เพื่อนสนิท..คิดไม่ซื่อ

              เรื่องความรักมันไม่เข้าใครออกใคร มันเกิดขึ้นได้กับทุกๆ คน ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย หรือแม้กระทั่งชายกับชายเองก็ตามที โดยเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มสองคนซึ่งมีพื้นฐานทางครอบครัวที่แตกต่างกัน โดย "ก้อง" จะเป็นคนที่ค่อนข้างมีฐานะ นิสัยเจ้าชู้ และชอบเอาแต่ใจตัวเอง   ส่วน "บาส" ก็จะเป็นคนที่มีฐานะปานกลาง ชอบบ่นจู้จี้จุกจิก และชอบเผือกเรื่องของชาวบ้านอยู่เป็นประจำ แต่ก็มีข้อดีตรงที่เป็นคนรักเพื่อนพ้องมาก บาสกับก้องรู้จักและสนิทกันมานานกว่า 7 ปีแล้ว โดยไม่สามารถที่จะบอกสถานะของทั้งคู่ได้ว่าเป็นอะไรกัน  แต่ในสายตาของคนภายนอกแล้วได้ให้คำตอบที่ชัดเจนเลยว่า ทั้งคู่นั้นเป็น "เกย์" ร้อยเปอร์เซ็นต์
             ในปัจจุบัน ก้องได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ธุรการของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง  ส่วนบาสก็เป็นพนักงานของบริษัทฯ เอกชน โดยทำงานทางด้านคอมพิวเตอร์ทั่วไป   ทุกเย็นพอหลังเวลาเลิกงาน บาสจะเข้ามาหาก้องที่มหาวิทยาลัยอยู่เป็นประจำ เพื่อมารอรับกลับบ้านด้วยกัน เพราะทั้งคู่นั้นได้เช่าบ้านพักอยู่ด้วยกันมานานแล้ว โดยที่บาสจะทำหน้าที่คอยดูแล และจัดการในเรื่องอาหารการกิน  ส่วนตัวก้องเองก็จะจัดการในเรื่องงานช่างต่าง ๆ เช่น ไฟฟ้าและประปา ฯลฯ เป็นต้น

             อยู่มาวันหนึ่ง ซึ่งตรงกับวันวาเลนไทน์พอดิบพอดี  ก้องได้ออกไปทำงานตามปกติ  แต่วันนี้เขาได้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ และก็ได้แอบไปซื้อดอกกุหลาบสีแดงชมพูช่อใหญ่ที่ปากคลองตลาด  เพราะเขาต้องการที่จะเอาไปให้กับ "แอม" ซึ่งเป็นน้องผู้หญิงที่ทำงานในแผนกเดียวกันที่มหาวิทยาลัย  โดยที่ก้องเองก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้กับบาสได้รับรู้ เพราะเขาเกรงว่า ถ้าบอกออกไปจะมีปัญหาตามมาแน่ๆ  ดังนั้นก้องจึงคิดที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และไม่ให้ใครรู้เป็นอันขาด

             วันนี้บรรยากาศในมหาวิทยาลัย ช่างอบอวลไปด้วยมวลแห่งความสุขมากๆ  เพราะมีบรรดาคู่รักหลายคู่ ได้มอบดอกกุหลาบให้กันและกัน มองไปทางไหนก็เห็นมีแต่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและร่าเริง   ก้องเองได้รีบปรี่เข้าไปหาแอมที่แผนก และก็ได้มอบดอกกุหลาบช่อใหญ่ให้กับเธอ "กุหลาบช่อนี้ สำหรับคนสวยจร้า" ก้องได้พูดกับแอม  "ขอบคุณค่ะ พี่ก้องเนี่ย.. หล่อแล้วยังปากหวานอีก 555" เธอยิ้ม พลางหัวเราะเบาๆ "วันนี้น้องแอมว่างมั๊ยครับ ? พี่จะพาไปทานมื้อเย็นด้วยกัน" ก้องถามแอม "ว่างค่ะ ไว้ตอนเย็นเจอกันน่ะค่ะ" แอมตอบ   และในเย็นวันนั้นเอง ก้องก็ได้ขับรถพาแอมออกไปทานมื้อเย็นกันข้างนอกมหาวิทยาลัย    และในขณะนั้นเอง ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่บาสได้เดินทางเข้ามาที่มหาวิทยาลัยพอดี และเขาได้เหลือบไปเห็นก้องกับแอมนั่งรถไปด้วยกัน เพราะเขาจำทะเบียนรถของก้องได้เป็นอย่างดี  บาสรู้สึกโมโหเป็นอย่างมากที่ก้องได้ทำกับตัวเขาอย่างนี้ เพราะเขาเองก็ตั้งใจที่จะมาเซอร์ไพรส์ก้อง โดยจะพาไปทานมื้อเย็น และสารภาพอะไรบางอย่างให้ก้องได้รับรู้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะรถคันนั้นได้ขับออกไปพ้นจากมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว

               ในเย็นวันนั้นเอง เวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่ง บาสก็ได้แต่นั่งรอก้องอยู่ที่บ้าน และพอก้องได้เดินเข้ามาที่ห้อง บาสก็เอ่ยถามกับก้องขึ้นว่า "วันนี้นายไปไหนมา เราไปหานายแล้วไม่เจอเลย" "อ๋อ วันนี้เราออกไปทานข้าวกับเพื่อน นายมีอะไรหรือเปล่า" ก้องตอบ "ไปกับใครอ่ะ" บาสถาม "นายจะรู้ไปทำไม มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเรา" ก้องตอบ  "เราเป็นเพื่อนนายน่ะ เราจะรู้ไม่ได้เลยหรือ" บาสถาม "เพื่อนก็ส่วนเพื่อนสิ นี่มันชีวิตเราน่ะโว๊ย" ก้องตอบ  "แล้วเราล่ะ นายเอาเราไว้ที่ไหน" บาสถาม  ด้านก้องถึงกับอึ้งกิมกี่ และพูดไม่ออกที่เพื่อนของเขาได้ถามแบบนั้น "เราว่านายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าบาส เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันน่ะ เราเองก็ไม่ได้คิดกับนายแบบนั้นด้วย" ก้องพูด  ด้านบาสพอได้ยินดังนั้นถึงกับซึมไปชั่วขณะ และก็ได้พูดออกมาว่า "แสดงว่าที่ผ่านๆ มา เราก็คิดไปเองคนเดียวน่ะสิ ว่านายมีใจให้เรา" บาสถาม "ก็น่าจะใช่ เพราะเราเองชอบผู้หญิง เราไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกัน" ก้องตอบ และก็ได้พูดเสริมอีกว่า "บาส ..เราว่าเราเป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้ว นายน่าจะดีใจน่ะ เมื่อเห็นเรามีความสุข และนายจะเข้าใจเองแหล่ะ ถ้าในวันนึง..นายได้ออกไปมีครอบครัวของตัวเอง" ก้องได้พูดทิ้งท้ายให้คิด