ความแตก แฟนเกย์นอกใจ จับได้เพราะระบบซิ้งค์รูป

เรื่องที่ผมจะเล่าในวันนี้ เขียนขึ้นจากเรื่องจริง หลังจากที่ผมเห็นภาพบางอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ

 

สมมุติ > โจ้(ชื่อเล่นผม) - บอย (แฟนผม)

เรารู้จักกันโดยบังเอิญผ่านทางโลก cyber ที่ในยุคปัจจุบันมีหลากหลายช่องทางให้ได้ติดต่อสื่อสาร

เขาเป็นคนอีกจังหวัดนึง ใช้เวลา 4 ชั่วโมงในการเดินทางมาหาผม เราคุยกันผ่านทาง facebook

ประมาณ 2 สัปดาห์ เขาเป็นคนตัดสินใจ เดินทางมาหาผม

 

ครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมต้องชะตากับบอย เขาสูงขาว หล่อเข้ม บวกกับไอ้เราก็ไม่ได้เรื่องมากอะไรนัก

ให้คุยกันถูกคอ ผมก็โอเคแล้ว มันคงเป็นเรื่องแปลกสำหรับหลาย ๆคน ที่จะนัดพบเจอกับคนแปลกหน้า

แต่สำหรับเกย์แล้ว ผมว่า มีไม่น้อย ที่รู้สึกชินกับมันไปแล้ว ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ

 

ณ จุด ๆ ที่ต่างคนต่างสนใจกัน ผมและบอย เปิดใจคบกันเป็นแฟน ผมค่อนข้างหวงและรักเขามาก

ในช่วงระยะเวลา 2 เดือน บอยเทียวไปเทียวมาหาผมไม่ขาด มาหา ครั้งละ วัน สองวัน ตามที่เขาจะสะดวก

 

ทุกอย่างคงราบรื่นดีหากเขาไม่ต้องไปฝึกงาน เรื่องจึงเกิดขึ้นที่นี่

 

ผมทราบดีว่า ผมก็มีงานต้องทำ ส่วนเขาก็ต้องไปฝึกงาน เท่าที่ทราบ ใช้เวลา 4 เดือน ก่อนจะจบการศึกษาในเทอมสุดท้าย ผมแอบดีใจลึก ๆ ว่าหากเขาฝึกงานเสร็จ เราคงได้มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันบ้าง

 

ตลอดระยะเวลา 6 เดือน ตั้งแต่ มีนา-สิงหา เราได้คุยกันบ้าง BB บ้าง โทรหากันบ้าง แต่ความสัมพันธ์ผมทราบดีว่า ผมรักเขา และโหยหา เขาตลอดเวลา แต่ก็ติดงานตลอด ไม่สามารถไปหาเขาได้ ทุกครั้งที่ได้คุยโทรศัพท์กัน บอยย้ำเสมอว่า ฝึกงานเสร็จจะมาอยู่ด้วยกัน ผมก็แอบยิ้มทุกครั้งไป

 

ปัญหาหลาย ๆ อย่างที่บอยปรึกษาให้ผมช่วยเหลือ ทั้งย้ายห้อง มีปัญหาโน่น นี่ มักมีเงินเข้ามาเกี่ยวเสมอ ด้วยความรักที่มีให้ ผมไม่เคยปฏิเสธ หยิบยื่นความช่วยเหลือให้ตลอด และเขาบอกผมว่า มือถือที่ใช้อยู่เริ่มมีปัญหา

* เพื่อความสะดวกในการติดต่อกัน ผมจึงส่งโทรศัพท์ของผมให้เขาโดยฝากรถทัวร์ไป ในเดือน พฤษภาคม

ระหว่างนั้นเราก็ติดต่อกันตลอด

 

ในเดือนสิงหาคม ผมเริ่มติดต่อบอยไม่ได้ BB ที่ใช้อยู่ พิมพ์ไปก็ไม่มีการตอบรับ เหมือนบอยไม่ได้ต่อโปร และทุกครั้งที่โทรหา ก็ได้ยินเพียงแค่ "กรุณาฝากหมายเลขโทรกลับ" เป็นระยะเวลากว่า 2 อาทิตย์ ผมไม่มีข้อมูลอะไรเลย ที่จะติดต่อกับเขา มีเพียงแค่ เบอร์โทรของเพื่อนของบอย ที่เคยโทรหาผม แต่แอบ เม็มเก็บไว้ เลยโทรหาเพื่อนบอย ได้ความว่า บอยยังติดต่อกับเพื่อนคนนี้ แต่หลายวันมาแล้ว

