ทำอย่างไรก็ไม่ลืม รักแท้ของเกย์...จริงหรอ

ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าอยากเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ใครได้ฟัง สักคนก็ยังดี อย่างน้อยได้ระบาย ไม่รู้ว่ามีคนแบบผมมากน้อยแค่ไหน เพราะไม่ได้สนใจสังคมเกย์สักเท่าไหร่ ผมก็เกย์ ชอบผู้ชาย แต่แค่ไม่แสดงออกให้ใครรู้ ไม่ได้แอ๊บ แต่เปิดเผยแล้วผลดีมากกว่าผลเสีย จะทำไปทำไม เคยรักใครแบบลืมไม่ได้สักทีมั้ยครับ สิบปีผ่านไป ก้อยังคงนึกถึง คิดถึง แม้ว่าเค้าจะไม่เคยใยดี แต่ก็ยังห่วง พยายามมีแฟนใหม่สักกี่คน เจอเรื่องราวสะเทือนใจก็นึกแต่คนๆนั้น เคยมั้ยครับ จะว่าไปชีวิตก็เหมือนนิยายนะครับ ใครชอบอ่านผมก็อยากเล่าให้ฟัง แต่ใครไม่ชอบก็ขอโทษกับข้อความเยอะๆนะครับ เรื่องของผมมีอยู่ว่า ผมมีโอกาสได้คุยกับคนๆหนึ่ง ไม่ได้เริ่มต้นแปลกไปจากเกย์ทั่วไปหรอกครับ อินเตอร์เนต...คุยกันครั้งแรกวันคริสมัสก่อนสึนามิ ผมต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด นอนไม่หลับ คุยกันเสียดึก ผมทำงานแล้ว เค้ายังเป็นนักศึกษา คุยกันถูกคอครับ หลายชั่วโมง แชททางเอ็มเอสเอ็น (ตอนนี้ไม่มีแล้ว) คุยกันถูกคอ แลกเบอร์ แล้วก็โทรคุยกันต่อทางโทรศัพท์ ยันเช้าครับ ผมก็บินไปต่างจังหวัดต่อแบบไม่ได้นอน วันนั้นผมติดที่สนามบินนอนเมืองนานพอสมควร คนเยอะมากเพราะเที่ยวบินลงใต้ยกเลิกเกือบหมด โดยเฉพาะฝั่งจังหวัดติดทะเลอันดามัน ฝรั่งนอนเต็มสนามบิน แต่ผมเดินทางได้ครับ เพราะไปหาดใหญ่แล้วก็บินต่อไปทำงานกลางทะเลด้วยเฮลิคอปเตอร์ ถึงหาดใหญ่นอนค้างหนึ่งคืน บินไปทำงานต่อตอนเช้ารุ่งขึ้น เสียงโทรศัพท์ดังตอนเข้าพักโรงแรม ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ ถามว่าปลอดภัยดีมั้ย น้องที่คุยด้วยเมื่อคืนครับ หัวใจพองโตสิครับท่าน...ไม่ค่อยมีใครห่วงสักเท่าไหร่ 5555 ครั้งแรกที่ประทับใจครับ ดูเป็นห่วงเป็นใย คุยกันเมื่อคืนเอง ยังไม่เคยเจอด้วย ผมทำงานสี่ห้าวันครับ บินกลับขึ้นฝั่งมาวันสิ้นปีพอดี นัดเจอกับพ่อและแม่ที่หาดใหญ่ นัดกันว่าจะเช่ารถขับไปพังงากัน เพราะพ่อได้รับข่าวว่าบ้านป้าที่บ้านน้ำเค็มได้รับผลกระทบเต็มๆ สูญหายไปสี่คน ต้องไปให้กำลังใจ ตั้งแต่ขึ้นฝั่งมาคุยกับน้องเค้าตลอด รู้สึกดีจริงๆจากการเป็นห่วงเป็นใย ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยคบผู้ชายนะครับ ครั้งแรกที่คุยกับผู้ชาย ทนความต้องการของตัวเองไม่ไหวหลังจากลองมากับเพื่อน เกย์ไม่ใช่โรค เป็นก็คือเป็นอยู่ที่ว่าจะกดมันไว้ กดความต้องการของตัวเองไว้อย่างไร ยังเล่าไม่ถึงไหนเลย ไว้มาเล่าต่อนะครับ...