เป็นฝ่ายขอเลิก แต่ตัวเองเกือบจะตาย (ชช)

สวัสดีครับ นี่เป็นครั้งแรกของการเขียนโพสของผม  ผมมีเรื่องอยากแชร์ให้ทุกคนฟัง เผื่อผมอาจจะได้คำแนะนำดีๆในการตัดใจจากคนที่ผมรักครับ ถ้าคำพูดผมอ่านและดูงง ขออภัยด้วยนะครับ

ขอเริ่มเลยละกันครับ ผมชื่อ เอก ครับ  ตกลงจะคบกับผู้ชายคนนึง ให้ชื่อว่า ท๊อป ละกันนะครับ เราไปเจอกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ตอนแรกที่ผมคิดคือ เราคงจะคบกันไม่ได้ยาวเหมือนคู่เกย์คนอื่นๆทั่วไป คืออาจจะแค่ฉาบฉวย ขอบอกก่อนว่า เราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันนะครับ ผมอยู่กับแม่ ส่วนเค้า บอกอยู่กับพี่สาว และก็กลับบ้านแม่เป็นบางครั้ง ซึ่งผมก็ไม่เคยคิดถามอะไร เพราะคิดว่ามันคงไม่น่ามีอะไร

อีกอย่างเขาก็ทำตัวสม่ำเสมอกับเรา คือเราตกลงกันว่าภายใน 1 อาทิต เราจะต้องเจอกัน 2-3 ครั้ง แรกๆจะดีมาก เจอกันตามที่ตกลงตลอด จนระยะเวลาผ่านไปเป็นครึ่งปี ผมยอมรับ แรกๆผมไม่ได้รู้สึกรักเค้า เพราะเค้าไม่ใช่สเป็คที่ผมชอบเลย แต่ด้วยความที่เค้าสม่ำเสมอ คอยเอาใจเราตลอด เลยเผลอใจรักเค้าเข้าจริงๆ  

ผมยินดีเปิดใจกับเค้าไม่ว่าจะเป็นบ้านอยู่ที่ไหน ทำงานอะไร ที่ทำงานอยู่ที่ไหน คือเค้าสามารถมาเจอผมได้ตลอดเวลา ส่วนเค้ากำกวมมาก เรื่องที่ทำงาน ผมถามก็ทำเป็นเฉไฉ บอกเคยบอกไปแล้วทำไมไม่จำไม่บอกแล้ว แต่ผมจำได้ว่าเค้าไม่เคยบอกผมเลย เค้าไม่เป็นเพื่อนในเฟสบุ๊ค บอกขออันนี้เป็นส่วนตัว ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคบกันมาครึ่งปี เค้าก็ยังเหมือนเดิม หมายถึงไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ผมระแวง

จนกระทั่งมาถึงจุดจุดหนึ่ง ที่ผมสงสัยในตัวเค้า ทำไมอะไรหลายๆเรื่องต้องปิดบังเรา ทั้งที่มันไม่เห็นเป็นเรื่องที่ต้องปิดบัง เค้าไม่เคยชวนผมไปที่บ้าน ไม่เคยชวนผมไปที่ทำงาน ทั้งที่เค้าชอบมาหามาเซอไพร้ผมตลอดไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่ทำงาน เค้าบอกผมว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนผมก็จะโอเคร และเค้าก็รายงานตลอด ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ส่งรูปให้ดูตลอด ให้เราเชื่อว่าเค้าไม่ได้โกหก

แต่มีอีกเรื่องที่ผมงงกับเค้า คือเค้าบอกว่าเวลาอยู่บ้านพี่สาว เค้าจะโทรหาไม่ได้ คุยไลน์ไม่ได้ เพราะพี่สาวเค้าจะสงสัย รวมถึงที่บ้านแม่ด้วย คือ ถ้าอยู่กับครอบครัว จะติดต่อกับเราไม่ได้ นอกจากจะเดินออกไปข้างนอก  แรกๆก็ไม่ได้ติดใจอะไร สงสัยที่บ้านเค้าจะไม่รู้ว่าเค้าเป็นเกย์ จนผมเริ่มทนไม่ไหว ก็เลยเริ่มไปแอบส่องเค้าในเฟส คือเค้าไม่ได้บล๊อกว่าให้ดูได้เฉพาะเพื่อน

