ความผูกพันธ์

เรื่องราวของผมกับเขา มันเกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ หรือความตั้งใจของพรหมลิขิตกันนะ

ผมจำได้  วันแรกที่เราได้พบกัน เป็นวันหนึ่งของฤดูหนาวเมื่อ 7 ปีก่อน  ผมกับเขานัดเจอกันที่ เซ็นทรัลปิ่นเกล้า  ผมไปถึงก่อนเขาสักพักได้ 

  ก่อนเขาจะโทรมาบอกว่า ตอนนี้เขามาถึงแล้วเหมือนกันกำลังลงบันไดเลื่อนมาหาผมที่ชั้น G  วินาทีแรกที่ผมได้เห็นเขา  มันเหมือนมีแค่ผมกับเขาสองคนอยู่ตรงนั้น  ภาพที่เขาค่อย ๆ ลงบันไดเลื่อนมาช้า  ๆ สะกดผมให้นิ่งมองไปที่ใบหน้าได้รูปของเขา นัยน์ตาหวานฉ่ำพร้อมกับรอยยิ้มพรายที่ส่่งให้ผม  ราวกับมีเวทมนต์สะกดผมให้มองเขาอยู่อย่างนั้น จนเขาเดินมาถึงตัวผม พร้อมกับสะกิดที่แขนผม ด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย พร้อมกับถามว่า
" เป็นอะไรหรือครับ   ยืนยิ้มอยู่คนเดียว  ไม่เคยเห็นคนน่ารักหรือ  "

ผมได้แต่ยิ้มแหย ๆ เพราะทำตัวไม่ถูก ทันใดนั้นเขาก็คว้าที่ข้อมือผม พร้อมเอ่ยชวนไปทำธุระของเขาด้วยกัน  ทันทีที่มือเขาสัมผัสผม หัวใจผมเต้นแรงมาก  ไม่รู้เพราะความน่ารักของเขา   หรือเพราะรอยยิ้มละมุนนั้น  บวกกับความสดใสเป็นกันเอง หรือทุกอย่างรวมกันกันแน่.....

หลังจากเสร็จธุระแล้ว  เราสองคนก็ข้ามไปเดินดูของในตลาดฝั่งตรงข้าม  ไม่ได้จะหยิบจับอะไรจริงจังเพียงแค่อยากใช้เวลาด้วยกันแค่นั้น เดินไปสักพักจนถึงโซนอาหาร  พวกเราจึงเลือกหาร้านนั่งเพื่อจะได้คุยกันด้วย  การสนทนาเป็นไปอย่างไหลลื่น ตัวจริงของเขาไม่ต่างกับที่คุยกันในโซเชียลเลย  ผมรู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเอง  เขาก็เช่นกัน  ผมเห็นความจริงใจส่งผ่านแววตาที่เขามองมาที่ผม....

หลังจากจ่ายค่าอาหารเสร็จ ผมก็พาเขาไปนั่งเล่นที่ป้อมพระสุเมร แถวถนนพระอาทิตย์ซึ่งตอนนั้นเริ่มโพล้เพล้แล้ว.  อากาศกำลังดี เราหาที่นั่งแถวริมแม่น้ำ  เพื่อมองภาพพระอาทิตย์ตกดิน ที่ฝั่งสะพานพระราม 8  เขาชี้ให้ผมดูอะไรบางอย่างผมหันไปตามปลายนิ้วของเขา  แต่ไม่เห็นมีอะไรจึงหันจะถามว่าอะไร ตรงไหน จังหวะที่ผมไม่ทันตั้งตัว  เขาก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิด  ใช่ละครับ เขามาหอมแก้มผม  เหมือนฉากในละครยังไงยังงั้น หน้าผมร้อนผ่าว  ไม่ต้องบอกก็รู้นะครับว่าผมเขินแค่ไหน แต่คนที่ทำกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกับยักคิ้วให้ผมกับยิ้มกวน ๆ  มันทำให้หัวใจผมพองโต  อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  ได้แต่ยิ้มแล้วหันหน้าหนีแก้เขิน ฮา ๆๆๆๆๆ คิดถึงตอนนั้นแล้วก็ตลกตัวผมเอง  หน้าคงเหวอมาก.......