เกย์ที่รัก...ตอนที่ 2

หลังจากได้รถเก๋งมาไม่นาน ถ้าจำไม่ผิด 5-7 วันได้ งานของคุณหมอก็เยอะขึ้น จนไม่มีเวลากลับบ้าน แต่เขาก็พยายามหาเวลากลับมาพูดคุยที่บ้านบ้างตัวเราเองก็นั่งดีใจว่าเขายังรักเราเหมือนเดิม เพียงแต่มันเป็นวัยทำงาน และหน้าที่ของเขาที่เป็นหมอ เดี๋ยวต้องประชุมทหาร ประชุมหมอ และยังได้บ้านพักข้าราชกาลในค่ายทหารอีก แต่ไม่เป็นไร สักวันเราต้องได้ใช้ชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์ เพราะบ้านข้าราชกาลหมอแจ้งมาว่า ยังทาสีและตบแต่งอยู่ อีกไม่นานจะเสร็จ ละจะพาไปอยู่ด้วย

ชีวิตของหมอเขาสมบูรณ์แบบมาก มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดี มีเพื่อนฝูงมีงานสังคมสูงๆที่จะต้องไปออก จากรูปถ่ายและคำบอกเล่า และที่สำคัญที่สุด เขารักพ่อรักแม่เขามาก เราได้แต่มาคิดว่าความกตัญญูที่เขามี มันจะนำพาเขาไปสู่ความเจริญ

ผมโทรศัพท์......หนูจ๋าหนูอยู่ไหน

หมอ....... หนูจะกลับบ้านนะพี่ ไปลำพูนป่าซาง

ผมโทรศัพท์.......หนูไปกลับใคร

หมอ.....หนูไปคนเดียว หนูไปคนเดียวจริงๆ พี่ไม่ต้องห่วงนะ หนูไม่ใช่คนแบบนั้น

ผมโทรศัพท์..... เรื่องนั้นไม่ต้องพูด พี่ไว้ใจ หนูขับรถดีๆ แล้วกัน ฝากบอกพ่อแม่ด้วยว่าพี่คิดถึง

คุณหมอของผมได้สเตตัสเอารูปลงในเฟสของเขา ผมก็ได้แต่แอบชื่นชมดูแล้วดูอีกกับรูปเขาที่เอาลง ดูไปดูมา อะไร อะไรมันอยู่ในแว่นตา ผมเลยซูมมาดู มันทำให้ตกใจมาก รูปที่ปรากฎในแว่นตา คือคนที่เขาบอกว่าไม่ได้คบแล้ว เป็นเพียงแฟนเก่านานๆเจอกันที ผมเริ่มเก็บความรู้สึกนี้ไว้ และเริ่มติดตามค้นหาความจริง ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ยังบอกตัวเองว่า เราไม่ได้โง่ใช่ไหม ที่เรารักเขา เขาเป็นคนดีใช่ไหม รักแท้ในหมู่เกย์มันยังมีอยู่ใช่ไหม เขาเป็นถึงรท.นพ. ........ เขาไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม

จนผมอดที่จะเอาเรื่องนี้ ถามเขาไม่ได้ เขาตอบกลับมาว่า.....

"พี่จะอะไรกับเขามากมาย หนูมีเพื่อนไม่ได้เลยหรอ พี่เขาใจหนูบ้าน การที่เราเป็นแฟนเก่ากันมันไม่จำเป็นที่ต้องไม่คบกัน มันยังเป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกันได้ หนูไม่เคยมีชู้ ไม่เคยมีอะไรกับใคร พี่ไว้ใจหนูบ้างซิ" ผมก็ได้ตอบว่า ขอโทษ พี่คิดมากไป ขอโทษนะครับ แต่ในใจคิดตลอกว่า แล้วคุณบอกว่าไปคนเดียว แล้วผัวเก่าโผล่มาได้ยังไง ไปกันได้ยังไง มัน งง สับสนในใจที่เกิดขึ้น ได้แต่บอกตัวเองว่า ต้องสืบ ต้องหาความจริงให้ได้.....