ดังนั้น ผมก็เลยดูได้ และก็ตามดูมาเรื่อยๆโดยที่เค้าไม่รู้ตัว  หลังๆมาจับโกหกเค้าได้ตลอดจากเฟส เพราะเวลาเค้าไปไหน เค้าจะโพสรูปลง เรื่องสถานที่ เค้าไม่เคยโกหกว่าไปไหน

แต่เรื่องบุคคลที่ไปด้วย เค้าจะบอกไม่ตรง อย่างเช่นไปกับเพื่อน แต่บอกไปกับที่บ้าน ไปกับแม่ อันนี้ผมก็ไม่ได้รู้สึกโมโหเท่าไร เพราะคิดว่าเค้าอาจจะอยากใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อน แต่หลังๆมานี่ ผมเห็นไปกันถี่มาก บางทีในวันทำงานระหว่างอาทิตก็ไป เช่น วันอังคารเย็นไปพัทยาและวันพุธก็กลับมาทำงาน และเค้าก็จะโกหกผมว่า กลับบ้านแล้วนะ กำลังจะนอน เป็นแบบนี้ประจำ เลยทำให้ผม เริ่มที่จะอยากรู้เรื่องราวของเขาว่าตกลง ที่พูดๆมาเมื่อก่อนเป็นความจริงหรือเปล่า

ก็เลยเริ่มค่อยๆสืบ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมสงสัยว่าเค้าไลน์คุยกับใคร ทำไมดูพิรุท พอถามก็บอกเพื่อน ไม่มีอะไร พอไลน์เสร็จ ก็ทำท่าต้องรีบกลับ ผมก็โอเคร แต่ผมคิด วันนี้ผมจะแอบตามไปดู ว่าไปที่ไหน พอขับรถออก ผมก็ขับตามเลยครับ

เค้าขับรถยนต์ แต่ผมขับมอไซด์ตาม และผมก็ได้รู้ละครับ ว่าจริงๆบ้านเค้าอยู่ตรงไหน เพราะวันนั้นเค้ากลับบ้าน  ระหว่างนั้น ผมก็ไม่ค่อยเชื่อใจเค้าเลย เพราะจับได้ว่าเค้าโกหกมาตลอดๆ จนกระทั่งผมเริ่มทนไม่ไหว เพราะดูเหมือนเราจะไม่ได้รักกันเหมือนเดิม เลยถามเค้ากลับไปว่า ตกลงเรายังรักกันเหมือนเดิมมั้ย เค้าก็ยังยืนยันว่ายังรัก ยังอยากคุย หาว่าผมชอบคิดไปเองตลอด

หลังๆเริ่มมีกิจกรรมใหม่คือออกมาเล่นกีฬากับเพื่อน ผมก็ไม่ได้ว่า แต่ก็เคยตามไปดูที่สนามครั้งนึงแต่ไม่ได้ลงไปให้เค้าเห็น และก็เห็นว่าเค้าไปเล่นจริงก็ไม่ได้ติดใจอะไร หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเหตุทำให้เราต้องเคลียร์กันอีก เรื่องมีอยู่ว่า เค้าเพิ่งเปลี่ยนโทรศัพท์มือถือได้ไม่ถึง 2 เดือน และเค้าอยากได้ใหม่ ผมก็เลยพูดว่าจะเอาใหม่ทำไม เพิ่งจะเปลี่ยน

เค้าก็บอกอยากได้มากๆ แต่ตังค์ไม่พอ และก็แนะนำให้ผม เอาเครื่องตัวเองไปขาย และซื้อเครื่องที่เค้าอยากได้ และก็เอามาแลกกับเค้า ผมบอก ไม่เอาอะมันต้องเพิ่มเงินเย่อะมาก เค้าไม่มีตังค์ มีแค่กินเดือนชนเดือน  แบบนี้เค้าเพิ่มเงินให้ตัวเองดีกว่า หมายถึงให้เค้าเอาเครื่องเค้าไปขายเราก็เพิ่มเงินประมาน 6 พัน ผมอะ พูดเล่นๆ ไม่คิดว่าเค้าจะเอาจริง

