ความในใจของผู้ติดเชื้อ HIV คนหนึ่ง

เนื่องจาก ปัจจุบัน มีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นปีละหลายคนและยอดสะสมผู้ป่วยที่ยังไม่เสียชีวิต และในปัจจุบันมีการรับยา ซึ้งต้องรับประทานติดต่อกันไม่สามารถหยุดได้จนกว่าจะเสียชีวิต

ผมเพียงคิดว่า ตัวผมเองก็เป็นผู้ติดเชื้อ และอยากให้ผู้ติดเชื้อด้วยกัน มีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองต่อผู้อื่น เพราะ เราต้องกินยาตลอดชีวิตใช่ไหมครับ ตัวยานั้น ได้รับฟรี และมีบางตัวยาทีถ้าเกิดอาการดื้อ ยานั้น ทาง รัฐบาล จะไม่มีตัวยาฟรีให้

ซึ่งทางผู้ป่วยต้องจ่ายค่ายาเอง และตัวยานั้นมีด้วยกันหลายราคา ซึ่งราคานั้นสูงสำหรับผู้ที่หาเช้ากินค่ำอยู่แล้ว ผมเป็นคนธรรมดาคนนึง ซึ่งได้รับเชื้อมาจากแฟน คนแรกของชีวิต ผมอยากให้ผู้ติดเชื้อ ช่วยกันลดปัญหาการเพิ่ม อย่างน้อยก็คนที่อ่านในโพสนี้ ช่วยกันเป็นกำลังใจให้ตัวเอง และหยุดทำร้ายผู้อื่น ระงับควบคุม กามอารมณ์ของตนเอง

เพราะถ้าพลาด คนที่เสียใจไม่ใช่แค่ตัวเรานั้นแน่นอน ครอบครัวของคนที่เรารักและคนรอบข้าง เขาคงไม่ได้ดีใจหรอกนะครับที่มีผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นมา 1คน

สิ่งที่ผมอยากระบายก็คือ ผมเหนื่อยกับการที่ต้องไปเจาะเลือดทุกเดือน เหนื่อยกับผลข้างเคียงของยา เหนื่อยกับการเสียใจที่โดนทำร้ายร่างกาย และจิตรใจ [ตอนนี้ผมพ้นข้อนี้มาแล้ว] เหนื่อยที่ต้องคอยปิดบังผู้อื่น เพราะสังคมไทยเรายังไม่เปิดกว้าง ยังมีผู้ที่รังเกียจผู้ที่ติดเชื้อ และตีตราว่าเป็นคนสำส่อนทางเพศ

ซึ่งผม มีรักเพียงรักเดียว และคิดว่าจากนี้คงจะอยู่เพื่อตัวเอง เพื่อแม่ และรับผิดชอบต่อสังคมเท่าที่ทำได้ อยากให้ผู้ติดเชื้อที่ได้อ่าน ช่วยกัน ช่วยรับผิดชอบต่อสังคม เพราะยาที่เรารับประทานทุกวันนั้น มันได้มาจาก ภาษีของคนทั้งประเทศ Stop Aids ; Stop HIV ช่วยกันนะครับ