ศ. ร้อยโท​ ดร.บรรจบ บรรณรุจิ ชีวิตกับปณิธานทางธรรม​ เผยวิบากกรรม​ "หมอปลา" หลังหลวงปู่แสง​ ชี้ผีเปรต​จะมาเต็มวัด​ หมอผีจะใช่ผีเปรตหรือไม่!?!​

ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ สาขาวิชาพระพุทธศาสนา ประจำคณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร) เมื่อหลายปีก่อน​ “ดร.บรรจบ บรรณรุจิ” นักเขียนและนักวิชาการคนสำคัญด้านพุทธศาสตร์ อัพเดทชีวิตและผลงานเขียนของอาจารย์ไว้บนเฟซบุ๊ก​มากพอควร​ ล่าสุด “หมอผีจะใช่เปรตหรือไม่?” ถ้าอยากรู้ต้องลองพลิกชีวิต​อ่าน​ฮะ

‘หลวงปู่แสง’ กับ หลายคำถาม
เป็นพระอริยะ ? เป็นอัลไซเมอร์ ? สังคมพุทธได้อะไร ?
———

& หลวงปู่เป็นพระนิกายอะไร ?

ขอตอบว่า ทุกวันนี้ ผมข้ามพ้นเรื่องนิกายไปแล้ว เอาสาระแค่ว่าเป็นพระ และยิ่งเป็นพระที่ดีก็ยิ่งดีใหญ่ สำคัญกว่าเรื่องนิกายเป็นไหน ๆ

& หลวงปู่เป็นพระอริยะหรือไม่ ?

คำถามนี้ ตอบได้เลยว่า ไม่ทราบ เพราะไม่มีคุณสมบัติส่วนตัวจะไปตัดสินท่านได้

แต่ที่พอทราบ คือ หลวงปู่เป็นพระสุปฏิปันโน - ดำเนินชีวิตตามมรรคมีองค์ ๘ เมื่อดูปฏิปทาแล้วพอคะเนได้ว่า

‘ท่านครอง ศีล ครองสมาธิ และครองปัญญาเป็น ‘เถระ’ คือ มั่นคง’

จึงสรุปได้ว่า แม้ไม่ใช่อริยะจริง อย่างที่สังคมยกย่อง แต่ก็ใกล้เคียง อย่างที่เรียกว่า จูฬะอริยะ- อริยะน้อย

& พระอริยะเป็นอัลไซเมอร์ได้หรือ ?

เป็นได้ซี่ เพราะอัลไซเมอร์เป็น ‘กายิกโรค -โรคทางกาย’  เกิดขึ้นได้แก่พระอริยะทุกระดับ ตราบใดที่ยังมีชีวิตมีร่างกายมีเลือดมีเนื้อยู่

สมองเป็นอวัยวะส่วนที่เป็นร่างกาย ดังนั้น หากธาตุ ๔ ที่รวมตัวประชุมกันเป็นร่างกาย พร้อม สี กลิ่น รส โอชา ส่วนใดขาดตกบกพร่องไปก็ทำให้เกิดโรคที่เกี่ยวกับธาตุนั้นๆได้

โรคภัยไข้เจ็บบางอย่าง
•อาจเป็น อาหารชะ-เกิดจากอาหารหรือโอชาบกพร่อง 
•อาจเป็น จิตตชะ-เกิดจากความคิดที่ไม่เป็นระบบ
•อาจเป็น อุตุชะ - เกิดจากไฟธาตุแปรปรวน  หรือ
•อาจเป็นกัมมชะ-เกิดจากผลกรรมไม่ดี

สรุปว่า สาเหตุทำให้เกิดโรคทางกายได้จากสมุฏฐาน-สาเหตุทั้ง ๔ คือ กรรม จิต อุตุ อาหาร ได้

แต่สำหรับพระอริยะสามารถเป็นโรคที่มีสาเหตุมาจาก กรรม อุตุ อาหาร ได้  ส่วนโรคที่มีสาเหตุมาจากจิต - ความคิดนั้น เพราะ พระอริยะทุกระดับ ฝึกจิตควบคุมจิตได้ดี จึงไม่น่าจะเป็นได้

ยิ่งเป็นพระอรหันต์ด้วยแล้ว โรคเกิดจากจิตจึงเป็นอันตัดทิ้งไปได้เลย

อย่างไรก็ตาม พระพุทธเจ้าตรัสสรุปว่า การเป็นพระอริยะไม่สามารถห้ามผลกรรมเก่าที่ทำไว้แต่ชาติไหน ๆ ซึ่งจะเกิดแก่ร่างกายได้ ทำให้ร่างกายบาดเจ็บได้ แต่ไม่กระทบถึงจิตใจ

