อยากระบาย

ตั้งแต่จำความได้ ผมโดนแม่ทารุนหนักมาก
โดนตีประจำ ก็เข้าใจนะว่า ก็ต้องมีตีกันบ้าง
แต่แบบนี้ก็เกินไปอะ

ผมโดนแม่กระทืบเพราะทำข้อสอบผิด
เพื่อนแม่มาบอกแม่ว่า เรา(เพื่อนแม่)เอาเข็มขัดตีลูกตัวเอง แล้วแม่เราก็เลียนแบบ อยู่ดีดีก็เอาเข็มขัดมาตีเราบ้าง
ชอบแช่งเราให้โดนฟ้าผ่าตาย คือไม่มีแม่ที่ไหนแช่งลูกตัวเองหรอก
สอนอะไรเราแปลกๆแล้วก็พูดเดิมๆว่า youนะเป็นลูกที่โชคดีที่สุด ได้แม่อย่างฉัน ไม่มีแม่ที่ไหนดีแบบฉัน
youนะวาสนาดีได้เกิดเป็นลูกฉัน ที่แปลกกว่านั้นทุกครั้งที่พูดเรื่องพวกนี้ต้องโมโห+ตะโกน ด้วยความเป็นเด็ก
เราก็ไม่พูดอะไร เพราะกลัวโดนตี
เราจำไม่ได้นะว่าตีบ่อยหรือหนักขนาดไหน แต่มีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเราไม่สบาย แม่มาป้อนข้าวต้ม
มีอยู่จังหวะหนึ่งเราคิดในใจว่า ทำไมแม่ไม่ตี ผ่านมา 10 ปี+ ยังจำความคิดสั้นๆ ได้เลย ก็คิดเอาเองหรือกัน
ว่าตีหนักขนาดไหน
เรื่องตีขอข้ามไปเลย เอาเป็นว่าบ่อยมาก

ส่วนพ่อชอบมาโมโหใส่ บีบคอบ้าง ไล่ออกจากบ้านบ้าง ตบตีบ้าง
ผมเกลียดทั้งพ่อทั้งแม่เลย

ต่อไปพูดถึงที่โรงเรียน(ประถม)บ้าง ตอนอยู่บ้านโดนแม่ตีบ่อยเลยไม่พูดไม่จากับใครที่โรงเรียนเลย
สรุปคือไม่มีเพื่อนเลย
พอถึงม.ปลาย เราชอบดูถูกเพื่อนและนิสัยแย่ๆอีกเยอะ คงเป็นสันดานไม่ก็ติดมาจากแม่ เพื่อนทั้งห้องเลยเกลียดเรา
มีคนในห้องทำiphoneหายทุกคนก็ใส่ร้ายหาว่าเราขโมยซึ่งเราเปล่า
สรุปเพื่อนที่โรงเรียนเกลียด

ตอนนี้เรียนมหาลัยก็ไม่มีเพื่อนเหมือนเดิม ส่วนเพื่อนที่มีก็เกลียดเรา
อาจารย์ที่มหาลัยก็เกลียดเรา เขาเห็นเราไม่มีเพื่อนเขาพูดใส่เราเลยว่า "น่าสมเพช"
คือมนุษย์เป็นสัตว์สังคมอะยังไงก็ต้องมีเพื่อนบ้างแต่เราไม่มีเลยจริงๆอะ

ตอนนี้เราบ้าไปแล้วอะ เวลาเราอยากพูดหรือคุยกับใครเราจะพูดกับตัวเองแล้วก็ตอบเอง
เพราะไม่มีเพื่อนเลยต้องพูดกับตัวเอง จริงๆเป็นตั้งแต่เด็กแล้วนะอาการพูดกับตัวเองเนื่ย
แต่ตอนเด็กอาการยังไม่หนักเพราะยังพอมีเพื่อน2-3คนแต่ตอนนี้ก็ไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกันแล้ว
ไม่ได้เจอกันแล้ว ไม่ได้คุยกันแล้ว
ตอนนี้อาการหนักมากๆ พูดกับตัวเองได้เป็นชั่วโมง บางครั้งนึกถึงตอนเด็กๆที่แม่ตีแล้วก็ร้องไห้ทั้งๆที่อยู่คนเดียวไม่ได้มีใครมาตี
เราไม่ได้เป็นโรคจิตเภชเพราะเรากินยาแล้วแต่ไม่หาย หนักกว่าเดิมด้วย

คำถามคือ เราต้องทำยังไง? เล่ายาวมากถามสั้นๆ