หนุ่มใหญ่ช้ำใจ!!สาว18ได้แล้วทิ้งกลับไปหาผัวเก่า #ผู้หญิงร้ายกว่าผู้ชาย 2024

ชีวิตยิ่งกว่าละคร...sexไม่ใช่มาจากความรักอีกต่อไป

ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งจากในเว็บไซต์พันทิป เธอมาโพสต์แนวตัดพ้อชีวิตตัวเอง เหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่ สาเหตุจากแฟนเธอเลือกผู้หญิงอีกคน ตอนนั้นผมก็คงเหมือนๆคนทั่วไป ผมทักไปให้กำลังใจเธอ จนได้เฟสกัน
ตลอดเวลาผมจะคอยทักคุย เพราะตัวผมเองก็เคยผิดหวังเรื่องความรักมา เลยค่อนข้างเข้าใจอารมณ์ที่กำลังท้อแท้และต้องการใครเข้าใจสักคน ผมทักคุยกับเธอโดยไม่เคยเห็นหน้ากัน รู้กันแค่อายุว่าผม35 เธอ18 เพราะเราใช้แอคหลุมคุยกัน มันเป็นความเห็นตรงกันว่า
ไม่อยากให้หน้าตามาทำให้ความอยากคุยมันหายไป

เราต้องการแค่โฟกัสการคุยเรื่องปัญหาชีวิตแค่ผ่านตัวอักษรเท่านั้น
ผมก็บอกเธอไปว่าผมทำงานอะไร เธอก็บอกว่าเธอกำลังจะขึ้นมหาลัย คุยกันจนรู้ว่าเธออยู่ปทุม ผมอยู่ดอนเมือง ก็ไม่ไกลกัน แต่เราไม่เคยนัดเจอกัน เธอบอกเธอขี้เหร่เธอไม่กล้าเจอใคร ผมก็ไม่ได้คิดมากเรื่องนั้น เพราะผมแค่อยากให้คำปรึกษาผ่านตัวอักษรตามความตั้งใจแรก

เราคุยกันอยู่ครึ่งปี จนวันนึงผมบอกเธอว่าเที่ยงคืนวันนี้ผมอาจไม่ได้ตอบแชทเธอนะ เพราะผมจะออกไปขับรถเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เบื่อบ้าน เธอก็พูดมาเองว่า ขอไปด้วยได้ไหม ผมก็เลย O.K ถึงเธอจะเคยบอกว่าไม่สวย ผมก็ไม่ได้รังเกียจ เป็นการเจอกันครั้งแรกโดยที่ไม่เคยเห็นหน้าตากันด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไปรับแบบงงๆ
เธอให้ผมไปรอหน้า 7-11 หน้าซอย ผมคอยอยู่ผมก็มองทุกคนที่เดินเข้ามา คือใครไม่สวยผมมองคนนั้นแหละ เพราะถ้าตามที่เธอบอกมา แต่ก็ไม่ใช่สักคน
ตอนนั้นฝนเริ่มเท ก็มีผู้หญิงมายืนหลบฝนกันหลายคน
แต่ละคนก็รูปร่างหน้าตาดีหมด ผมเลยไม่ได้ใส่ใจ
ทักหาเธอว่าผมรอนานแล้วนะ แกล้งกันหรือเปล่า ฝนก็ตก ถ้าไม่สะดวกผมจะกลับนะ
พอผมกำลังก้มๆหน้าส่งแชท ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินมาจับไหล่ผม ถามว่าหยอกให้รอแค่นี้เอง งอนเลยหรอพี่
พอผมเงยหน้าคือ เป็นเด็กวัยรุ่นหน้าตาดีเลย ก็เป็นคนที่ผมเห็นเดินวนอยู่ใน 7-11ตั้งนานนั่นแหละ แต่ผมไม่คิดว่าจะเป็นเธอ เพราะเธอสวย ไม่ได้ขี้เหร่แบบที่บอกในแชท ผมก็หลุดปากไปว่า เอ้า ว่าขี้เหร่
เธอก็หัวเราะ แล้วบอกหนูเป็นคนขี้อำแบบนี้แหละ
คืนนั้นผมก็พาเธอซ้อนท้ายไปเที่ยวจนทั่ว
บอกตรงๆว่าหัวใจผมพองโตมาก ยอมรับว่าหลงรูปเธอเต็มๆ พากันไปนั่งมองเสาชิงช้า ตอนตี1ตี2 อากาศหนาวๆ ผลัดกันถ่ายรูป รูปคู่ก็ถ่าย ฟิลเหมือนคนเป็นแฟนกันยังงั้นเลย
พอตี3ผมก็จะพาเธอกลับห้องที่ปทุม ขับๆจะถึงอยู่แล้ว เธอกอดแล้วซบหลังผมเฉย เธอบอกช่วยไปส่งตามที่เธอบอกหน่อย ผมก็เลยไป พอไปๆเธอบอกให้เลี้ยวเข้าม่านรูดเฉย สรุปคืนนั้นก็ตามเกมส์ จบยันเช้าผมพาเธอไปส่งในซอยที่รับมาตามเดิม
ผมยอมรับว่าผมติดใจ หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นไปแล้ว

แชทหาเธอทุกวันถี่กว่าเดิมไปอีก หลังจากนั้นมีไปด้วยกันอีกเดือนนึงก็3-4ครั้ง และจบที่โรงแรมตลอด จนผมพูดกับเธอว่า ผมอยากจริงจัง เธอก็พูดมาว่า
หนูชอบพี่นะ ชอบที่พี่คอยคุยคอยปลอบมาตลอด
แต่จะให้คบจริงจังกับผมคงเป็นไปไม่ได้
เพราะแฟนเธอ กลับมาคุยมาขอคืนดีกับเธอสักพักใหญ่ๆแล้ว แต่เธอไม่อยากหายไปเฉยๆจากผม

จนผมมาพูดเรื่องการอยากจริงจังขึ้นมา เธอเลยจำเป็นต้องบอก เธอบอกว่าตอนแรกคิดว่าจะใจแข็งไม่กลับไปคุยกับแฟนเก่าคนนั้นได้ แต่ด้วยวัยที่ใกล้กันกว่าผมแล้วเขาเคยรักกันมา สรุปว่าเป็นผมเองที่ต้องแพ้ ต้องเจ็บเอง
ผมได้แค่เจ็บปวด จากความโง่งมของตัวเอง
ที่หลงคิดไปว่า เด็กจะมีใจจริงจัง เป็นผมเองที่เผลอคิดไปไกล หวั่นไหวไปเอง รักมากไปเอง
ไม่มีอะไรนะครับ ตอนที่ผมกำลังเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา

ผมกำลังนั่งร้องไห้ที่เสาชิงช้า ผมนั่งมองฟ้ายามค่ำในเวลาตี1 แล้วผมอยากจะเขียนมันออกมา ผมแค่อยากให้คนอื่นบนโลกใบนี้ ได้รู้ว่า ในมุมหนึ่งของเมืองใหญ่ มันมีหัวใจที่บอบช้ำของผมกำลังร้องไห้อยู่ ขอบคุณครับ

ขอบคุณข้อมูลภาพ