อย่าให้มันช้าไปกว่านี้

หลังจากนั้น 2 ชม.
สามีก็ออกจากออฟฟิศขับรถไปป้ายรถเมล์ที่นัดไว้..
เมื่อไปถึงป้ายรถเมล์ก็ปรากฏว่าภรรยาไม่อยู่ที่ป้ายรถเมล์แล้ว
สามีก็จึงได้ขับรถกลับบ้านทันทีเพราะคิดว่าภรรยาคงกลับไปแล้ว ..

เมื่อมาถึงบ้าน สามีก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นผู้คนมากมาย
ที่บ้านของเขา ขณะนั้นแม่ยายของเขาก็ได้รีบวิ่งมาหาด้วย
น้ำตานองหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น เครือว่า...
"ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ
รู้มั๊ยว่าเมียแก ถูกฆ่าข่มขืน ก่อนหน้านั้น
เมียแกโทรมาบอกว่า
แกจะไปรับ แต่ความตายกลับไปรับเมียแกซะก่อน"

สามี ถึงกับล้มทั้งยืนด้วยความตกใจ เศร้าโศรกเสียใจ
กับความไม่เอาไหนของเขา ปล่อยให้ภรรยารออยู่ตามลำพัง
ที่ป้ายรถเมล์และตนเองก็ปิดโทรศัพท์มือถือด้วยความรำคาญ

จากนั้น สามีก็ได้ เปิดเครื่องมือถือ
ก็ปรากฏข้อความขึ้นมา 3 ข้อความจากภรรยาของเขา
เวลา 21.55 : พี่จ๋า.. ทำไมพี่มาช้าจัง
เวลา 22.05 : ความจริงน้องมีอะไรจะมอบให้พี่เป็นของขวัญครบรอบวันแต่งงาน
เวลา 22.15 : พี่.. มีใครก็ไม่รู้มองน้องอยู่ น้องกลัวจังเลยค่ะ
จากนั้น สามีก็ได้ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจ
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ความตายได้มารับเธอไปก่อน ...

เราอาจให้ความสำคัญกับงาน กับเพื่อน
หรือสิ่งต่าง ๆ มากมายรอบตัว
แต่จงอย่าลืม ที่จะเอาใจใส่ความรู้สึก
และให้ความสำคัญกับคนที่เรารักและรักเราโดยเฉพาะ
ต่อคนในครอบครัว... ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจอยู่
อย่ารอให้ทุกอย่างสายเกินไป ^^