ผมก็ลองใจว่า ส่งเลขที่บัญชีมาละกันไม่คิดว่าจะส่งมาจริง คือเค้ากะเอาจริงๆ ผมเลยมาทบทวนและเปลี่ยนความคิดว่า เดี๊ยวเราไปซื้อพร้อมกัน เดี๊ยวเอาเงินสดไปให้ เค้าก็ไม่ยอม บอกให้โอนอย่างเดียว ความรู้สึกผมตอนนั้นคือ ทำไมเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนไม่เคยเลยไปไหนด้วยกันแย่งผมจ่ายตลอด เราจะผลัดกันจ่าย แต่มาครั้งนี้ขนาดผมบอกว่าไม่มีตังค์ ยังจะเอา  วันนั้นผมเลยขอเคลียร์โดยโทรไป และก็เริ่มแต่ไม่ได้เริ่มจากประเด็นโทรสับนะครับ ค่อยๆถามว่าจริงๆเรายังรักกันอยู่มั้ย ลองให้กลับไปทบทวน เค้ายิืนยันเต็มที่ว่าเค้าเหมือนเดิม รักเหมือนเดิมผมคิดไปเอง จนผมบอกว่ามีความจริงจะบอก คือว่าแค่บอกว่า เรารู้มาตลอดว่านายโกหกในหลายๆเรื่อง แต่ก็ไม่ได้เอาความเพราะไม่อยากจะทะเลาะ ทีแรกเค้าก็ไม่เชื่อว่าผมรู้ จนผมดักทางเค้าไปหลายๆเรื่องเค้าก็เริ่มยอมรับบ้าง และก็นิ่งๆไป จนผมบอกว่า ตกลงเรายังรักกันใช่มั้ย

ทีนี้เค้าก็เริ่มเงียบ และหลังจากนั้นก็ดูตึงๆกับผม  คือทักไลน์ไปก็แค่ตอบ แตาจะไม่ค่อยทักมาก่อน จนผมถามเค้าว่าโกรธหรอ เค้าก็เงียบๆ แรกๆผมก็ง้อนะ เพราะผมคิดว่าเค้าคงไม่พอใจจริงๆที่เราไป ระราบระล้วงเค้า เราก็รู้สึกผิด แต่มันอดไม่ได้จริงๆครับ  พอวันต่อมา ผมก็ยังตามขอโทษเค้า เค้าก็จะตอบกลับมาบอกไม่เป็นอะไรเดี๊ยวคงหาย ไม่ต้องคิดมาก ผมก็โอเคร เค้าอาจจะอยู่ในช่วงงอน เดี๊ยวคงหาย 

จนกระทั่ง มาถึงอีกวัน ผมเริ่มทนไม่ไหว เพราะรู้สึกจะงอนนานไป เพราะเวลาเรางอนกันจะไม่เคยเกิน 2 วัน ผมก็เลย ไลน์กลับไปถามอีก ว่าตกลงเอาไง ขอเคลียร์เป็นครั้งสุดท้าย ตอนนั้นคือทำใจแล้วว่าถ้าเค้าจะเลิกก็จะยอมละ  สรุปเค้าตอบกลับมาแบบเบี่ยงเบนประเด็น ว่า กลับบ้านยัง กินข้าวยัง ผมก็เลยนึก คงหายงอนแล้วมั้ง ก็เริ่มๆคุยกันเหมือนเดิม เราก็โอเครและ เหตุการณ์เริ่มจะกลับสู่ปกติ

 เป็นเพราะเราไม่ได้คุยกัน 2 วัน ผมเลยทักไลน์เค้าไปบ่อย จนเกินเวลาที่เราเคยไลน์กัน ติดต่อกัน  ประมาณ 3 ทุ่ม บอกผมว่ากำลังจะนอนนะ ผมก็โอเคร เพราะผมก็กำลังจะนอน อยู่ดีๆ 3 ทุ่มครึ่ง โทรมาหา บอกกำลังกลับบ้าน และผมก็เดาว่าอยู่ในรถ เพราะมีเสียงเพลงดัง ผมก็งง ถามว่าไหนบอกกลับบ้านแล้ว กำลังนอน เค้าก็ตอบกลับมาว่าเนียๆ กำลังเข้าบ้าน เราก็มานอนนึก มันแปลกๆปะวะ  ที่คิดคือเค้าคงออกไปกินเหล้ากะเพื่อนอีกแน่นอน นึกในใจชั่งมัน มันคงกะลังเซ็งๆ 

และผมก็ไลน์ไปอีกครั้งตอน 4 ทุ่มครึ่ง บอก นอนๆๆๆ  และก็มีไลน์ตอบกลับมาว่า เคร ผมเลยถามกลับไปว่า อ้าวนึกว่านอนแล้ว อยู่ไหนเนี่ย  คำตอบที่ได้คือ  อยู่บ้านแฟน เชื่อมั้ยครับ ใจผมแบบว่าพองโตมาก รีบวิ่งไปดู หน้าบ้านว่ามีรถเค้ามาจอดมั้ย นึกว่ามาเซอไพร้ เพราะเค้าชอบทำแบบนี้ประจำ สุดท้ายเจอเซอไพร้กว่า จากข้อความที่เค้าส่งต่อมา  นี่ผม... นะครับ เอาโทรศัพแฟนมาเล่น

