อีกหนึ่งแนวคิดการเลี้ยงลูกที่ ***ผิด*** ในสังคมไทย

อีก คือ คิดว่า ถ้าลูก ต้องลำบาก บ้าง ความผิดอยู่ที่ พ่อแม่... 

มนุษย์ อาจจะเป็น สัตว์ เดียวในโลก ที่ไม่เข้าใจ ตรงนี้..เพราะไม่มีสัตว์ประเภทใหนในโลกที่จะ พยายาม หากินให้ลูก จากเกิดถึงตาย. จากเปล ถึงหลุม.

แม่นก อินทรีย์ มันจะคาบอาหารมาเลี้ยง มาป้อน ลูกของมัน ทุกวันไม่เคยขาด แต่เมื่อวันหนึ่ง ที่ลูก นก จะต้องเริ่มออกจากรังหัดบิน ...มันจะเริ่ม เอาอาหารมาป้อน น้อยลง..แต่ เอา หนาม, เอาหิน มาทิ้งในรัง สุมไว้ เพื่อ สร้างความอึดอัด ให้กับลูก เพื่อเป็นการผลักลูก ให้เริ่ม อยู่ในรังไม่ได้.... ทุกวันมันจะ คาบลูกมัน บินขึ้นไป ให้สูง... แล้ว ปล่อย ลูก มันทิ้งลงมา ... ให้หัดกระพือปีก... ถ้าลูกนก ร่วงลงมา ไม่บิน มันก็จะโฉบลงมา รับ บินกลับขึ้นไป และทิ้งลงมาใหม่... ทำอย่างนี้ จน วันหนึ่งลูกนก จะกางปีกแล้วเริ่ม กระพือ บิน... เมื่อถึงวันนั้น.. หน้าที่ของ พ่อแม่ ก็ สำเร็จ. แต่บางคน เลี้ยงลูก เสมือน ว่า เขาจะอยู่ในโลกอย่างค้ำฟ้า จะไม่มีวันจากลูกไป... ลูกไม่เคยต้องดิ้นรน ทำอะไรเลย... รอเงิน รอ รถ รอเสื้อผ้า รอไอโฟน จากพ่อแม่ ...

หน้าที่ของ พ่อแม่ *ไม่ใช่* คือ หาความสุขใส่ ชีวิตลูก...
นั่นไม่ใช่หน้าที่คุณ. อย่าสำคัญผิด นั่นไม่ใช่หน้าที่ ของพ่อแม่

หน้าที่ของพ่อแม่ ไม่ใช่ การโปรย กลีบกุหลาบให้ลูกเดิน.. หน้าที่ของคุณ ในฐานะ พ่อแม่ คือ เตรียมชีวิตลูก ให้เขาอยู่ได้ บนโลกนี้ (ที่บางทีโหดร้าย) . ในวันที่ไม่มีเรา.

พ่อแม่... มีหน้าที่ให้ความรู้ การศึกษา ปลูกฝัง ถ่ายทอดค่านิยมและทัศนคติการมองโลก ที่ถูกต้องให้กับเขา..แล้วส่งเขาออกไปมีชีวิต ของเขาเอง โดยที่มีเราคอย เฝ้ามองและส่งเสริมอยู่ห่างๆ ..จนกว่าเขาจะอยู่ในโลกนี้ได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีเราอีกต่อไป... นั่นคือหน้าที่ของพ่อแม่.

ถ้าตลอดชีวิตของคุณ, ลูกคุณ ไม่เคยต้องลำบากดิ้นรน ขวนขวาย อะไรเลย .เพราะมีคุณคอยวิ่งเอามาประเคนให้.. ไม่เคยหกล้ม เข่าของเขาไม่เคยเลือดซิบ เพราะคุณไม่เคยปล่อยให้เขาผิดพลาดบ้างในชีวิต เมื่อเขาจะล้ม คุณวิ่งเอาฟูกมารองไว้ตลอด... แต่วันที่คุณ ต้อง ออกจากโลกนี้ไป และ ลูกคุณ กลายเป็น เรือที่ขาดหางเสือ ... คุณ พลาดใน หน้าที่ของ คุณ แล้ว.