เลี้ยงลูกรักด้วยหลัก 4L

"การให้ความรัก และทำให้ลูกรู้สึกว่าเป็นที่รัก" ซึ่งไม่ได้มาจากแค่การเอาข้าวให้กิน มีที่ให้อยู่ (ลูกไม่ใช่หมาที่แค่เอาข้าวให้ก็แปลไดัว่ารัก) การให้ความรัก คือการเอาใจใส่ผ่าน "เวลาคุณภาพ" การใช้เวลามองหน้า สบตา คุย เล่น กอด หอม แสดงความรัก แชร์ความทุกข์และความสุขร่วมกัน "เวลาคุณภาพ" ที่ลูกจะได้ใช้ในการเรียนรู้ว่าตัวเองก็เก่งและใช้ได้ "การให้เวลา" ซึ่งมีความสำคัญมากๆต่อการสร้างพื้นฐานของการเชื่อว่าตัวเองมีความสำคัญ มีความหมายและเป็นที่รักของพ่อแม่ "เลี้ยงด้วยความรักอย่างเดียว คือการเลี้ยงที่ล้มเหลว" เด็กๆไม่ได้ต้องการคนที่คอยรักเค้าเพียงเท่านั้น แต่เค้าต้องการใครสักคนที่จะคอยบอกเค้าว่า "อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ในชีวิต" ใครสักคนที่จะกล้าเผชิญกับน้ำตาลูก เพราะไม่อยากให้ลูกเอาแต่ใจ ใครสักคนที่กล้าตั้งกติกา เพราะอยากให้ลูกมีวินัย ใครสักคนที่จะกลั้นน้ำตาของตัวเอง แล้วพูดคำว่า "ไม่ได้" ด้วยความ "kind" but "firm" สิ่งสำคัญนอกจากการให้ความรักและการสร้างวินัย หมอคิดว่าหน้าที่อีกอย่างที่สำคัญของพ่อแม่ คือ "การให้อิสรภาพในการเติบโต" การให้อิสรภาพ ไม่ใช่การปล่อยปละละเลย แต่คือการปล่อยมือในบางครั้งเพื่อให้ลูกได้มีก้าวย่างของตัวเอง คือการปล่อยให้ลูกล้มบ้าง เพื่อเรียนรู้ที่จะลุก คือการเข้าใจว่าลูกไม่ใช่สมบัติหรือเครื่องมือสานฝันของใคร แต่ลูกมี "ชีวิตและสิทธิ" เป็นของตน สุดท้ายถ้าแน่ใจว่าตัวเราก็ได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว หมอคิดว่าการทำความเข้าใจและ "ปล่อยวาง" กับเรื่องบางเรื่อง ก็มีความสำคัญ เพราะสุดท้ายเด็กคนหนึ่งจะเติบโตเป็นอย่างไรมันไม่ใช่เรื่องของการเลี้ยงดูของเราเพียงเท่านั้น ชีวิตมีสิ่งแวดล้อมอะไรอีกหลายอย่างที่ต่างก็มีผลต่อการเติบโต หลายครั้งพ่อแม่จึงต้องมีความเข้าใจ ว่าจริงๆแล้ว เราต่างคนต่างมีวิถีชีวิตเป็นของตน และชีวิตก็ไม่เคยมีอะไรที่เป็นของเราอย่างจริงแท้ แม้แต่ "ตัวเราเอง" Cr.บทความ จำไม่ได้และหาไม่เจอจริงๆค่ะ ว่า หลัก3L มาจากต้นฉบับจากหมอฝรั่งท่านใด ถ้าหาได้จะรีบมาให้เครดิตนะคะ^^"

ที่มาจาก เลี้ยงลูกนอกบ้าน