ผู้ปกครองทุกคนต้องอ่าน: อย่าละเลยในสิ่งที่เด็กพูด เพราะนั่นอาจทำให้เด็กๆถูกคุกคามอย่างโหดร้าย

สมัยนี้ผู้ปกครองที่กำลังดูแลเด็กเล็กๆไม่สามารถจะไว้ใจใครได้เลย แม้แต่ญาติๆ หากเด็กๆบอกอะไรกับคุณ อย่าคิดว่าเด็กๆแค่พูดเล่น หรือเป็นการล้อเล่นกันเท่านั้น เพราะมันอาจทำลายชีวิตที่เหลืออยู่ของเด็กคนนั้นไปตลอด ดังเช่นเรื่องราวของคุณ แมวน้อยในกล่องทิชชู่ สมาชิกเว็บไซต์พันทิพ ที่ได้มาแชร์เรื่องราวของเธอไว้ สามารถนำไปเป็นอุทาหรณ์ให้กับผู้ปกครองทุกๆคนดังนี้

เราถูกล่วงเกินทางเพศและข่มขืนตั้งแต่จำความได้ค่ะ คนทำเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ทั้งหมด 3 คน
สองคนอายุมากกว่าเรา 2 ปี นั่นแสดงว่า เมื่อเราอายุเจ็ดขวบ เขาอายุเก้าขวบ
สิ่งที่สองคนนั้นทำบ่อยๆ คือ ให้เราถอดเสื้อผ้านอนบนเตียง แล้วใช้นิ้วกับลิ้น
บางครั้งจะมีคนหนึ่งผลดกันไปเล่นทำท่าเหมือนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ข้างเตียง
การลวนลามแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในห้องนอนของญาติ
แต่เวลาลงเล่นน้ำในคลอง ใต้ราวตากผ้า มุมอับก็มี

สำหรับคนที่สงสัยว่าเราสมยอมหรือเปล่า
ก็คิดเอาเองว่าเด็กช่วงวัยเจ็ดขวบรู้ความมากแค่ไหน

ต่อมามีพี่ชายที่โตกว่ามาก เป็นลูกพี่ลูกน้องเหมือนกัน อายุมากกว่าเยอะ
เขาจับได้ บังคับให้เราช่วยเขาด้วยปาก

พอเราอายุราวแปดเก้าขวบ รู้เรื่อง
เราก็ไม่ไปยุ่งกับเขาแล้ว ได้ไปเรียนหนังสือ
พอจะดูแลตัวเองไม่ให้ไปยุ่งกับเขาได้
ผ่านมา อายุสิบเอ็ด อยู่ประถมห้า เราก็ไม่ได้นึกว่าเขาจะทำอีก

พี่คนนึงชวนเรามาเอาหนังสือในห้องเขาไปอ่าน (ก็กลุ่มเดียวกับที่เคยทำตอนเด็กๆ)
แต่พอเราเข้าห้องก็เอาหนังโป๊ให้ดู จะให้เรายอมเขา สภาพตอนนั้นคือวิ่งหนีพล่านไปหมด
โชคดีที่เขายังไม่เอาจริงขนาดนั้น เรารอด
เราบอกเพื่อน เพื่อนบอกครู ครูบอกญาติ
ญาติให้เราเงียบแล้วบอกว่าพี่เขาแค่ล้อเล่น

สำหรับคนที่สงสัยว่าเขาแกล้งแบบนั้นยังจะไปเล่นกับเขาทำไม
เราไม่ได้เรียนหนังสือค่ะ เราอยู่บ้านโฮมสคูลตลอดจนเก้าขวบ
ลูกพี่ลูกน้องเป็นเด็กกลุ่มเดียวที่เราเจอในชีวิต

เด็กเอาตัวอย่างมาจากไหนหรอคะ? ถึงทำกับน้องแบบนั้น
ก่อนหน้าเราจะจำความได้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
ทำไมผู้ใหญ่จบเรื่องทุกอย่างด้วยคำว่า พี่เขาแค่ล้อเล่น

--------------------------------

เราโต เป็นโรคซึมเศร้าเข้าโณงพยาบาล
เราเล่าเรื่องทั้งหมดให้ญาติผู้ใหญ่ฟังเป้นครั้งแรก
คำพูดที่หลุดออกมาคำแรกคือ เราบ้าไปเอง โรคจิต ฟั่นเฟือนเห็นภาพหลอน
(หลานชายสามคนเป็นหลานรัก ส่วนเราเป็นลูกไม่มีพ่อค่ะ เเม่เราเป็นโรคประสาทไม่อยู่ในสถานะที่จะดุแลเราได้เต็มที่)
เราต้องกลับไปคุย เคลียร์หลายรอบ จนเหนื่อยจะพูดแล้ว
เพราะมันเหมือนเดิม
คำถามเต็มไปหมด เขาทำยังไง ทำไมจำได้ สมยอมหรือเปล่า
ชอบพี่เขาหรอ ไหนระบุเวลามาให้ชัดเจนสิ
พอเราจะขอเจอหน้า ถามพี่ที่ทำเราชัดๆ ต่อหน้า ญาติก็ไม่ยอมให้เจอ คลาดกันตลอด ปกป้องเขาสุดๆ
จนเรายอมๆ ปล่อยๆ แล้วถึงได้พอจะเจอกันบ้าง

ตอนแรกก็หลบหน้าเราอยู่บ้าง พอเราแบบ เออ เลิกแล้วต่อกัน
อโหสิ
สักพักก็กลับมามองหน้าเราเหมือนเดิม มีความรู้สึกโดนคุกคาม
อาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่พอเราอ่อนลงเขาตัวใหญ่ขึ้นทันที
ตอนนี้เรากลับบ้านแทบไม่ได้เลย
มันมีความกลัวอยู่น่ะค่ะ แต่แปลก

เราไม่ได้กลัวคนที่ทำกับเราอย่างเดียว เรากลัวญาติที่บอกให้เราเงียบพอๆ กันเลย