"หนูจะฝากเบอร์พี่ ให้บอยนะค่ะ ถ้าบอยติดต่อมา" - นี่เป็นเพียงหนทางเดียวที่ผมทำได้

 

ในวันนี้ ผมติดต่อกลับไปอีกครั้ง

"หนูให้เบอร์พี่กับบอยไปแล้ว เค้าไม่ติดต่อกลับไปเหรอค่ะ" / โอเค ขอบคุณมากครับ

ผมแปลกใจกับคำพูดของเพื่อนบอย ที่พูดกับเราแบบนั้น เขาให้เบอร์ไปหลายวันแล้ว

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผม คิดไปต่าง ๆ นานา

 

ดึกค่อนคืน ณ เวลานี้ ตี3 กว่า ผมพยายามหาข้อมูลที่จะติดต่อกับบอย

ไร้ซึ่งหนทางจริง ๆ

 

* แสงสว่างสุดท้าย จึงโผล่พ้น ให้ได้คิดถึง มือถือที่เราเคยส่งไปให้บอย

ผมจำได้ ว่ามันมีโปรแกรม Google+ ที่เชื่อมต่อกับระบบหน้าเว็บ ผมคงได้ข้อมูลบางอย่าง

Google+ สามารถ ซิงโครไนซ์ รูปภาพและ upload เก็บไว้บนพื้นที่เว็บแต่ไม่เผยแพร่ มีเพียงเจ้าของบัญชีเท่านั้น สามารถเรียกดูได้ และสามารถ upload ทุกภาพได้เองตามการตั้งค่า ซึ่งผมเคยเล่นและไม่ได้แตะมันนานมากแล้ว และเกือบลืมรหัสผ่านไปด้วยซ้ำ

 

ขณะที่คลิก tab รูปภาพ ภาพทุกภาพ ที่อยู่ในมือถือเครื่องนั้น ปรากฏบนตาของผม

ผมดีใจที่ได้เห็นบอย ในรูปอีกครั้ง ทั้งรูปไปเที่ยว กินข้าว และฝึกงาน กับเพื่อนร่วมงาน

เลื่อนภาพลงมาเรื่อย ๆ สะดุดตากับภาพ 2 ภาพ กับชายแปลกหน้า ถ่ายคู่กันบนเตียง

ถึงแม้จะไม่เปลือย แต่มันบอกสถานะได้ว่า ทั้งสองคนคงไม่น่าจะเป็นเพียงแค่เพื่อนกัน

 

และที่ตกใจกว่านั้น ภาพ 2 ภาพดังกล่าว หนุ่มวัยรุ่นแปลกน้า เป็นคนละคน และถ่าย กันคนละวัน

จากระบบ รายงาน เวลา และวันที่ชัดเจน

 

ผมเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา น้ำตาผมไหลไม่ยอมหยุด

ฝันสลายลงแล้ว กับรักบ้า ๆ บอ เพ้อเจ้อ ที่เฝ้าคอย

ตั้งแต่ตี 3 จนถึงตอนที่เขียน ไดอารี่นี้ เกือบ 6 โมงเช้าแล้ว

 

ยังไงคืนนี้ก็คงหลับตาไม่ลง

กับคำว่ารัก กับคำว่าห่วง หวง ที่เคยพูด ลมปากคนเชื่ออะไรไม่ได้เลย

 

ผมไม่รู้ว่าผมจะทำอย่างไรต่อกับเรื่องนี้ ท้อแล้วครับ ไว้มีความคืบหน้ายังไง ผมจะมาเขียนไดอารี่อีก

 

* เพื่อน ๆ comment ให้ผมหน่อยนะครับ

บาย ๆ ครับ ลาไปกับคราบน้ำตาเปื้อนแก้ม ในคืนนี้