ผมช๊อคครับ พูดไรไม่ถูก งง  และเค้าก็ถามว่าผมเป็นใคร ทีนี้เราโทรคุยกันเลยครับ สรุปคือ เค้าบอกกับน้องคนนั้น ว่าเค้าโสด ไม่มีแฟน ผม คุยกับน้องคนนั้น โดยที่เค้าไม่พูดอะไรเลย นอนฟังอย่างเดียว รู้จักกันมา 2 อาทิต จากสนามวอลเลย์ ทีแรก น้องเค้าบอก พี่คบกันมาก่อน เดี๋ยวผมไปเอง แต่ดูท่าแล้วคนของผมคงจะไม่ยอม เค้าไม่ยอมพูดอะไรเลย จนผมขู่ว่าถ้าไม่พูดจะตามไปที่บ้าน ก็เลยบอกไปเลยว่าผมรู้้ ว่าบ้านแม่อยู่ที่ไหน เค้าเลยยอมพูด 

คืนนั้นผมต้องการไปหาเค้า เพื่อคุยกัน 3 คน แต่เค้าไม่ยอม เด็กยอมให้ไป แต่คนของผมไม่ยอม บอกให้ผมนอนไป ผมเลยบอกใครจะไปนอนหลับวะ คุยให้รู้เรื่อง ก็เลยถามกันว่าจะเอาไง ทีแรกมันก็บอกว่าไม่เอาไง ทีแรกบอกจะไม่เลือกใคร เลยถามไปว่า ตัวเองรักเค้ามั้ย คำตอบที่ได้คือรัก ถามอีก รักน้องเค้ามั้ย คำตอบที่ได้ก็เหมือนกัน คือรัก เราเลยบอกถ้าเค้ายอมให้ตัวเองมีน้องได้ น้องเค้าจะยอมให้ตัวเองมีเค้ามั้ย

คำตอบที่ได้จากน้องคือ ไม่ยอม เราก็ยื้อกันอยู่พักนึง และเค้าก็พูดมาอยู่คำนึงว่า ตัวเองจะอยู่ได้มั้ยถ้าไม่มีเค้า ผมสรุปเองได้เลย ว่ามันเลือกน้อง ผมเลยถามว่าคบกันมาปีกว่า ไม่มีความหมายเลยหรอ กับคนที่เพิ่งรู้จักกัน 2 อาทิต ตัวเองเลือกเค้าหรอ แล้วผมก็วางสายไป แล้วมันก็โทรกลับมาอีก บอกขอโทษ ทุกอย่าง บอกเสียใจ แต่น้องได้ยิน รับรู้ทุกเรื่องที่เราคุยกัน ผมก็เลยไม่อยากคุยไรมากแล้ว เลยบอกแค่นี้นะ โชคดีละกัน และผมก็ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน นอนใจเต้นทั้งคืน 

จนถึงตอนเช้าผมเลยตัดสินใจ หยุดงาน ขับรถไปดักเจอเค้าที่ทำงาน และก็เจอ เค้าคงงงว่าผมไปถึงแผนกเค้าได้ยังไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร และก็พาผมมาคุยที่ลานจอดรถ มากอดผม และบอกขอโทษ บอกยังรักผมเหมือนเดิม ขอให้ผมให้เวลา เค้าคงไม่นานกับเด็ก ตอนนี้อยู่ในช่วงหลง อยากให้เราคบกันเหมือนเดิม โดยที่เค้าจะค่อยๆไปเคลียกับน้อง ทีแรกผมก็ใจอ่อนยอมครับ เพราะผมยังรักและยังไม่อยากเสียเค้าไป

เค้าทำกับผมเหมือนเดิม เข้ามาหอม กอด หรือแม้กระทั่งจูบ ซึ่งตอนนั้นผมไม่มีอารมจะอะไรเลยครับ อยากจะเคลียให้รู้เรื่อง ผมยื่นข้อเสนอไป  