พระพุทธเจ้าถูกพระเทวทัตกลิ้งหินใส่พระบาทจนห้อพระโลหิต-ห้อเลือด

พระโมคคัลลานะต้องถูกโจรทุบบาดเจ็บสาหัส ถึงแม้จะยังไม่มรณภาพทันทีทันใด แต่การถูกทุบครั้งนั้นก็รุนแรงถึงขั้นท่านใช้ปรารภเป็นเหตุนิพพาน

ทั้งหมดมาจากผลกรรมเก่าทั้งสิ้น

ส่วนความเป็นพระอริยะเป็นเรื่องของจิตใจ
ที่มีศีลสมาธิปัญญา เมื่อละกิเลสได้แล้ว ก็ละได้เลย

ไม่ใช่ว่า ละกิเลสได้แล้ว พอเจ็บป่วย ความเป็นพระอริยะก็เสื่อมไป กิเลสก็กลับมากำเริบอีก

ซึ่งความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น  ร่างกายเจ็บป่วยก็เจ็บป่วยไป แต่ความเป็นพระอริยะที่ฝังอยู่ในภวังคจิต-จิตใต้สำนึก ซึ่งภาษาธรรมะเรียกว่า ‘ผลจิต’ ก็คงอยู่และคุ้มครองจิตคุ้มครองชีวิตท่านอยู่เสมอ

หลวงปู่จะเป็นพระอริยะหรือไม่ใช่ก็ตาม ไม่ใช่ประเด็น

แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า
โรคอัลไซเมอร์ ซึ่งเป็นโรคทางร่างกายไม่สามารถไปทำร้ายหรือทำลายศีลสมาธิปัญญาที่สำเร็จผลฝังอยู่ในจิตท่านได้

ดังนั้น เราจึงไม่หนักใจกับ ‘อาปัตตาธิกรณ์ -ข้อกล่าวหาว่าท่านต้องอาบัติ’  ที่ฝ่ายทีมหมอปลาตั้งขึ้น

และใช่จะดีใจแค่ว่าทีมหมอปลาสำนึกผิด
กราบขอขมาแล้ว 
แต่ที่ดีใจมากกว่านี้ คือ

‘พระดีในพระพุทธศาสนาได้รับการคุ้มครองแล้ว’

& สังคมพุทธไทยได้อะไร ?

สังคุมพุทธได้เห็นประจักษ์ชัดว่า
การคุ้มครองที่หลวงปู่ได้รับนั้น

•ไม่ได้มาจากเจ้าหน้าที่ของรัฐ เช่น ตำรวจ ทหาร
•ไม่ได้มาจากรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีที่ดูแลพระพุทธศาสนา
•ไม่ได้มาจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
•ไม่ได้มาจากกรมการศาสนา
•ไม่ได้มาจากแม้แต่
มหาเถรสมาคม
ผู้ทำหน้าที่ปกครองพระสงฆ์ทั่วประเทศ

แต่ว่ามาจากชาวพุทธที่ศรัทธาเขื่อมั่นในตัวหลวงปู่ และเกิดปัญญารู้ว่าการกระทำของหมอปลาและทีมงานเป็นภัยต่อพระสงฆ์ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ

ซึ่งต้องถือว่ามาจากภาคประชาชนชาวพุทธล้วน ๆ

แสดงว่าชาวพุทธยังพร้อมจะแสดงพลัง เมื่อถึงเวลา

จึงสามารถสรุปได้ว่า

พระธรรมวินัยที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงและบัญญัติไว้ให้ เมื่อปฏิบัติตามได้แล้ว สามารถคุ้มครองผู้ปฏิบัติตามได้จริง

สมดังพระพุทธพจน์ที่ว่า

*ธัมโม หะเว รักขะติ ธัมมะจาริง
  ธรรม (-วินัย)แล ย่อมรักษา ผู้ปฏิบัติตาม
  ธรรม (-วินัย)ได้จริง

& สาธุ

สาธุ ขอให้หลวงปู่เชิดชูพระธรรมวินัยตลอดไปเทอญ จะได้มีเกราะคุ้มกันที่มั่นคงแข็งแรง  และจะได้เป็นเกราะคุ้มกันสถาบันพระพุทธศาสนาของไทยเราอีกด้วย

สาธุ มหาเถรัง วรันตัง สิรสา นมามิ
สาธุ ข้าพเจ้าขอถวายความนอบน้อมพระมหาเถระผู้ประเสริฐรูปนั้นด้วยเศียรเกล้า