้ เป็นเรื่องธรรมดา  ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย  ผมยอมรับครับ เพราะนั่นเป็นสิทธิการแสดงความคิดเห็นของผู้คนโดยปกติ  ผมขอแค่คุณอ่านจบ และรับรู้เรื่องราวเพียงช่วงเวลาหนึ่งที่ผมได้เล่าให้ฟัง ผมก็มีความสุขกับเพื่อนๆในโพสต์จังแล้วครับ

            ครั้งที่แล้ว ผมทิ้งท้ายเอาไว้กับคำพูดของอาจารย์ว่า อนาคตไม่แน่นอน  ไม่แน่นะ  วันนึงผมอาจจะชอบคุณก็ได้ 

คราวนี้ผมจะพยามต่อให้จบนะครับ แต่ก็ขอโทษด้วยถ้ามันไม่จบในตอนท้าย  อิอิ

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเรียนจบแล้ว กำลังหางานทำ  สมัครไปเรื่อยๆ ที่ไหนมีเปิดรับสมัครงาน  ผมไปหมด  (เพื่อเงินเนาะ)  ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกับอาจารย์ไม่ค่อยได้คุยกันเลย ส่งแต่สติกเกอร์ไปข้ามวันถึงจะได้ตอบกลับมา  เป็นช่วงที่ผมห่างๆมากเลย  แล้ววันหนึ่ง  มีที่ที่นึงครับ ผมไปสมัครแล้วได้ รอวันไปสอบสัมภาษณ์ ผมดีใจมากเลยไปขอคำอวยพรจากอาจารย์ (ซึ่งตอนนั้น ผมจีบอาจารย์อย่างเต็มที่ เพราะเรียนจบแล้ว )

เมื่อได้กำลังใจจากอาจารย์แล้วผมก็ตั้งใจเต็มที่ (ผมคิดอยู่เสมอ  หวังจะให้อาจารย์ยอมใจอ่อนกับผมบ้างอ่ะนะ แต่แค่นี้ก็ดีใจละ)  ผมจึงเดินทางไปสัมภาษณ์งาน และเป็นดั่งคำอวยพร  ผมได้งานนี้  ผมมีงานทำแล้ว มีเงินเดือนเป็นหลักเป็นแหล่ง  ไม่ได้เป็นนักศึกษาเหมือนก่อนหน้านี้ ซึ่งผมจะตั้งใจทำงานและตั้งใจจีบอาจารย์ให้ติดให้ได้  ฮ่าๆๆๆ ก็ในเมื่อเรามีงานทำแล้วนิ  เขาคงไม่ปฏิเสธเราหรอกมั้ง

ผมจึงกลับมาคุยไลน์กับอาจารย์หลังจากที่ห่างๆไปสักพัก  (บางทีผมก็คิดไปเองว่า  อาจารย์จะชอบผมรึเปล่านะ หรือว่าเขาคุยไปตามมารยาท แต่อย่างไหนก็ช่าง ผมขอแค่ได้คุยกับเขา เราก็มีความสุขแล้ว)  

คราวนี้ผมคุยกับอาจารย์ทุกวัน หยอดวันละนิดวันละหน่อย อาจารย์ก็เหมือนจะเล่นด้วยครับ บางทีก็เล่นมุขมาแบบฮาฝืดๆ แต่ผมก็ขำนะ ก็คนมันชอบนี่ เขาทำอะไรก็ดีหมดเลย เราคุยกันทุกวันนานขึ้นจากแต่ก่อนแค่สิบนาที   มากสุดก็ครึ่งชั่วโมง   เริ่มมาเป็นชั่วโมง สองชั่วโมง  ซึ่งผมก็ว่าแปลกดีนะ ที่ผมชวนอาจารย์คุยแล้วอาจารย์ก็ไม่เล่นตัว  คุยตอบกับผมอย่างเป็นกันเอง บางครั้งทักผมมาก่อนแล้วชวนคุยบ้างเป็นบางครั้ง

                                                                              (พิมพ์ผิดอีกต่างหาก)