บอกได้เค้ายอมให้ตัวเอง คบกับน้อง แต่เค้าขอมีแฟนเพิ่มอีกคน มันไม่ยอมครับ มัยบอกไมไ่ด้ ผมเลยบอกถ้าไม่ได้ เราก็ต้องเลิกกัน มันก็ไม่ยอมครับ มันบอกไม่อยากเลิก ผมก็เลยบอกงั้นเอาตามนั้น เค้าขอมีแฟนเพิ่ม แต่จริงๆผมทำไม่ได้หรอกครับ เพราะผมรักมันไปแล้ว ระหว่างนั้นผมก็ปรึกษาเพื่อนผมไปด้วย จะมาสะดุดที่เพื่อนบอก ...โดน กระโดดถีบหน้าลงไปกระทืบซ้ำแถมแทงหัวใจไม่ยั้ง ...ยังทนได้อีกหรอ พอผมนึกถึงคำนี้อีก ผมก็เลยตัดสินใจ บอกเลิกไปครั้บ ทั้งที่ยังรักมาก แต่ถ้าผมปล่อยให้เป็นแบบนี้ คนที่เสียใจก็คือผมคนเดียว

แรกๆเค้าก็ไม่ยอม บอกตัวเองเลิกแต่เขาไม่เลิก เขาไม่ยอมเสียคนดีๆอย่างเอ็งไป ผมก็เอาโทรสับเค้ามาลบเบอร์ผม บล็อกไลน์ผม รวมทั้งทำของตัวเองด้วย ร้องได้หนักเลยครับ แต่ผมต้องตัดใจ เพราะผมทนสภาพแบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ 

ผมอยู่กับเค้าทั้งวันที่ทำงาน จนเราตกลงกันได้ ว่าเราจะไม่คุยกันไม่เจอกันไม่พบกัน ไม่ติดต่อกัน และผมก็กลับบ้าน โดยที่เค้าขับรถผมมาให้ และก็นั่งรถเมย์กลับไปเอารถตัวเอง ผมกลั้นน้ำตาไม่ให้แม่เห็น แต่ค่อยๆพูดกับแม่ ว่าผมเจออะไรมา แม่ตกใจมาก กลัวผมจะคิดไม่ดี ผมเลยบอกแม่ไม่ต้องกลัว เดี๊ยวมันก็ผ่านไป ช่วงเวลาแบบนี้ แม่คือคนที่ให้กำลังใจได้ดีที่สุด ผมขอยานอนหลับแม่กิน

เพราะผมนอนไม่ได้ แม่ก็ให้นะ และผมก็หลับได้แค่แปปเดียว ตืนมาก็เห็นแม่นอนไม่หลับเหมือนกัน แต่ผมไม่ได้ร้องไห้ให้แม่เห็นเลย แต่แม่คงรู้ ว่าผมเสียใจมากๆ พอเข้าขึ้นผมก็คิดๆถึงเหตุการทุกๆอย่าง ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นว่าทำไมเราถึงโดนอะไรแบบนี้ ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้ เสียใจมากที่ทำไมเค้าให้คนอื่นมาเคลียกับเรา ทำไมมันใจร้ายแบบนี้วะ  คิดไปซักพัก โทรสับก็ดังขึ้น เป็นมเค้าโทรมาครับ 2 สายแรกผมก็ไม่ได้รับ ตัดสินใจรับสาย 3 และก็พูด โทรมาทำไม ไม่ต้องโทรมาแล้ว จะตัดใจ เค้าก็ถาม จะตัดทำไม เค้าไม่เลิก

ผมเลยบอกเลิกเห่อะ อย่าทรมานเราเลย คุยได้ 2 นาที และก็วางไป หลังจากนั้น ก็ไม่ได้โทรมาอีกครับ นี่ก็ผ่านไป 4 วันละ ผมก็ยังคิดถึงเค้าอยู่เลย แต่ผมทำถูกใช่มั้ยครับ ที่ทำแบบนี้ จริงๆมันทรมานมากๆเลยครับ มันเจ็บแบบบอกไม่ถูก กินไม่ได้ ตอนนี้ก็ยังต้องกินยานอนหลับอยู่เลยครับ ผมอยากหายจากอาการแบบนี้มากๆเลยครับ   ขอบคุณนะครับ อาจจะยาวหน่อย แต่ทุกอย่างคือเรื่องจริงที่ผมอยากระบายครับ

ใครมีเรื่องอยากแนะนำผม เชิญได้นะครับ บางทีผมอาจจะหายเร็วขึ้น โคตรเศร้าเลยครับ  ใครมีประสบการ์อยากแชร์บ้างเชิญเลยครับ .......