   ในระหว่างที่ผมคุยกับอาจารย์เรื่อยมา  อยู่กันคนละจังหวัด ช่วงนั้นก็มีคนมาจีบผมบ้าง (ผมไม่ได้หน้าตาดีอะไรมากมายครับ แต่ใครทักมาผมก็คุยตามมารยาท) คนที่มาจีบ  อันนี้ขอนำเสนอนิดนึง  หล่อ รวย เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์แถบภาคเหนือ   (พยามนึกถึงอาจารย์ตลอด เพื่อไม่ให้หวั่นไหว  ฮ่าๆๆๆ) เขาพยามมาคุย ทักผม โทรหาผมตลอด  ผมก็คุยไปตามมารยาท มีครั้งนึงผมไปทำงานนนอกสถานที่ แล้วไปเจอเขาซึ่งไปงานที่จัดขึ้นเดียวกัน เขาชวนผมไปอยู่ด้วย  ผมนี้เสียวสันหลังเลยครับ  เพราะคุยไปคุยมา เขาบอกแต่ว่า คุยกับผมแล้วมีความสุข รู้สึกผูกพัน อยากใช้ชีวิตด้วย  วันนี้มานอนด้วยกันนะ  โฮ้โหหหหหหห ผมก็ไม่ได้มีความต้องการทางเพศสูงขนาดนั้นนะ   ถึงจะหล่อรวยแค่ไหน  แต่เกย์พวกนี้ก็หวังแต่ตัว ปากบอกสารพัด แต่สุดท้ายหวังแค่เรื่องบนเตียงริมระเบียงนอกหน้าต่างข้างบันไดในหลังคาหน้าเซเว่น  อิอิ   ตื้อมากๆเข้า ถ้าเราปฏิเสธ  เดี๋ยวก็เงียบหายไปเอง  ซึ่งก็จริงครับ เขาตามตื้ออยู่ประมาณสองสามเดือน แล้วเขาก็เงียบไป  เอาจริงๆนะ ผมเริ่มเอนเอียงนิดนึง แต่พอรู้จุดประสงค์ที่แท้จริง  ผมก็ปฏิเสธไป ใครจะคิดว่าผมโกหกก้ได้ครับ แต่เชื่อผมเถอะ  ถ้าคุณเจอกับคนที่หวังแต่ตัว เอาคำพูดหวานๆมาล่อหลอก ไม่ได้ต้องการความรักจากคุณ และไม่มีความรักให้คุณเลย  มีแต่เรื่องเอาแล้วทิ้งอย่างเดียว  คุณจะคบกับเขาเหรอ

                ถึงผมจะเสียดายหน้าตา ฐานะ แต่ก็แค่นั้นครับ เพราะคนเดียวในใจผมคือ อาจารย์สุดที่รักของผม ที่ผมตามตื้อมานาน อาจารย์ก้เคยบอกผมแล้วนี่นาว่าไม่ได้ชอบผู้ชายและเห็นเราเป็นแค่ลูกศิษย์ แต่ก็นะ ผมก็ดันไปจำคำพูดอีกอัน คือ ไม่แน่นะ ผมอาจจะชอบคุณก็ได้  ถึงผมจะชอบแค่ไหน หยอดมุกหวานๆใส่เท่าไร อาจารย์ก็จะเปลี่ยนเรื่อง เล่นมุกไปเรื่อย  จนบางครั้งผมท้อและพยามจะตัดใจว่า  คงไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถ้าเขาชอบเราเขาชอบไปนานแล้ว  ผมเคยบอกอาจารย์ไปว่า ขอแค่คุยก็มีความสุข  มีอยู่ครั้งนึงที่ผมคุยกันเรื่องอาจารย์แล้วเหมือนอาจารย์จะเล่นด้วยแต่ก็เบรกผมซะก่อน ทำให้ผมเริ่มท้อ และตอนนั้นคิดว่า ไม่ได้หวังให้มาชอบผมหรอก รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ผมจะคุยต่อไปแบบนี้ละ

ตอนนั้น ผมเริ่มจะตัดใจอย่างจริงจังว่าจะเลิกชอบอาจารย์ พยามจะคุยเหมือนปกติ  แต่ก็ไม่ได้ เพราะยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ผมอยากคุยต่อ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แล้วที่เขาจะชอบเรา แต่ขอแค่คุยกัน ไม่หายไปไหน ผมก็มีความสุข ถึงจะเจ็บแต่ผมทนได้ ไม่เป็นไร  อาจารย์ก็ตอบผมสม่ำเสมอครับ ยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งผมก็ชอบหนักเข้าไปอีก เห้อออ ชีวิต เอาวะ ลองบอกไปอีกครั้งนึง  คราวนี้ขอแค่ได้บอก ก็พอละ อาจารย์จะเกลียดเราก็ไม่เป็นไร  ผมจึงตัดสินใจพิมพ์ไปว่า  “อาจารย์ครับ ผมชอบคุณนะครับ  ถึงผมรู้ว่าคุณไม่ได้ชอบผู้ชาย รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่เปิดโอกาสให้ผมบ้างเหรอครับ ”อาจารย์ก็ตอบกลับมาว่า

ซึ่งคำพวกนี้  ผมคิดไปเองว่าอาจารย์ชอบเราป่าววะ  แต่ก็เคืองๆนิดนึงครับ ก้ผมเป็นคนธรรมดาแล้วอ่ะ  ถึงผมจะอายุน้อยกว่า ผมก็ไม่ได้คิดที่จะคบแล้วทิ้ง ตั้งใจจริงๆว่าชอบอาจารย์   ซึ่งพอพูดกันแบบนี้ ผมเลยรู้สึกว่า เหมือนอาจารย์จะชอบเรา แต่กลัวว่าเราจะทิ้งไปเพราะเขาแก่กว่าเราหลายปี   เพราะเวลาที่ผมจีบอาจารย์  อาจารย์จะบอกเสมอว่า  ไปคบคนที่อายุใกล้ๆกันนู่น  ไม่ต้องสนใจผมหรอก   และมีอยู่คำพูดนึงที่ผมจำได้ติดตาเลย   “ผมป็นแค่คนเดินผ่านเข้ามาในชีวิตคุณ  คุณต้องเจอคนอีกมาก  อย่าเอาอนาคตมาทิ้งที่ผม  มันไม่คุ้ม  คุณควรเจอคนที่ดีกว่าผม และรักคุณจริง ๆ ”  ผมเลยบอกกลับไปว่า “ถึงคุณจะเป็นแค่คนเดินผ่านมาในชีวิตผม  คนอื่นแค่เดินผ่าน   ผมจะไม่สนใจ แต่เมื่อคุณเดินผ่านมาและเอาหัวใจผมไป ผมต้องจับมือคุณไว้  ไม่ให้ไปไหน เพราะผมเป็นคนเลือกเอง ”  เหมือนจะเป็นนิยายน้ำเน่า  ก็ผมก็บอกแบบนั้นไปจริงๆ

                ดูเหมือนคำพูดนี้จะสะเทือนอารมณ์อยู่พอสมควรครับ  อาจารย์เงียบหายไปพักนึง  ผมทักไลน์ไปก็ไม่ค่อยตอบ ตอบกลับมาเพียงสติกเกอร์เท่านั้น ซึ่งผมก็คิดว่า คงสุดทางแล้วสินะ แต่แล้ว อาจารย์ก็กลับมาคุยกับผมเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผมก็เริ่มจีบต่อแบบหมดหวัง  อาจารย์เองก็คงใจอ่อนกับผมบ้างแล้วมั้ง ก็เลยเล่าเรื่องแฟนเก่าๆให้ผมฟัง ว่าแฟนเก่าของเขาแต่ละคน (มีหลายคนด้วย  ไม่เบานะเนี่ยยยยย) เป็นคนที่เอาแต่ใจ  ชอบเรียกร้อง น่ารำคาญ แต่เขาก็ทนมาจนที่สุดก้เลิกกันไป บางคนเกือบจะแต่งงานกันแล้วแต่ก็ไปไม่รอด   แล้วอาจารย์ก็บอกว่า ผมเป็นคนที่ต่างออกไป ชวนคุยได้ตลอดเวลา  คุยด้วยแล้วสบายใจ  ถึงจะจีบอาจารย์เป็นแฟน แต่ก็ไม่ได้หวังอะไร   ต่างจากคนอื่นที่หวังในตัวเขามากมายจนเขาไม่อยากจะคบใคร  ผมก้เลยแอบบอกไปว่า  ถ้าผมดีขนาดนั้น ก็คบกับผมสิ  อาจารย์ก็เบรกทันทีเลยครับ ว่า   ฝันไปเถอะ  ฮ่าๆๆๆ”     ผมก็เข้าใจครับ  ก็เกิดอารมณ์ตัดพ้อต่อว่า แล้วก็พิมพ์ไป  ว่าเออ  ผมรู้หรอกว่าผมพยามมากแค่ไหนก็ได้เท่าเดิม คุณก็ไม่ชอบผมอยู่ดี แล้วผมก็เงียบไป  อาจารย์ก็เหมือนจะรู้ทันครับ ครับ  ทักกลับมาด้วยคำถามนี้

วินาทีแรกที่เห็น  แทบจะตะโกนลั่นบ้านเลยครับ แบบว่า  เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย  จริงเหรอ จริงรึเปล่า  ฝันรึเปล่า  แต่ก็ดีใจได้ไม่นาน  ผมก็คิดว่าอาจารย์ล้อเล่น บอกไปว่า  หยอกแรงนะหนิ มุกนี้คิดนานมั้ยครับ

อาจารย์ก็เริ่มจะจริงจังแต่ติดตลกนิด ๆ  ว่า “หยอกไม่แรง  แต่เอาจริง แบบเบาๆ ” ช็อคครั้งที่สองเลยผม  ประมาณสิบวิ  น้ำตาเริ่มคลอเบ้า คิดในใจว่า  เห้ยยจริงเหรอ  อาจารย์ขอเราคบเนี่ยนะ ทั้งที่เราตามจีบมาตั้งนาน จริงเหรอ  ๆๆ  คำว่าจริงเหรอ  เวียนอยู่ในหัวผมตลอดเวลา  ผมพิมพ์อะไรไม่ออก แล้วอาจารย์ก็พิมพ์กลับมาว่า

ผมเริ่มตั้งสติ แล้วโต้ตอบกับอาจารย์ไป เรื่อยๆ อาจารย์บอกว่า  “ที่ผมขอคุณคบ  เพราะคุณไม่ได้หวังอะไรจากผม ต่างจากคนอื่น  ผมเปิดใจ และศึกษาคุณมานาน รู้ว่าคุณชอบผมจริงๆ ผมก็เลยลองขอคบดู  ทั้งที่จริง  ผมจะขอคุณเป็นแฟนหลายครั้งแล้ว   แต่ผมกลัว  กลัวว่า คุณไม่ได้ตั้งใจชอบผมจริง   คุณคงมีคนที่คบอยู่แล้ว  ผมไม่กล้า ผมไม่อยากผิดหวัง   ผมพิมพ์ไปเป็นสิบๆครั้ง ว่าขอคุณเป็นแฟน  แต่ผมก็ลบออกหมด แล้วชวนคุณคุยไปเรื่องอื่น”  แต่คราวนี้ผมลองเสี่ยงดู  แล้วผมก็ไม่ผิดหวัง  ^^

ผมนี่เกิดอารมณ์หลายอย่างในครั้งเดียวเลยครับ  เฮ้ยยย  ดีใจโคตรๆอ่ะ เขาขอเราคบแล้ววววววว   เฮ้ยยยยย  ชอบเราตั้งแต่ตอนไหนวะ ทำไมไม่บอกกกกกกก      เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มีความสุขขขขขขขขขขขขขข

วันรุ่งขึ้น  ผมขึ้นรถไปหาอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเลยครับ  ไปถึงห้องพักอาจารย์เลย  จังหวะนั้นไม่มีครูอาจารย์คนอื่นอยู่เลย  เหมาะเหม็ง  เสร็จเรา ฮ่าๆๆๆ  เลยตรงเข้าไปนั่ง อยู่ต่อหน้าอาจารย์  อาจารย์ก็ดูเหมือนตกใจแต่ก็ยังนิ่งๆ ครับ   ผมสวัสดีตามมารยาทแล้วก็เข้าประเด็นทันที

“เรื่องเมื่อคืน  อาจารย์หมายความตามที่พูดในไลน์รึเปล่าครับ  ช่วยบอกผมอีกทีได้มั้ย”

“ครับ จะให้ผมพูดอะไรอีกล่ะ ตามนั้นล่ะครับ”

หัวใจผมพองโตมาตั้งแต่นั้น  ทุกๆวันเราไลน์หากัน แต่เปลี่ยนไปตรงที่ อาจารย์เขาพูดหวานๆกับผม  เอาใจใส่ความรู้สึกผมมากขึ้น  บอกคิดถึงผมทุกครั้งที่คุยกัน  ><  เขาน่ารักมาก  มุมอื่นๆ เขาอาจดูเหมือนจะดูเป็นคนไม่สนใจอะไร ยิ้มง่าย

ผมโชคดีแค่ไหน ที่ผมได้เป็นแฟนกับคนที่ผมอยากดูแลเขา มีความรู้สึกดีๆให้เขา  แต่มีอยู่อย่างนึงครับ   ผมบอกรักเขาไปหลายครั้ง  เขาก็จะบอกกลับมาว่า  ตอนนี้ผมบอกว่า ผมรักคุณ  ไม่ได้หรอก  เพราะผมยังไม่รู้สึกแบบนั้น  ผมบอกได้แค่ว่า  ตอนนี้  ผมรู้สึกดีกับคุณ  ผมแคร์คุณมากนะ  “  ผมก็เลยบอกไปว่า“ผมจะรอนะครับ  วันที่คุณ  บอกว่ารักผม ได้อย่างเต็มปาก เต็มใจ  และผมจะรอฟัง จากปากคุณว่า  ผมรักคุณ.......”

บทสนทนาจบตรงนั้น  จนมาถึงปัจจุบันนี้  ผมกับเขาก็คบกันเรื่อยมา  เจอกันบ้าง   เพราะทำงานกันคนละจังหวัด   เราคุยกันทุกวัน มีงอนกันบ้าง เถียงกันบ้าง  เขาก็สอนผมบางเวลาบ้าง  เหอะๆ  ก้เป็นอาจารย์เนาะ  เผลอหลุดสอนตลอดดดด    เราก็มีความสุขกันไป  แต่ผมก็ยังรออยู่ทุกวันครับ วันที่เขา  จะบอกว่าผมว่า  “ผม รัก คุณ”นะ........